तुळशीबागेच्या रस्त्यावर गणेशोत्सवाच्या काळात गर्दी होती. एक तरुण, शंकर, उदबत्तीचे पुडे विकत होता, परंतु त्याला कोणाचं लक्ष नव्हतं. उपाशीपोटी फिरत असताना, त्याला एका म्हातारी आजीचा विचार आला, जिने पन्नास पुडे विकल्यास काही अन्न मिळवण्याची आशा बाळगली होती. संध्याकाळ होत गेली, गर्दी वाढली, पण शंकरला काहीच विक्रीनिशी यश मिळालं नाही. थकून तो पडला, आणि त्याचे पुडे रस्त्यावर पसरले. मनोहर, एक व्यवसायी, त्याला गाडीतून पाहत होता. त्याला शंकरच्या स्थितीची काळजी वाटली आणि त्याला डॉक्टरांकडे घेऊन गेला. शंकरची आजी, जी त्याच्यासोबत राहत होती, तिचा पती दारू पिऊन गेल्यावर एकटी राहिली. शंकरने लहान वयातच रस्त्यावर वस्तू विकायला सुरुवात केली होती. ते दोघे एकमेकांच्या आधाराने जगत होते. मनोहरने शंकरला वस्तीवर सोडून दिलं आणि त्याच्या पत्नीला त्याच्या अनुभवाबद्दल सांगितलं. मनोहरच्या सहकाऱ्यांनी शंकर आणि त्याची आजीला मदत करण्याचा निर्णय घेतला. त्यांना एका सोसायटीत आणलं आणि मनोहर चार दिवसांनी त्यांना भेटायला गेला, तेव्हा त्यांना थोडा आधार मिळाला होता.

Aaryaa Joshi द्वारा मराठी कथा

Writen by Aaryaa Joshi

Category कथा