अध्याय ६
-----------------
अडोतीस मिनिटे
-------------------------
अंधारात सागर एकटा उभा होता. हृदयाचे ठोके इतके जोरात वाजत होते की त्याला वाटले संपूर्ण घराला ते ऐकू येत असतील.
"सानवी?" त्याने पुन्हा हाक मारली. आवाजात आता आशा नव्हती — फक्त भीती होती.
काहीच उत्तर आले नाही.
"सागर-७?" त्याने अंधारात चाचपडत विचारले.
खोलीच्या एका कोपऱ्यातून एक खरखरीत आवाज आला. "इथे आहे... मी इथे आहे." सागर-७ च्या आवाजात वेदना होती. "तो स्फोट... त्याने मला परत भिंतीवर आपटलं."
सागरने खिशातून मोबाईलचा टॉर्च काढला — आणि अंधारात प्रकाश पाडला.
खोली पूर्णपणे रिकामी होती. सानवी कुठेच नव्हती. फक्त जमिनीवर, जिथे ती उभी होती, तिथे एक वस्तू पडलेली होती — तेच चंदेरी टेम्पोरल अँकर उपकरण. त्यातून आता धूर निघत होता.
सागरने ते उपकरण उचलले. ते गरम होते, जणू नुकतेच जळाले होते.
"तिला... तिला कोणीतरी ओढून नेलं," सागर म्हणाला, आवाज कापत होता. "मी पाहिलं नाही कोणी, पण... तिचा हात माझ्या हातातून सोडवला गेला, जणू कोणीतरी प्रचंड ताकदीने—"
"शून्य," सागर-७ म्हणाला, उठून उभे राहण्याचा प्रयत्न करत. त्याच्या कपाळावरून रक्त वाहत होते. "त्याने तिला घेतलं. कारण ती जे सांगणार होती... ते त्याला थांबवायचं होतं."
"काय सांगणार होती ती?" सागरने जवळजवळ ओरडून विचारले. "'सत्य' म्हणाली ती! कोणतं सत्य?"
सागर-७ ने सागरकडे पाहिले. त्याच्या डोळ्यांत आता काहीतरी वेगळेच होते — एक प्रकारची ओळख, जणू त्याला अचानक काहीतरी आठवले होते.
"सागर," तो हळूच म्हणाला. "खाली चल. मशीन सुरू झालीय. आणि जर ती सुरू झालीय, तर आपल्याकडे आता फक्त एकच पर्याय आहे — तिच्यासोबत जायचं."
दोघेही जिन्यावरून खाली धावले. तळघरात पोहोचताच, जे दृश्य त्यांच्यासमोर उभे राहिले, ते सागरच्या आजवरच्या कोणत्याही कल्पनेपलीकडचे होते.
टाईम मशीन आता पूर्ण क्षमतेने कार्यरत होती — पण स्वतःहून. कोणीही कंट्रोल पॅनल हाताळत नव्हते, तरीही बटणे आपोआप दाबली जात होती, लीव्हर्स आपोआप हलत होते. क्वार्ट्ज क्रिस्टल स्टेबिलायझर आता एका तीव्र, धगधगत्या पांढऱ्या-निळ्या प्रकाशाने उजळला होता — इतका तीव्र की त्याकडे थेट पाहणे अशक्य होते.
आणि मशीनच्या मध्यभागी, त्या चामड्याच्या सीटवर — सानवी होती. डोळे मिटलेले, शरीर निश्चल, जणू ती बेशुद्ध होती. तिच्याभोवती एक पातळ, चमकणारे क्षेत्र (फील्ड) तयार झाले होते — जणू ती एका अदृश्य बुडबुड्यात बंदिस्त होती.
"सानवी!" सागर मशीनकडे धावला, पण जसजसा तो जवळ गेला, तसतसे ते क्षेत्र अधिक तीव्र होत गेले — एका अदृश्य भिंतीसारखे त्याला मागे ढकलू लागले.
"थांब!" सागर-७ ओरडला, सागरचा हात धरून मागे खेचत. "त्या फील्डला स्पर्श करू नकोस! ती आता 'टेम्पोरल ट्रान्झिट'मध्ये आहे — मशीन तिला कुठेतरी पाठवतेय!"
"कुठे?"
सागर-७ ने कंट्रोल पॅनलवरील एका डिस्प्लेकडे बोट दाखवले. त्या डिस्प्लेवर आकडे झपाट्याने बदलत होते — तारीख, वेळ, निर्देशांक.
"ते बघ," सागर-७ म्हणाला, आवाजात विश्वास न बसल्यासारखा भाव होता. "ही तारीख... सागर, ही तारीख तुला माहीत आहे का?"
सागरने डिस्प्लेकडे पाहिले. आणि त्याचे रक्त गोठले.
ती तारीख चार वर्षांपूर्वीची होती — त्याच्या कुटुंबाच्या अपघाताचा दिवस. आणि वेळ — संध्याकाळचे साडेसहा. अपघात होण्याच्या बरोबर वीस मिनिटे आधी.
"मशीन तिला... तिला त्या दिवशी पाठवतेय?" सागरने अविश्वासाने विचारले. "पण का? आणि कोणी हे प्रोग्रॅम केलं? मी तर—"
"तू केलं नाहीस," सागर-७ म्हणाला, हळूहळू समजल्यासारखे. "सानवीनेच केलं. आपण वर बोलत असताना. तिच्याकडे ते टेम्पोरल अँकर होतं — त्यातून ती मशीनशी थेट संपर्क साधू शकत होती, वायरलेस. तिने आधीच... आधीच सगळं सेट केलं होतं."
