भाग १३: मर्यादा आणि स्वीकार (पुढे...)
असं सगळं ते दोघे आज बोलत बसले होते. त्यांच्या नात्याची व्याख्या करत होते, त्याच्या मर्यादा ठरवत होते. हे फक्त शारीरिक आकर्षण नव्हते, तर एक बौद्धिक आणि भावनिक समज पण होती, एका अनोख्या, धाडसी बंधनात बांधले जाण्याची प्रक्रिया होती.बोलून झाल्यावर त्यांनी एकमेकांकडे पाहिलं. त्यांच्या डोळ्यात आता कोणतीही भीती नव्हती, फक्त एकमेकांबद्दल आदर, प्रेम आणि एक खोल समज होती. आणि त्यासोबतच, गेल्या ५ दिवसांच्या विरहाची, देहाच्या भुकेची जाणीव तीव्र झाली होती, जी त्यांना एकमेकांकडे ओढत होती, त्यांच्या शरीरात एक अनाकलनीय आग लावत होती.ते पुन्हा मागच्या ५ दिवसांची भरपाई करू लागले. उन्हाळ्यामुळे कपडे थोडेच होते, आणि ते कपडेही हळू हळू बाजूला झाले, त्यांची शरीरं पुन्हा एकदा एकमेकांसाठी खुली झाली. बाबली आंटीचे मध्यम आकाराचे वक्ष अजयच्या हातात पूर्ण बसत होते, त्यांची आकृती, त्यांची कोमलता, त्यांचे उभार अजयला मोहित करत होते, जणू काही ते त्याला सतत आपल्याकडे बोलवत होते. त्यांची आकृती इतकी सुंदर वाटे की त्याला पाहून अजयचा बाबुराव नेहमी तयार व्हायचा, जणू त्यांच्या देहाची हाक त्याला सतत ऐकू येत होती, आणि त्याच्या देहाची प्रत्येक नस त्यांना स्पर्श करण्यासाठी आसुसलेली होती. तसा त्याच्या बाबुरावचा हा नवीनच अनुभव होता, एका अनुभवी स्त्रीसोबतचा अनुभव, जो त्याला एका वेगळ्याच जगात घेऊन जात होता, आणि त्याला तो पूर्णपणे बाबली आंटी देत होत्या, ज्या आता त्याची कामगुरु बनल्या होत्या, त्याला देहाच्या रहस्यांची ओळख करून देत होत्या. त्यांनी त्याला वेगवेगळ्या प्रकारच्या काम क्रीडा करून दाखवल्या, त्याला शिकवले, त्याला त्याच्या देहाची नवी ओळख करून दिली, त्याच्या आत दडलेल्या पुरुषाला जागं केले. ही शाळा त्या दिवशी बराच वेळ चालू राहिली, जिथे त्यांनी एकमेकांना नवीन गोष्टी शिकवल्या, नवीन आनंद दिले, एकमेकांच्या देहाची खोली शोधली, जोपर्यंत त्यातून दोघांचा कामरस निघत नाही, जोपर्यंत त्यांची देह पूर्णपणे तृप्त होत नाही, जोपर्यंत ते पूर्णपणे थकून एकमेकांच्या मिठीत शांत होत नाहीत. प्रत्येक स्पर्श, प्रत्येक क्रियाकलाप त्यांच्यातील बंधन अधिक मजबूत करत होता, फक्त देहाचे नाही, तर आत्मा आणि मनाचे पण.
भाग १४: एकांताचे विश्व, देहाची गरज आणि अनपेक्षित प्रश्न
जीवनाच्या अशा एका वेगळ्या वळणावर दोघेही आले होते, पण या एका अनोख्या प्रवासात ते एकमेकांत फक्त शारीरिक किंवा भावनिक गरजांसाठी गुंतलेले नव्हते, तर एक वेगळीच समज त्यांच्यात तयार झाली होती. त्यांना त्यांच्या मर्यादा माहित होत्या आणि म्हणूनच, काही गोष्टित जरी ते फार पुढे गेले असले तरी ते त्या परिस्थितीला पूर्णपणे मानसिक रित्या तयार होते, त्यांना माहित होतं की हे तात्पुरतं आहे, पण त्या क्षणांचा अनुभव घेणं गरजेचं आहे. एकमेकांना शारीरिक सुख देता देता काही अवांछित घडू नये यासाठी खबरदारीही ते घेत होते (गर्भधारणेसारख्या गोष्टींपासून), आणि त्याचबरोबर त्या तीव्र सुखाचा पूर्णपणे उपभोगही घेत होते, देह जे मागत होता ते देत होते. पुढची परिस्थिती काय असेल हे ते जाणत नसले तरी पुढे या नात्याला कसं पाहायचं, कसं हाताळायचं हे त्यांना पूर्णपणे ठाऊक होते, त्यांनी मानसिक तयारी केली होती, की जे काही आहे ते या क्षणांपुरतं आहे.बाबली आंटीचा पती आणि मुलं जाऊन आता जवळपास १५ दिवस होऊन गेले होते, आणि ते पुढील काही १५ दिवसांत परत येणार होते. म्हणजे अजून १५ दिवस त्यांच्याकडे एकांताचं, त्यांच्या या अनोख्या, कामुक नात्याचं 'विश्व' होतं, जिथे फक्त ते दोघेच होते, कोणत्याही बंधनाशिवाय, कोणत्याही सामाजिक नियमांशिवाय, फक्त दोन देह आणि दोन आत्मा.