आकाश संध्याकाळच्या वेळेस परतला, थकलेला आणि गडबडीत. तो गावात जाऊन अंघोळ करून आला आणि थोडं खाऊन आपल्या तंबूत आला. तिथे सगळे त्याची वाट पाहत होते. संजना त्याला विचारते की, त्याला रस्ता मिळाला का आणि तो उद्या पहाटे निघणार असल्याचं सांगतो. सुप्री, जी एकटीच बसलेली होती, तिची चिंता आकाशला होती. तो तिला विचारतो की का ती गप्प आहे, पण सुप्री त्याला काहीच उत्तर देत नाही. आकाश तिच्या मनातील गडबड समजून घेण्यासाठी तिच्या जवळ जातो, पण सुप्री शांत राहते. आकाश तिला विचारतो की सकाळी ती डोंगरावर बघताना का रडली होती आणि तिने सांगितलं की त्या दृश्याने तिच्या मनात शांतता आणली. सुप्री तिच्या अनुभवाबद्दल बोलते, जिथे तिला जीवनाचा आनंद आणि शांतता सापडली होती. आकाश तिच्या विचारांनी प्रभावित होतो आणि तिला सांगतो की ती खूप सुंदर विचार करते आणि तिचा एक वेगळा व्यक्तिमत्त्व आहे. तो तिच्या दु:खाबद्दल बोलतो आणि सांगतो की जीवनातले अनुभव बाहेर काढायला पाहिजेत, हसावं आणि रडावं हवं, ज्यामुळे मनाला शांती मिळते.

Vinit Rajaram Dhanawade द्वारा मराठी फिक्शन कथा

Writen by Vinit Rajaram Dhanawade

Category फिक्शन कथा