"पण कशासाठी?"
सागर-७ चे डोळे अचानक विस्फारले. जणू त्याला एक भयानक सत्य उमगले.
"ती सत्य सांगणार होती ना? 'टेम्पोरल कोरला निवड नको, सत्य हवं' असं म्हणाली ती?"
"हो."
"सागर... मला वाटतं... मला वाटतं सत्य हे आहे की—" सागर-७ चा आवाज अचानक थांबला. त्याने मशीनकडे पाहिले — आणि मग सागरकडे.
"सागर, अपघाताच्या दिवशी, संध्याकाळी साडेसहा वाजता, अपघातस्थळाजवळ — एक 'अनोळखी' गाडी होती. ती गाडी पोलिसांच्या अहवालात कधीच नोंदवली गेली नाही. पण मला... मला आता आठवतंय — कारण माझ्या सात वर्षांच्या आठवणींमध्ये, मी एकदा त्या जुन्या केस फाईल्स पुन्हा तपासल्या होत्या. आणि त्या गाडीचा रंग, मॉडेल — ते..."
"बोल!" सागर ओरडला.
"...ते टाईम मशीनसारखेच होते. किंवा त्याच्याशी संबंधित काहीतरी."
सागरच्या मनात अचानक एक भयानक शक्यता उभी राहिली.
"म्हणजे... म्हणजे अपघाताच्या वेळी... तिथे आधीच कोणीतरी होतं? कोणीतरी 'आपल्यापैकीच'?"
"हो," सागर-७ म्हणाला, आवाज जवळजवळ हरवल्यासारखा. "आणि सागर — आता सानवी-४२बी त्याच क्षणाकडे जातेय. त्याच ठिकाणी, त्याच वेळी. ती... ती तिथे काय शोधणार आहे?"
मशीनमधून एक तीव्र आवाज आला — जणू काउंटडाउन सुरू झाला होता.
"किती वेळ आहे आपल्याकडे ट्रान्झिट पूर्ण व्हायला?" सागरने विचारले, कंट्रोल पॅनलकडे धावत.
"साधारण... दोन मिनिटं," सागर-७ म्हणाला, डिस्प्ले वाचत. "आणि सागर — एकदा ट्रान्झिट पूर्ण झाला, की मशीन पुन्हा 'कूलडाऊन' मोडमध्ये जाईल. किमान चोवीस तास. म्हणजे—"
"म्हणजे आपण तिच्या मागे जाऊ शकणार नाही."
"बरोबर."
सागरने हताशपणे कंट्रोल पॅनलकडे पाहिले. त्याचे डोळे त्या जुन्या फोटोवर पडले — जो अजूनही पॅनलजवळ पडला होता. सानवी, अर्जुन, प्रिया — हसरे चेहरे.
जर खरंच तिथे — अपघाताच्या क्षणी — कोणीतरी 'आपल्यापैकी' होतं... तर त्या व्यक्तीने काय केलं? अपघात घडवला? की थांबवण्याचा प्रयत्न केला?
आणि मग, अचानक, सागरच्या मनात एक विचार चमकला — इतका भयानक, की त्याचे संपूर्ण शरीर थंड पडले.
"सागर-७," ते हळूच म्हणाला. "तू म्हणालास, सागर-५ आणि सागर-६ 'परत आले नाहीत'. आणि सागर-४ बाहेर रस्त्यावर फिरत होता, आपल्याला बघत होता."
"हो."
"मग... सागर-२ आणि सागर-३ कुठे आहेत?"
सागर-७ चा चेहरा पांढराफटक पडला.
"मला... मला माहीत नाही. मी कधीच त्यांना भेटलो नाही."
"म्हणजे," सागर हळूहळू, थरथरत्या आवाजात म्हणाला, "जर सानवी-४२बी अपघाताच्या क्षणी पोहोचली... आणि तिथे आधीच एक 'सागर' उपस्थित असेल — सागर-२ किंवा सागर-३ — जो वर्षानुवर्षे तिथे, त्या एका क्षणात, अडकलेला असेल..."
मशीनमधून एक भयानक, उच्च-पिच आवाज आला. प्रकाश अधिकाधिक तीव्र होत गेला.
"...तर सानवी एकटी त्या भूतकाळात उतरणार नाहीये," सागर म्हणाला, आवाज जवळजवळ ऐकूच येत नव्हता. "ती सरळ... एका सापळ्यात जातेय."
मशीनचा प्रकाश अचानक एका आंधळ्या करणाऱ्या स्फोटात रूपांतरित झाला. आणि त्या प्रकाशात, एका क्षणासाठी, सागरला मशीनच्या आत एक तिसरी आकृती दिसली — सानवीच्या शेजारी उभी असलेली, अंधुक, पण नक्कीच माणसासारखी.
ती आकृती सानवीकडे हात पुढे करत होती.
आणि पुढच्याच क्षणी — मशीन, सानवी आणि ती आकृती — तिघेही नाहीसे झाले.
तळघरात फक्त सागर आणि सागर-७, हे दोघेच उरले — आणि एक भयाण, रिकामी शांतता.
-----
नक्की अपघात झाला कसा?
ती आकृती नक्की कोणाची आहे?
------
अध्याय ७ लवकरच....
