त्या दिवसाच्या त्या अकल्पित प्रसंगानंतर माझ्या आयुष्यातील शांतता जणू हरवली होती. डोळे मिटले की मामीचं ते गौर वर्ण, तो निसटलेला पदर आणि तिची ती अगतिकता एखाद्या चित्रपटासारखी डोळ्यांसमोर फिरायची. कॉलेजमध्ये असताना अनेक मुली पाहिल्या होत्या, पण मामीच्या त्या नैसर्गिक सौंदर्यात आणि त्या एका क्षणात जे आकर्षण होतं, ते मी कधीच अनुभवलं नव्हतं. दोन दिवस मी तिच्या घराकडे फिरकलो नाही, पण मन मात्र तिथेच घुटमळत होतं.
तिसऱ्या दिवशी दुपारी घराच्या ओट्यावर आजी दुपारी वामकुक्षी घेत होती. गावातलं दुपारचं ऊन म्हणजे अंगाची लाहीलाही करणारं असतं. आजीने डोळे उघडले आणि मला पाहिलं. "आरं अन्या, जा की रे रामा मामाच्या घरी. आजीला सांग दही द्यायला. आज कढी करायची हाय," ती म्हणाली आणि पुन्हा डोळे मिटले.
माझं हृदय जोरात धडधडू लागलं. पाय लटपटत होते, पण आजीला नाही म्हणता येणार नव्हतं. मी सावकाश उठलो आणि रामा मामांच्या घराच्या दिशेने निघालो. रस्ते ओस पडले होते. फक्त कुत्र्यांच्या भुंकण्याचा आणि झाडांवरच्या पाखरांचा आवाज येत होता. मी अंगणात पोहोचलो. तिथे कुणीच नव्हतं. काल झाडू मारताना जो प्रसंग घडला होता, त्याची आठवण होऊन माझ्या अंगावर काटा आला.
मी माजघराच्या उंबरठ्यावर उभा राहून हळूच हाक मारली, "मामी..."
आतल्या खोलीतून कसलातरी आवाज आला. काही क्षणांत मामी बाहेर आली. तिने यावेळी साडी नीट नेसली होती, पण उन्हामुळे आणि कदाचित चुलीजवळच्या कामामुळे तिचं पूर्ण शरीर घामाने ओलं झालं होतं. तिची सुती साडी तिच्या अंगाला, विशेषतः तिच्या पाठीला आणि कमरेला अशी काही चिकटली होती की तिच्या शरीराची प्रत्येक वळणं स्पष्ट जाणवत होती.
तिने मला पाहिलं आणि ती जागीच थबकली. आमच्या नजरा भिडल्या. त्या एका सेकंदात हजारो शब्द बोलले गेले. तिच्या डोळ्यांतली ती भीती आता कमी झाली होती, पण त्या जागी एक प्रकारचा संकोच आणि अनामिक ओढ दिसत होती.
"दही... आजीने पाठवलंय," मी कोरड्या घशाने कसाबसा शब्द उच्चारला.
"ये... आत ये, देते," ती म्हणाली. तिचा आवाज नेहमीपेक्षा थोडा वेगळा, थोडा जड वाटला.
मी तिच्या मागोमाग आतल्या अंधाऱ्या माजघरात गेलो. बाहेरच्या प्रखर उन्हापेक्षा इथे गारवा होता, पण माझ्या मनात मात्र एक वेगळीच उष्णता जाणवत होती. ती मातीची भिंत, शेणाने सारवलेलं अंगण आणि त्यातून येणारा एक वेगळाच दरवळ... आणि त्या सगळ्यात मामीच्या शरीराचा तो मादक वास.
ती दह्याचं भांडं काढण्यासाठी एका कोपऱ्यात गेली. तिथे उंचावर एका शिंक्यात दह्याचं डेरा होता. तिने आपले हात वर केले. त्या हालचालीमुळे तिची साडी कमरेवरून थोडी वर सरकली. तिची ती गव्हाळ रंगाची कंबर आणि त्यावरील घामाचे थेंब... ते दृश्य पाहून माझं भान हरपलं. माझं पूर्ण लक्ष तिच्या हालचालींकडे होतं. तिने डेऱ्यातून दही काढलं आणि एका पितळी भांड्यात ओतलं.
