वर्णन

त्या रात्री वाडा श्वास घेत होता.हे फक्त कल्पना नाही, हे भ्रमही नव्हते. देशमुख वाड्याच्या जाडजूड, शेकडो वर्ष जुन्या भिंतींमधून खरोखरच श्वासोच्छ्वासाचा आवाज येत होता—जड, दमलेला, कोंडलेला. जसा एखादा माणूस खूप काही बोलायचं राहून गेलं म्हणून गुदमरतो, तसाच. बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता, विजा कडाडत होत्या, पण त्या आवाजाचा पावसाशी काहीही संबंध नव्हता. तो आवाज होता दडपलेल्या अपराधभावाचा, न बोललेल्या माफ्यांचा, आणि वर्षानुवर्षे गिळून टाकलेल्या सत्याचा.अनिकेत देशमुख त्या वाड्याच्या लोखंडी गेटसमोर उभा होता. पंधरा वर्षांनी. शहरात तो नावाजलेला वकील झाला होता—कोर्टात उभा राहिला की समोरचा गप्प होणारा, शब्दांनी वार करणारा, खटले जिंकणारा. वर्तमानपत्रात नाव, खात्यात पैसा, समाजात प्रतिष्ठा. पण त्या रात्री,