शांततेचं नातं
भाग ९: एकांत आणि शरीराची भाषा
सकाळचा कोवळा ऊन खोलीत हळूच डोकावला. अजय आणि बाबली जी एकमेकांकडे पाहून हसले. रात्रीच्या मिलनातून मिळालेली एक नवी शांतता, एक नवी चमक त्यांच्या चेहऱ्यावर होती, एक खोल समाधान. त्यांची शरीरं एकमेकांच्या जवळ होती, देहाची ऊब अजूनही जाणवत होती, एकमेकांत गुंतलेली. रात्रभरची तृप्ती आणि नवीन सुरुवात याच्या मधला तो क्षण होता.बाबली जींनी डोळे मिटून एक खोल श्वास घेतला. कित्येक वर्षांनी त्यांना इतका शांत, इतका सुरक्षित अनुभव आला होता. अजयने त्यांचा हात हळूवारपणे आपल्या हातात घेतला आणि त्यावर आपले ओठ टेकवले. बाबली जींच्या डोळ्यातून आनंदाश्रू वाहू लागले."काय झालं आंटी?" अजयने हळू आवाजात विचारलं, त्यांच्या डोळ्यांतील पाणी पाहून त्याला काहीतरी वेगळंच जाणवलं.बाबली जींनी डोळे उघडले, त्यांच्या आवाजात एक वेगळाच भाव होता, "काही नाही बेटा... फक्त खूप वर्षांनी... खूप वर्षांनी असं वाटतंय की मी जिवंत आहे. माझं शरीर... माझं मन... सगळं काही जागं झालंय. तुझा स्पर्श... तो..." त्यांचं वाक्य अर्धवट राहिलं.अजय त्यांच्या जवळ सरकला, त्याने आपला हात त्यांच्या चेहऱ्यावर ठेवला, त्यांच्या डोळ्यांतील अश्रू पुसले. "मी आहे ना आंटी... आता तुम्हाला कधीच एकटं वाटणार नाही."त्यांच्यामध्ये काही मिनिटांची शांतता पसरली, पण ती शांतता बोलकी होती. त्यांच्या शरीराची भाषा सुरू झाली होती. हळू हळू त्यांचे हात एकमेकांच्या देहावर फिरू लागले, रात्रीच्या अनुभवाला परत एकदा जागं करत. एकमेकांच्या त्वचेचा अनुभव घेत, श्वासांची लय पकडत, त्यांनी पुन्हा एकदा एकमेकांना जवळ घेतलं. सकाळचा प्रकाश त्यांच्या नग्न शरीरांवर पडत होता, जणू निसर्ग त्यांच्या नात्याला स्वीकारत होता.त्या दिवसाची सुरुवात एका मंद, कामुक आणि भावनिक मीलनाने झाली. घाई नव्हती, फक्त एकमेकांना पूर्णपणे अनुभवण्याची ओढ होती. एकमेकांच्या देहाची खोली शोधत, स्पर्शातून न बोललेल्या गोष्टी सांगत, त्यांनी सकाळचे काही क्षण फक्त एकमेकांसाठी, त्यांच्या शरीरासाठी आणि आत्म्यासाठी जगले.आंघोळीला जातानाही त्यांचा स्पर्श कायम होता. एका बाथरूममध्ये, गरम पाण्याच्या धारेखाली, त्यांच्या शरीरांनी पुन्हा एकदा एकमेकांना अनुभवले. पाण्याचे थेंब त्यांच्या त्वचेवरून ओघळत होते, आणि त्यांचे हात एकमेकांच्या देहावर फिरत होते. बाबली जींचा संकोच हळू हळू दूर होत होता, आणि त्या अजयच्या स्पर्शाला प्रतिसाद देत होत्या, त्यांच्या देहाची भूक त्यांना जाणवत होती आणि ती अजयच्या स्पर्शाने शांत होत होती. अजयला त्यांचा हा मोकळेपणा पाहून आणखी उत्साह येत होता, त्यांची देह त्याच्यासाठी जणू एक नवीन प्रदेश होती, जिथे त्याला सर्व काही शोधायचं होतं.आंघोळ झाल्यावर त्यांनी साधे कपडे घातले. बाबली जींनी एक हलकी कॉटनची साडी नेसली, जी त्यांच्या शरीराला बिलगून होती. अजयने एक आरामदायी टी-शर्ट आणि पायजामा घातला."आज काय बनवू नाश्त्याला?" बाबली जींनी स्वयंपाकघरात येत विचारलं. त्यांचा आवाज सामान्य होता, पण डोळ्यात एक वेगळीच चमक होती."जे तुम्हाला आवडेल आंटी... तुमच्या हाताचं काहीही." अजय त्यांच्या जवळ उभा राहिला."आंटी? अजूनही आंटी म्हणणार का?" बाबली जींनी हसून विचारलं. त्यांच्या हसण्यात आता मोकळेपणा होता.अजय गालात हसला. "बाबली..." त्याने हळू आवाजात म्हटलं.