डोंबिवली स्टेशनच्या प्लॅटफॉर्म नंबर ३ वर सकाळी ९:१५ वाजता पाय ठेवायलाही जागा नव्हती. मध्य रेल्वेची ही सर्वात भयानक वेळ. प्लॅटफॉर्मवर उसळलेला तो मानवी समुद्र पाहून कोणाही नवख्या माणसाच्या छातीत धडकी भरेल, पण अभिमन्यू नवलेसाठी हा रोजचाच रणसंग्राम होता. कॉर्पोरेट जगतात वावरणारा, अंगावर नीट इस्त्री केलेला फॉर्मल शर्ट, पाठीवर लॅपटॉपची बॅग आणि कपाळावर घामाचे थेंब असलेला अभिमन्यू गर्दीच्या मध्यभागी उभा राहून मुंबईच्या देशाने येणाऱ्या फास्ट लोकलची वाट पाहत होता.
लोकल अजून पूर्ण थांबलीही नव्हती, तोच प्लॅटफॉर्मवरच्या गर्दीने आतल्या प्रवाशांना मागे ढकलत ट्रेनवर हल्ला चढवला. "चला, आत चला! पुढे सरका!" अशा किंकाळ्या हवेत घुमल्या. अभिमन्यूने स्वतःचा ताबा गर्दीच्या स्वाधीन केला. तो कसाबसा ट्रेनच्या दारात पोहोचला. त्याच वेळी मागून प्रचंड धक्का बसला. दोन-तीन जण त्याच्या अंगावर अक्षरशः येऊन आदळले. एका अनोळखी माणसाची खडबडीत जीन्स आणि त्याच्या हातातील बॅग अभिमन्यूच्या डाव्या खिशाला घासून गेली. लोकलच्या त्या घुदमळणाऱ्या गर्दीत, श्वास घेण्याच्या धडपडीत अभिमन्यूने त्या स्पर्शाकडे फारसं लक्ष दिलं नाही.
ट्रेनने वेग घेतला. कोपरखैरणे, ठाणे करत करत घाटकोपर याईपर्यंत गर्दी थोडी ओसरली. कसाबसा श्वास घेत अभिमन्यूने खिशात हात टाकला... आणि त्याच्या अंगातून एक थंड लहर गेली.
त्याचा फोन खिशात नव्हता!
त्याने घाईघाईने पाठीवरची बॅग तपासली, पँटचे सगळे खिसे चाचपडले, पण फोन गायब झाला होता. आजकाल मुंबई-ठाण्याच्या लोकलमध्ये फोन चोऱ्यांचे प्रमाण प्रचंड वाढले होते. काही दिवसांपूर्वीच रेल्वे पोलिसांनी डोंबिवली-कल्याण पट्ट्यात सक्रिय असलेल्या एका आंतरराज्यीय मोबाईल चोरणाऱ्या गँगला पकडल्याची बातमी त्याने वाचली होती. 'आपलाही फोन याच गँगने मारला की काय?' या विचाराने अभिमन्यूचा थरकाप उडाला. कारण त्याचा फोन साधा नव्हता; तो त्याच्या कंपनीच्या सर्व्हरचा मुख्य ॲक्सेस की (Access Key) होता.
ऑफिसला पोहोचल्यापासून अभिमन्यू कमालीचा अस्वस्थ होता. फोन हरवल्यामुळे ऑफिसच्या लॅपटॉपवर लॉगिन करण्यासाठी लागणारा टू-फॅक्टर ऑथेंटिकेशन (2FA) कोड त्याला मिळत नव्हता. त्याने तातडीने मित्राच्या फोनवरून स्वतःचा नंबर डायल केला, पण अपेक्षेप्रमाणे तो 'स्विच ऑफ' येत होता.
"चोर हुशार आहे, त्याने सिम कार्ड लगेच काढून फेकलं असणार," अभिमन्यू कपाळावर हात मारून स्वतःशीच पुटपुटला. त्याने लगेच कस्टमर केअरला फोन करून सिम ब्लॉक करण्याची विनंती केली. पण तिथून उत्तर आलं, "सर, तुमच्या नंबरवरून आधीच डुप्लिकेट सिम काढण्याची रिक्वेस्ट आली आहे आणि तुमचं चालू सिम कार्ड डी-ॲक्टिव्हेट झालंय!"
अभिमन्यू थिजून गेला. हे साधं पॉकेटमारीचं प्रकरण नव्हतं. हा **'सिम स्वॅपिंग' (Sim Swapping)** का भयानक प्रकार होता, ज्याच्या वापराने आजकाल मोठ्या बँक खात्यांवर डल्ला मारला जातो.
दुपारी १२ च्या सुमारास, अभिमन्यू आयटी डिपार्टमेंटच्या मदतीने आपला लॅपटॉप सुरू करण्याचा प्रयत्न करत असतानाच, त्याच्या डेस्कटॉप स्क्रीनवर अचानक एक अनोळखी ईमेल पॉप-अप झाला.
ईमेलचा सब्जेक्ट लाल अक्षरात चमकत होता: **"फॉर अभिमन्यू नवले - डोंबिवली."
अभिमन्यूने थरथरत्या हाताने तो ईमेल ओपन केला. स्क्रीनवर जे लिहिलं होतं, ते वाचून त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली. ईमेलमध्ये लिहिलं होतं:
"अभिमन्यू, ९:१५ च्या फास्ट लोकलमध्ये झालेली भेट छान होती. तुझा फोन आता आमच्याकडे आहे. आम्हाला तुझ्या बँकेतल्या पैशात रस नाही. पण आम्ही डार्क वेबवरून तुझ्या कंपनीच्या मेन सर्व्हरचा डेटा हॅक केला आहे आणि तुझाच लॉगिन आयडी वापरून कंपनीच्या सिक्रेट फंड्समधून ६० कोटी रुपये परदेशी खात्यात ट्रान्सफर केले आहेत. उद्या सकाळी सायबर सेल आणि पोलीस तुझ्या दारात असतील... कारण डिजिटल पुराव्यांनुसार हा फ्रॉड तूच केला आहेस! जर जेलमध्ये सडायचं नसेल, तर पोलिसांना काही सांगू नकोस. आम्ही सांगू तेच कर!"
अभिमन्यूच्या हातापायाला मुंग्या आल्या. एसी ऑफिसमध्येही त्याला प्रचंड घाम फुटला होता. त्याचा आयडी, त्याची वेळ आणि त्याची लोकल ट्रेन... या सगळ्याचा वापर करून त्याला एका मोठ्या, पूर्वनियोजित सायबर चक्रव्यूहात अडकवण्यात आलं होतं!
