शांततेचं नातं
भाग ११: देहभान हरपलेले दिवस आणि रात्री (पुढे...)
दोघेही उठून सोबतच पुन्हा आंघोळीला गेले. मोरीमध्ये (बाथरूममध्ये), गरम पाण्याच्या धारेखाली, त्यांनी पुन्हा एकदा एकमेकांना जवळ घेतलं. साबणाचा फेस त्यांच्या नग्न शरीरावरून ओघळत होता, आणि त्यांचे हात एकमेकांच्या देहावर फिरत होते. आंघोळीच्या ओल्या आणि गरम वातावरणात त्यांची कामक्रिडा (संभोग) सुरू झाली. एकमेकांच्या मिठीत घेऊन, ओल्या शरीरांनी एकमेकांना स्पर्श करत, त्यांच्या श्वासांची लय वाढली, आणि पाण्याच्या आवाजात त्यांच्या मीलनाची मंद ध्वनी मिसळली. त्यांनी मोरीमध्येच उत्कट क्षण अनुभवले, जिथे पाणी आणि वासना एकत्र वाहत होती. पाण्याची धार आणि त्यांच्या शरीराची गरमी एकत्र मिसळून एक वेगळंच सुख देत होती, त्यांच्या देहाला पूर्णपणे जागृत करत होती.अजयला त्याच्या बॉसचा फोन आला, तेव्हा तो थोडा भानावर आला. फोन वाजल्यामुळे त्याला वेळेची जाणीव झाली, बाहेरच्या जगाची आठवण झाली. त्याने फोन घेतला आणि कामासाठी बोलावलं गेलं. कामाचा कॉल आल्याने त्याला वास्तवाची जाणीव झाली. त्याने बाबली जींचा निरोप घेतला. बाबली जींच्या चेहऱ्यावर थोडीशी काळजी आणि वेगळे होण्याची वेदना होती, पण रात्री आणि सकाळच्या मीलनाची तृप्ती पण होती. अजय घाईघाईने तयार झाला आणि जवळच्या साईटवर कामासाठी निघून गेला, पण त्याचं मन आणि शरीर अजूनही बाबली जींच्यासोबतच होतं, त्यांच्या स्पर्शाची जाणीव घेऊन, आणि त्या रात्रीच्या आणि सकाळच्या आठवणी मनात साठवून.
भाग १२: अनपेक्षित ब्रेक आणि देहाची आठवण
कामावर गेल्यावर अजयला बाहेरगावी जावं लागलं. बॉसने त्याला दोन दिवसांसाठी दुसऱ्या शहरात जायला सांगितलं. अजयला जायचं नव्हतं, पण काम टाळता येणार नव्हतं. त्याने बाबली जींना मेसेज करून सांगितलं की त्याला बाहेरगावी जायचं आहे आणि दोन दिवसांनी परत येईल. बाबली जींनी काळजी घ्यायला सांगितलं आणि परत आल्यावर भेटायला बोलावलं.दोन दिवसांनी अजय काम संपवून रात्री उशिरा, जवळपास २ वाजता घरी पोहोचला. तो खूप थकला होता. त्याला बाबली जींच्या खोलीत जाऊन त्यांना उठवण्याची आणि त्यांना भेटण्याची तीव्र इच्छा होती, पण एवढ्या रात्री त्यांना त्रास देणं त्याला योग्य वाटलं नाही. तो तसाच हळूच आपल्या स्वतःच्या खोलीत गेला आणि लगेच झोपी गेला.पण बाहेरगावी कामावर असताना त्याने बाहेरचं काहीतरी खाल्लं होतं, ज्यामुळे त्याला त्रास झाला. परत आल्यानंतर दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्याला बरं वाटत नव्हतं. पोटात तीव्र कळा येत होत्या आणि जुलाब होत होते. बाहेरचं खाऊन तो आजारी पडला होता.बाबली जींना अजय रात्री आल्याचं माहीत होतं कारण त्या रोजच एक मेकांची विचारपूस करत असत, मेसेज किंवा फोन करून. पण अजय परत आल्यानंतर अजूनही आपल्याकडे आला नाही, त्याला काही झालं असेल या काळजीने त्या त्याच्या खोलीकडे गेल्या. त्यांनी दार वाजवलं.अजयने कसेबसे दार उघडले. त्याचा चेहरा उतरलेला दिसत होता. बाबली जींनी त्याला पाहताच त्यांची चिंता वाढली. "अजय! काय झालं? तब्येत ठीक नाहीये का?"