बाबली जींच्या चेहऱ्यावर लाली पसरली. "छान वाटतंय... तुझ्या तोंडातून माझं नाव ऐकून."त्यांनी एकत्र नाश्ता बनवला, एकमेकांना मदत करत. मध्ये मध्ये त्यांचे हात एकमेकांना स्पर्श करत होते, आणि प्रत्येक वेळी एक मंद सिहरणी दोघांच्या शरीरातून जात होती. बाबली जी आता अजयच्या समोर कमी संकोचत होत्या. त्या जेव्हा झुकत होत्या, त्यांच्या साडीतून त्यांचा आकार दिसत होता, आणि अजयची नजर नकळतपणे तिथे जात होती. बाबली जींना हे माहित होतं, आणि त्या हसून किंवा फक्त नजरेने प्रतिसाद देत होत्या, जणू म्हणत होत्या - 'बघायला हरकत नाही... किंवा कदाचित आणखी काही करायलाही.'नाश्ता झाल्यावर ते बालकनीत बसले. रिकामं घर शांत होतं, फक्त त्यांच्या गप्पांचा आणि हसण्याचा आवाज होता. त्यांनी एकमेकांच्या आयुष्याबद्दल सांगितलं. बाबली जींनी त्यांच्या लग्नाबद्दल, त्यांच्या वेदनेबद्दल, त्यांच्या एकटेपणाबद्दल सांगितलं. त्यांचा नवरा फक्त मुलगा न झाल्यामुळे त्यांच्याकडे कसा दुर्लक्ष करतो, त्यांच्या गरजांकडे कसं लक्ष देत नाही, हे त्यांनी सांगितलं. त्यांच्या देहाची भूक किती वर्षांपासून अनसुनी राहिली आहे, हे त्यांनी न बोलताही अजयला जाणवून दिलं."कधी कधी वाटायचं... हे आयुष्य असंही असू शकतं?" बाबली जींनी हळू आवाजात म्हटलं. "जसं तुझ्यासोबत वाटतंय."अजयने त्यांचा हात आपल्या हातात घेतला. "आता वाटेल... तुम्हाला हवं तसं वाटेल."दुपारी त्यांनी एकत्र जेवण केलं. जेवणानंतर बाबली जी थोड्या वेळ झोपायला गेल्या. अजय हॉलमध्ये बसला होता, पण त्यांचं शरीर, त्यांचा स्पर्श, त्यांचे शब्द त्याच्या मनात फिरत होते. थोड्या वेळानंतर, बाबली जी उठल्या आणि हॉलमध्ये आल्या. त्यांनी साडी बदलली होती, आता त्या हलक्या हिरव्या रंगाच्या साडीत होत्या. त्यांचे केस मोकळे होते."झोप लागली नाही?" अजयने विचारलं."नाही... तू तिथे होतास ना... मला एकटं वाटलं नाही." बाबली जींनी उत्तर दिलं.ती दुपार एका वेगळ्याच रंगात रंगली. घरात एकटे असल्यामुळे त्यांना जास्त मोकळेपणा जाणवत होता. त्यांनी एकत्र बसून चित्रपट पाहिला, एकमेकांच्या जवळ. मध्ये मध्ये त्यांचे हात एकमेकांना स्पर्श करत होते, त्यांची पाय एकमेकांना लागत होते. प्रत्येक स्पर्शातून एक नवी आग लागत होती. बाबली जी आता अजयच्या समोर जास्त सहज होत्या, त्या थोड्या वेळाने सोफ्यावर रेलून बसल्या, त्यांच्या साडीचा पदर थोडा सरकला, त्यांच्या शरीराची ठेवण स्पष्ट झाली. अजयने त्यांच्याकडे पाहिलं, आणि आंटी हसल्या."काय झालं अजय?" त्यांनी विचारलं."काही नाही आंटी... तुम्ही खूप सुंदर दिसत आहात." अजयने उत्तर दिलं, त्याच्या आवाजात प्रशंसा होती आणि एक तीव्र इच्छा.बाबली जी थोड्या लांब बसल्या, पण त्यांची नजर अजयवर होती. "फक्त सुंदर?" त्यांनी विचारलं, त्यांच्या आवाजात एक आव्हान होतं.अजय उठला आणि त्यांच्या जवळ गेला. तो त्यांच्या बाजूला बसला आणि त्यांचा हात हातात घेतला. "सुंदर... आणि खूप हव्याहव्याशा." त्याने हळू आवाजात म्हटलं, आणि त्यांच्या डोळ्यात पाहिलं.ती दुपार एका नव्या वळणावर पोहोचली होती. शब्दांची गरज नव्हती. फक्त दोन शरीरं होती, जी एकमेकांच्या जवळ येण्यासाठी आतुर होती. एकमेकांच्या स्पर्शातून, जवळून, त्यांनी त्या दुपारला आपल्या मीलनाने भरून टाकलं. रिकामं घर त्यांच्या श्वासांच्या आवाजाने, त्यांच्या देहाच्या बोलण्याने, त्यांच्या उत्कटतेने भरून गेलं होतं.