दही वाढत असताना तिचा श्वास जोरात चालत होता. तिचे हात थोडे थरथरत होते. तिने भांडं माझ्याकडे वाढवलं. मी ते घेण्यासाठी हात पुढे केला, आणि त्याच क्षणी आमची बोटं एकमेकांना स्पर्शली. तिच्या हाताचा तो मऊ आणि उष्ण स्पर्श माझ्या शरीरात एखाद्या विजेसारखा सळसळला. मी तिच्या डोळ्यांत पाहिलं. तिने नजर हटवली नाही. तिचे ओठ थोडे थरथरत होते.
"तू... तू अजून त्याच गोष्टीचा विचार करतोयस का?" तिने अगदी हळू आवाजात विचारलं. तो आवाज इतका मादक होता की मला काय उत्तर द्यावं सुचेना.
"मामी, मी मुद्दाम नाही केलं ते..." मी म्हणालो.
"मला ठाऊक आहे," ती एक पाऊल जवळ येत म्हणाली. "पण तेव्हापासून तू माझ्याशी धड बोलला नाहीस. तुला माझी भीती वाटते की वाटतं मी वाईट आहे?"
तिच्या या प्रश्नाने माझ्या मनातली भीती पळून गेली. "नाही मामी, उलट तुम्ही खूप सुंदर दिसत होता," माझ्या तोंडून ते शब्द नकळत बाहेर पडले.
माझे हे शब्द ऐकताच तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच लाली पसरली. तिने खाली पाहिलं आणि हसली. "वेडा आहेस तू..." ती म्हणाली, पण तिच्या त्या बोलण्यात एक प्रकारचं निमंत्रण होतं.
आम्ही दोघंही आता खूप जवळ होतो. वाड्यात कुणीच नव्हतं. बाहेरचं ऊन तापलं होतं आणि आत आम्ही दोघं एकमेकांच्या श्वासांच्या उष्णतेत न्हाऊन निघत होतो. तिने पुन्हा एकदा नजर वर केली. तिच्या डोळ्यांत आता एक प्रकारची आर्जवी ओढ होती. ती हळूच म्हणाली, "त्या दिवशी तू जे पाहिलं... ते कुणाला सांगणार तर नाहीस ना?"
"कधीच नाही," मी तिच्या अगदी जवळ जात म्हणालो. माझ्या हाताचा स्पर्श आता तिच्या हाताला झाला होता. तिने हात मागे घेतला नाही. उलट, तिने आपली बोटं माझ्या बोटांत गुंफली.
तिचं ते शरीर, तिची ती उबदार ओढ आणि त्या माजघरातली शांतता... सगळं काही एखाद्या स्वप्नासारखं वाटत होतं. आमचे श्वास आता एकमेकांत मिसळत होते. ती हळूच माझ्या खांद्यावर डोकं टेकवून म्हणाली, "अन्या, तू आल्यापासून गावाकडचं हे म्हातारपण कुठेतरी हरवून गेलंय रे..."
मी तिचा हात अधिक घट्ट धरला. पण तितक्यात बाहेरून कुणाच्या तरी खोकण्याचा आवाज आला. आम्ही दोघंही दचकून एकमेकांपासून लांब झालो. तिने पटकन आपला पदर सावरला आणि पुन्हा एकदा ती 'मामी' झाली. मी दही घेऊन बाहेर पडलो, पण मनात मात्र एक प्रचंड वादळ घेऊन...
क्रमशः
"दह्याच्या त्या भांड्याला स्पर्श करताना झालेली ती विजेसारखी जाणीव आणि मामीच्या नजरेतली ती ओढ... दोघांच्या मनात आता भावनांचं वादळ उठलं होतं. बाहेरून आलेल्या आवाजामुळे शरीरं लांब झाली खरी, पण मनं मात्र एकमेकांत गुंतली होती. काय होईल जेव्हा पुन्हा एकदा नशिबाने दोघं भर दुपारी एकांतात समोरासमोर येतील? मामी आपल्या मनातली ती सुप्त इच्छा बोलून दाखवेल का? आणि अन्या त्या रेशमी बंधनात स्वतःला पूर्णपणे झोकून देईल? नात्याच्या मर्यादा ओलांडणारा एक मादक प्रसंग... पाहा पुढील