अजयने सगळी व्यथा स्पष्टपणे सांगितली, पोटातल्या कळा, जुलाब, सगळं काही. बाबली जींनी त्याला आत घेतलं आणि लगेच त्याची काळजी घ्यायला सुरुवात केली. त्यांनी त्याला आराम करायला सांगितलं, गरम पाणी दिलं, औषध दिलं. त्या दिवसभर त्याच्याजवळ बसून त्याची काळजी घेत होत्या, जणू एखादी आई आपल्या मुलाची काळजी घेत आहे. पण त्यांच्या स्पर्शात, त्यांच्या नजरेत एक वेगळीच आपुलकी आणि जवळीक होती, जी आईच्या प्रेमापेक्षा वेगळी होती. त्या त्याच्या पोटावर हळू हळू हात फिरवत होत्या, त्याला आराम मिळावा म्हणून. त्यांचा स्पर्श अजयला खूप दिलासा देत होता, पण त्याच वेळी त्याच्या शरीराला रात्रीच्या आणि सकाळच्या आठवणींची आठवण करून देत होता, जी आता आजारामुळे शांत झाली होती.तो दिवस आणि पुढचे काही दिवस अजय आजारीच होता. बाबली जींनी त्याची खूप सेवा केली. त्याच्यासाठी हलका आहार बनवला, त्याला वेळेवर औषध दिलं. या पाच दिवसांत त्यांच्या मनात कामतृप्ती घेणं सोडाच, पण साधे कामुक विचारही आले नाहीत. फक्त काळजी आणि आराम हेच महत्त्वाचं होतं. त्यांच्या नात्यातील भावनिक बाजू या दिवसात अधिक मजबूत झाली.मग पाच दिवसांनी अजयला बरं वाटू लागलं. तो दिवसभर बाबली जींच्या घरीच होता, आता तो पूर्णपणे बरा झाला होता. रात्री त्याला एकदम बरं वाटू लागलं. जेवणानंतर ते दोघे बालकनीत बसले होते. अजयने म्हटलं की त्याला बरं वाटतय, पण बाहेरगावी कंपनीचं काही सामान खूप वजन उचलल्यामुळे त्याची पाठ, हात आणि पाय फार दुखत आहेत.बाबली जींनी त्याच्याकडे पाहिलं. त्यांच्या डोळ्यात पुन्हा ती जुनी चमक दिसू लागली, काळजी आणि प्रेमासोबतच. "मसाज करून देऊ?" त्यांनी हळू आवाजात विचारलं. त्यांच्या आवाजात एक आमंत्रण होतं.अजयही लगेच तयार झाला. त्याला माहित होतं की या मसाजचा अर्थ फक्त अंग दुखणे कमी करणे नाही. बाबली जी त्याला त्यांच्या बेडरूममध्ये घेऊन गेल्या. "कपडे काढ पूर्ण," त्यांनी हळू आवाजात म्हटलं.मग काय, आंटीने त्याला त्याचे पूर्ण कपडे काढायला लावले. अजय पूर्णपणे नग्न झाला. बाबली जींनी गरम तेल आणलं आणि त्या त्याच्या पूर्ण शरीराला, पाठीला, खांद्यांना, हातांना, पायांना गरम तेलाने चोळू लागल्या. त्यांचा स्पर्श अत्यंत कोमल पण दृढ होता, प्रत्येक दुखऱ्या भागाला आराम देत होता. अजय डोळे मिटून त्यांच्या स्पर्शाचा आनंद घेत होता, त्याच्या शरीरात एक सुखद वेदना आणि एक वेगळीच उष्णता पसरत होती. बाबली जी मसाज करताना कधी कधी त्याच्या शरीरावर झुकत होत्या, त्यांचे केस त्याच्या पाठीला स्पर्श करत होते, त्यांच्या श्वासांची गरमी त्याला जाणवत होती. मसाज करताना त्यांचा हात अजयच्या कमरेच्या खाली, त्याच्या जांघांपर्यंत जात होता, आणि प्रत्येक वेळी अजयच्या शरीरात एक तीव्र सिहरणी उठत होती.मसाज झाल्यावर अजय तसाच तेलाने माखलेल्या शरीराने बाबली जींच्या बेडवर झोपी गेला. त्याला खूप आराम मिळाला होता. बाबली जी सुद्धा त्याच्या बाजूला, त्याच खोलीत झोपल्या. कपड्यांची गरज नव्हती, त्यांच्यात एक वेगळाच, नैसर्गिक सहजभाव आला होता.