त्या एकांतात त्यांना त्यांच्या शरीराची आस, देहाची भूक कधी कधी किती गरजेची असते, हे नव्याने समजत होतं, किती तीव्र असू शकते. बाबली आंटी अजयला सांगत होत्या की जेव्हा कधी डोक्याचा ताण वाढायचा किंवा एकटेपणा जास्त जाणवायचा, तेव्हा त्या दुपारी गुपचूप आपल्या हातांचा वापर योग्य त्या ठिकाणी (स्वःताला संतुष्ट करण्यासाठी) करायच्या, त्या देहाला शांत करण्याचा प्रयत्न करायच्या, हो पण त्यात एवढी मजा कशी जी एका आवडणाऱ्या, जवळच्या, तरुण आणि उत्साही जोडीदारासोबत येते, जी अजयसोबत मिळत होती, जी त्यांच्या सुकलेल्या देहाला पुन्हा फुलवत होती. अजयसुद्धा बोलला की कधी झोप येत नसेल किंवा कामाच्या तणावामुळे त्याला आपल्या शरीराला शांत करण्यासाठी वेगवेगळ्या युक्त्या कराव्या लागत (हस्तमैथुन), पण ती फक्त एक तात्पुरती शांतता असायची, ती पूर्ण तृप्ती नसायची जी त्याला बाबली आंटीसोबत मिळत होती.बाबली आंटी अजयला बोलल्या की त्या नंतर नंतर या गोष्टीत (स्वःताला संतुष्ट करण्यात) पूर्ण विसरून गेल्या होत्या, त्यांची इच्छाच मरून गेली होती, देहाची जाणीवच हरवून गेली होती. पण जसे त्याचे म्हणजे अजयचे दर्शन झाले, पहिल्यांदा जेव्हा त्याला पाहिलं, त्याचा तरुण देह पाहिला, त्याचे डोळे पाहिले, त्याच दिवशी त्यांच्या आत काहीतरी जागं झालं, त्यांच्या देहाला परत जाणीव झाली, त्यांच्या देहाने अजयला ओळखलं. त्याच दिवशी त्यांना अजयला त्याच्या नकळत आणि त्याआधीच कित्येकदा त्याला आपल्या मिठीत घेण्याची, त्याच्या तरुण आणि बळकट देहाला स्पर्श करण्याची, त्याला आपल्या आत सामावून घेण्याची तीव्र इच्छा झाली होती, आणि त्यांनी तेव्हाच मनात ठरवलेही होते की एक दिवस त्या त्याला मिठीत घेणारच, त्याच्या जवळ येणारच, आणि ही संधी, पतीच्या जाण्यामुळे मिळालेली एकांताची संधी त्या सोडू शकत नव्हत्या, त्यांच्या देहाला ती संधी हवी होती.ते हे सगळे अनुभव, देहाच्या गरजा, मनातील विचार मोकळेपणाने, कोणत्याही संकोचाशिवाय बोलत होते. त्यांच्यातील बंधन आता फक्त शारीरिक राहिले नव्हते, तर ते एकमेकांचे भावनिक आणि बौद्धिक साथीदार पण बनले होते. त्यांच्या गप्पांमध्ये एक वेगळीच खोली होती, एक वेगळाच मोकळेपणा होता, जी त्यांनी कधी कोणासोबत शेअर केली नव्हती. ते एकमेकांच्या देहाबद्दल, त्यांच्या आवडीनिवडीबद्दल, त्यांनी अनुभवलेल्या आणि न अनुभवलेल्या गोष्टींबद्दल बोलत होते, आणि प्रत्येक बोलण्यातून त्यांची जवळीक वाढत होती.हे सगळे बोलत असताना, एकमेकांच्या अगदी जवळ बसलेले असताना, कधीतरी हात एकमेकांना स्पर्श करत असताना, अचानक एक गोष्ट बाबली आंटीने अजयला विचारली, जी अजयसाठी पूर्णपणे अनपेक्षित होती, ज्याचा त्याने कधी विचारही केला नव्हता. तो क्षणभर स्तब्ध झाला, त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली, त्याच्या शरीरातून एक थंड लाट गेली आणि तो एकदमच घाबरला."अजय..." बाबली आंटीने गंभीर, पण हळू आवाजात विचारलं, त्यांच्या डोळ्यात एक वेगळाच भाव होता, जो अजयला ओळखता आला नाही, एका गंभीर निर्णयाचा भाव. त्यांच्या चेहऱ्यावरची सामान्यता अचानक हरवली होती. "मला तुला एक गोष्ट विचारायची आहे... जी कदाचित तुला आवडणार नाही... किंवा कदाचित तू विचारही केला नसेल... पण जी मला विचारायची आहे... मला हे जाणून घ्यायचं आहे..."अजय उत्सुकतेने आणि थोड्या भीतीने त्यांच्याकडे पाहू लागला, मनात अनेक तर्क वितर्क सुरू झाले. काय असेल ती गोष्ट? त्यांच्या नात्याबद्दल? त्यांच्या भविष्याबद्दल? की काहीतरी वेगळंच, त्यांच्या या जगाच्या बाहेरचं? बाबली आंटीने एक खोल श्वास घेतला, अजयचा हात आपल्या हातात घेतला आणि त्याच्या डोळ्यात पाहून विचारलं...
क्रमशः....