भाग १०: खोलवर रुजणारे बंध आणि धोक्याची जाणीव
त्या दिवसापासून, त्यांचे दिवस आणि रात्री एका नव्या पद्धतीने सुरू झाल्या. सकाळी एकत्र उठून, एकमेकांच्या मिठीत काही क्षण घालवून, मग एकत्र नाश्ता बनवणे. बाबली जी आता पूर्णपणे मोकळ्या झाल्या होत्या. त्या अजयच्या समोर कोणत्याही कपड्यांमध्ये सहज होत्या, कधी साडीत, कधी सलवार सूटमध्ये, कधी फक्त रात्रीच्या कपड्यांमध्ये. त्यांच्या देहावर अजयच्या स्पर्शाच्या खुणा उमटत होत्या, आणि त्या खुणा त्यांना आणखी आत्मविश्वास देत होत्या.त्यांनी एकमेकांच्या शरीराची खोली शोधली. अजयने बाबली जींच्या प्रत्येक भागाला प्रेमाने स्पर्श केला, ज्याकडे कित्येक वर्षांपासून दुर्लक्ष झाले होते. त्यांच्या वक्षाला, कमरेला, जांघांना, आणि त्यांच्या शरीराच्या प्रत्येक वळणाला त्याने आपल्या स्पर्शाने जिवंत केले. बाबली जी पण अजयच्या तरुण आणि उत्साही शरीराचा अनुभव घेत होत्या. त्याच्या बळकट खांद्यांना, त्याच्या छातीला, त्याच्या कमरेला, त्याच्या जांघांना त्यांनी आपल्या हातांनी स्पर्श केला. त्यांच्यासाठी अजय फक्त एक तरुण मुलगा नव्हता, तो त्यांचा साथीदार होता, जो त्यांना शारीरिक आणि भावनिक दोन्ही प्रकारे तृप्त करत होता.त्यांच्या अंतरंग क्षणांमध्ये, त्यांनी एकमेकांशी मन मोकळे केले. त्यांच्या गरजांबद्दल, त्यांच्या इच्छांबद्दल, त्यांच्या स्वप्नांबद्दल बोलले. बाबली जींनी सांगितलं की त्यांना किती वर्षांपासून एका प्रेमळ स्पर्शाची, एका लक्ष देणाऱ्या नजरेची गरज होती. अजयने सांगितलं की त्यांना पाहून त्याच्या मनात काय काय सुरू होतं, पहिल्या दिवसापासूनची त्याची ओढ, तिचा डिम्पल पाहून त्याला काय वाटलं, हे सगळं त्याने तिला सांगितलं."मला वाटलं होतं तू फक्त माझ्या देहाकडे आकर्षित झाला आहेस..." बाबली जींनी एका रात्री म्हटलं, अजयच्या मिठीत शिरून."देहाकडे पण... पण त्यापेक्षा जास्त तुमच्या आतल्या स्त्रीकडे. जी इतकं सहन करून पण हसते, जी इतकी एकटी असून पण एवढ्या मोठ्या कुटुंबाला सांभाळते." अजयने त्यांच्या केसांवरून हात फिरवत म्हटलं.त्यांच्या नात्यात फक्त वासना नव्हती, तर एक खोल भावनिक बंधन पण तयार होत होतं. ते एकमेकांच्या गरजा पूर्ण करत होते, फक्त शारीरिक नाही, तर भावनिक पण. बाबली जींना एका साथीदाराची गरज होती, जो त्यांना ऐकेल, समजून घेईल, आणि त्यांच्या देहाला स्वीकारेल. अजयला एका अशा नात्याची गरज होती, जिथे त्याला प्रेम मिळेल, त्याला समजून घेतलं जाईल, आणि जिथे त्याला त्याची खरी ओळख मिळेल.
क्रमशः......
(कथा अजून बाकी आहे.... तुमचे कॉमेंट्सची गरज आहे,, त्याशिवाय पुढे ती जाणार नाही, वाचकाचा अनुभव स्पष्ट होणे गरजेचे आहे)