भाग १३: मर्यादा आणि स्वीकार
अजयने दोन दिवसांची सुट्टी टाकून घेतली होती खरी, पण तो आधीच बरा झाला होता. सकाळी दोघेही एकाच वेळी उठले, एकमेकांच्या बाजूला नग्न अवस्थेत. आंटीने त्याच्या आजाराची विचारपूस केली. तो म्हणाला की तो एकदम बरा झाला आहे, फक्त थोडा थकवा जाणवतोय.मग ते नेहमीप्रमाणे एकत्रित आंघोळीला गेले. मोरीमध्ये (बाथरूममध्ये), गरम पाण्याच्या धारेखाली, त्यांनी पुन्हा एकदा एकमेकांना जवळ घेतलं. आंघोळीच्या ओल्या आणि गरम वातावरणात त्यांची कामक्रिडा (संभोग) झाली, एका वेगळ्याच सहजतेने.आंघोळ झाल्यावर त्यांनी कपडे घातले आणि नाश्ता केला. दुपारचं जेवण करून दोघे बाबली जी च्या बेडवर पडून होते. उन्हाळ्याचे दिवस असल्यामुळे त्यांनी अगदीच थोडके, अर्धवट नग्न कपडे घातले होते – बाबली जी हलक्या साडीत आणि अजय फक्त पायजम्यात किंवा शॉर्ट्समध्ये.आज ते एका गंभीर विषयावर बोलत होते. अजयने सुरुवात केली. "खरंच, आपण जे करतोय ते बरोबर आहे का, आंटी? म्हणजे... तुम्ही तुमच्या पतीसोबत आणि मुलांसोबत... आणि मी माझ्या पुढच्या आयुष्यासोबत... आपण काही चूक तर करत नाहीये ना?"बाबली आंटीने अजयकडे पाहिलं. त्यांचा चेहरा शांत होता, पण डोळ्यात खोली होती. "अजय... मला माहित आहे तू काय विचारतो आहेस. आणि खरं सांगायचं तर, मी याबद्दल विचार केला आहे." बाबली आंटी तर त्याच्या गुरुच म्हणाव्या लागतील याबाबतीत, कारण त्यांनाही माहीत होते की जे चाललंय ते अगदी स्पष्ट आणि जाणत्या विचारानेच करताय. आणि कुठे थांबायचे हे ही त्यांना माहीत होते."बघ अजय," आंटी बोलल्या, "आपण जे काही केलं आणि करत आहोत, ते एका विशिष्ट परिस्थितीत घडलं आहे. मी खूप वर्षांपासून एकटी होते, भावनिक आणि शारीरिक दोन्ही प्रकारे. माझ्या आयुष्यात एक पोकळी होती, जी कुणीच भरली नाही. आणि तुला पण एका अशा नात्याची गरज होती, जिथे तुला समजून घेतलं जाईल. आपण एकमेकांची ती गरज पूर्ण केली आहे.""आणि हे नातं... याच्या काही मर्यादा आहेत," अजय म्हणाला. तो तसा स्वतःच फार पुढारलेला विचाराचा होता."हो, आहेत," आंटीने स्वीकारलं. "आणि त्या आपण जाणून ठेवल्या पाहिजेत. आपण दोघेही आप आपल्या मर्यादा जाणून ठेवल्या आहेत. आणि असे नाही की आपण आता एकमेकांत गुंतून गेलो आणि स्वतःच्या कुटुंबाकडे दुर्लक्ष करत आहोत."त्यांनी आपल्या मर्यादा जाणून ठेवल्या होत्या. त्या पुढे म्हणाल्या, "जर कधी आपल्याला पुन्हा भेटता आलं नाही, तर त्याचा एकमेकांवर फारसा फरक पडू द्यायचा नाही. आपण अचानक भेटलो आणि कधीतरी आपण दूर होऊ शकतो. आपण जे काही अनुभवू ते तेवढ्यापुरतंच मर्यादित असेल, त्या क्षणांपुरतं. आपण एकमेकांचा वासनेपुरता उपभोग घेतला असं कधीच वाटू द्यायचं नाही." त्यांच्या आवाजात एक दृढता होती."आपण जे काही केले, ते फक्त एकमेकांना कठीण काळात केलेली मदत असेल," अजयने पुढे जोडलं, "आणि त्याचा आपल्या पुढील वाटचालीस उपयोग होईल. ना कधी त्याची शरम वाटेल, ना कधी कुठे याची वाच्यता करू.""बरोबर," आंटी बोलल्या. "आपण एकमेकांचं एकटेपण दूर केलं, कुटुंबात राहत असून आलेला एकाकीपणा. आणि हे आपल्या बौद्धिक जीवनासाठी फार महत्वाचं राहील. बौद्धिक पातळीवर आपण नेहमी खंबीर असलं पाहिजे.""पण याचा अर्थ असा नाही की कुठलीही स्त्री दिसली म्हणजे आपण तिच्या बाबतीत असा विचार करायचा," अजय म्हणाला, "हे फक्त एका विशिष्ट परिस्थितीत, एका विशिष्ट व्यक्तीसोबत होऊ शकतं. जर तिचा तसा प्रतिसाद असेल आणि खरोखरीच ती एक जीवनात एकदम तुटलेली असेल, तिला भावनिक किंवा शारीरिक आधाराची गरज असेल, तर त्यात तिला जे हवं आहे ते तिला देता आलं तर खूपच चांगलं.""आणि उलट पण," आंटी म्हणाल्या, "एखादं मुलगा त्याला हवी असलेली इच्छा पूर्ण झाली, त्याला समजून घेतलं गेलं, तर तोही त्याच्या ध्येयावर नक्कीच लक्ष केंद्रित करू शकेल, आयुष्यात पुढे जाऊ शकेल."असं सगळं ते दोघे आज बोलत बसले होते. त्यांच्या नात्याची व्याख्या करत होते, त्याच्या मर्यादा ठरवत होते. हे फक्त शारीरिक आकर्षण नव्हते, तर एक बौद्धिक आणि भावनिक समज पण होती.बोलून झाल्यावर त्यांनी एकमेकांकडे पाहिलं. त्यांच्या डोळ्यात आता कोणतीही भीती नव्हती, फक्त एकमेकांबद्दल आदर, प्रेम आणि एक खोल समज होती. आणि त्यासोबतच, गेल्या ५ दिवसांच्या विरहाची, देहाच्या भुकेची जाणीव तीव्र झाली होती.ते पुन्हा मागच्या ५ दिवसांची भरपाई करू लागले. उन्हाळ्यामुळे कपडे थोडेच होते, आणि ते कपडेही हळू हळू बाजूला झाले. बाबली आंटीचे मध्यम आकाराचे वक्ष अजयच्या हातात पूर्ण बसत होते, त्यांचा आकार, त्यांची कोमलता अजयला मोहित करत होती. त्यांची आकृती इतकी सुंदर वाटे की त्याला पाहून अजयचा बाबुराव नेहमी तयार व्हायचा. तसा त्याच्या बाबुरावचा हा नवीनच अनुभव होता, एका अनुभवी स्त्रीसोबतचा अनुभव, आणि त्याला तो पूर्णपणे बाबली आंटी देत होत्या. त्यांनी त्याला वेगवेगळ्या प्रकारच्या काम क्रीडा करून दाखवल्या, त्याला शिकवले. आंटी जणू काही त्याला शिकवत होत्या आणि त्याच्या कामगुरु बनल्या होत्या, आणि अजय त्यांचा उत्सुक शिष्य. ही शाळा त्या दिवशी बराच वेळ चालू राहिली, जिथे त्यांनी एकमेकांना नवीन गोष्टी शिकवल्या, नवीन आनंद दिले, जोपर्यंत त्यातून दोघांचा कामरस निघत नाही, जोपर्यंत त्यांची देह पूर्णपणे तृप्त होत नाही. प्रत्येक स्पर्श, प्रत्येक क्रियाकलाप त्यांच्यातील बंधन अधिक मजबूत करत होता, फक्त देहाचे नाही, तर आत्मा आणि मनाचे पण.
क्रमशः...
(कथा पुढे चालू राहील...)
