आर्यनची पावले आज नेहमीपेक्षा जास्त खंबीर, पण तितकीच शांत पडत होती. आशिषने त्याच्यासाठी आधीच एका अत्यंत उत्तम आणि सुटसुटीत अशा सूटची व्यवस्था करून ठेवली होती. आर्यनने कोणताही वेळ न घालवता तो सूट परिधान केला, स्वतःला तयार केले आणि आशिषला सोबत घेऊन तो असायलमच्या (मानसोपचार रुग्णालयाच्या) दिशेने निघाला.
त्यांच्या या प्रवासात एक गूढ शांतता पसरली होती. गाडीत बसल्यापासून ते असायलमच्या दरवाजापर्यंत पोहोचेपर्यंत ना आशिष आर्यनशी एका शब्दानेही बोलला, ना आर्यनने आशिषला काही विचारण्याचा प्रयत्न केला. आर्यनचे संपूर्ण लक्ष केवळ त्याच्या कामावर केंद्रित होते. तो एकाग्रतेने आपल्या फोनवर कोणाशी तरी बोलण्यात कमालीचा व्यस्त होता. फोन कानाला लावलेला असतानाच, मांडीवर ठेवलेल्या लॅपटॉपच्या कीबोर्डवर त्याची बोटे भरभर चालत होती. लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर उमटणारे प्रकाशकिरण त्याच्या चेहऱ्यावरील गांभीर्य अधिकच गडद करत होते. तो नक्की काय करत होता, कोणत्या मोहिमेची तयारी करत होता, याचा अंदाज लावणे आशिषलाही अशक्य जात होते.
असायलममधील आगमन
काही वेळाच्या प्रवासानंतर शेवटी त्यांची गाडी असायलमच्या अवाढव्य आणि थोड्याशा भयावह आवारात येऊन थांबली. दोघेही गाडीतून खाली उतरले आणि इमारतीमध्ये दाखल झाले. मुख्य दरवाजातून आत शिरताच आर्यन थेट रिसेप्शन काउंटरकडे गेला. तिथल्या कर्मचाऱ्याला तिचे नाव सांगून त्याने तिच्या रूमचा (सेलचा) क्रमांक विचारून घेतला. रिसेप्शनिस्टने संगणकात पाहून रूम नंबर सांगताच, आर्यनने आशिषला मागे येण्याचा इशारा केला आणि ते दोघेही तिच्या रूमच्या दिशेने जाणाऱ्या लांबच लांब, अंधाऱ्या कॉरिडोअरमधून चालू लागले.
ते त्या गल्लीवजा कॉरिडोअरमधून पुढे जात असतानाच, अचानक आर्यनच्या कानावर तिथल्या दोन नर्सेसचा हळूवार, पण स्पष्ट आवाज पडला. त्या एका कोपऱ्यात उभ्या राहून एकमेकांशी कुजबुजत होत्या.
"ही तीच रूम आहे ना? जिच्यात असलेल्या त्या बिचाऱ्या मुलीचा या हॉस्पिटलचा डायरेक्टर रोज छळ करतो?" पहिली नर्स आसपास कोणी नाही ना, हे पाहत भीतीयुक्त आवाजात म्हणाली.
"हो, तीच रूम आहे ती..." दुसरी नर्स दीर्घ निश्वास सोडत म्हणाली, "कदाचित आज तिचे कोणीतरी नातेवाईक तिला भेटायला आले आहेत वाटतं. पण बिचारी... ती अजून किती आणि कसा सहन करेल देव जाणे! मला तर वाटतं, रोजची ही तिची होणारी अवहेलना आणि हेळसांड बघण्यापेक्षा एकदाच देवाने तिला आपल्याकडे वर बोलावून घेतलेलं परवडेल. दररोजचा हा नरक यातनांचा खेळ नको रे बाबा!"
पहिली नर्स मान हलवत पुन्हा म्हणाली, "पण आपल्या बोलण्याने किंवा हळहळण्याने काय फरक पडणार आहे? इथे सर्व काही करणारा-करवणारा तर तो नालायक डायरेक्टरच आहे. तिचं मागे-पुढे सांभाळणारं किंवा तिच्यासाठी उभं राहणारं दुसरं कोणीही नाही, म्हणूनच तर त्या माणसाला इतका माज आलाय आणि तो जास्तच जोर दाखवतोय."
नर्सेसचे हे धक्कादायक आणि थरकाप उडवणारे संभाषण आर्यनच्या कानावर अगदी स्पष्टपणे पडले. परंतु, त्याच्या चेहऱ्यावर एकही भाव बदलला नाही. त्याने ते सगळे ऐकूनही जणू काही ऐकलेच नाही, अशा अविर्भावात आपली पावले पुढे टाकत ठेवली. त्याच्या डोक्यात काय विचार सुरू होते, त्याच्या मनात रागाचा ज्वालामुखी खदखदत होता की अन्य काही शिजत होते, हे जगात कोणालाही सांगणे शक्य नव्हते. त्याचा चेहरा एखाद्या दगडासारखा निर्विकार होता.
मात्र, हे सर्व संभाषण ऐकून आशिषचे मन आतून हादरले. त्याच्या मनात सहानुभूती आणि रागाची एकच लाट उसळली. त्याला खूप वाईट वाटत होते, पण परिस्थितीचे गांभीर्य ओळखून त्याने सध्या तरी काहीही न बोलणे आणि शांत राहणेच योग्य समजले.
सेलजवळील विदारक दृश्य
चालता चालता शेवटी ते दोघे तिच्या सेलजवळ (खोलीजवळ) येऊन पोहोचले. त्या खोलीचे दार लाकडी नसून जाड, दणकट लोखंडी सळ्यांचे बनलेले होते. त्यामुळे दाराच्या सळ्यांमधून आत काय चालले आहे, याचा संपूर्ण कारभार बाहेर उभ्या असलेल्या कोणालाही अगदी सहज आणि स्पष्टपणे दिसत होता.
आर्यन आणि आशिष जसे त्या सेलच्या सळ्यांजवळ येऊन थांबले, तसे आतले दृश्य पाहून त्यांच्या पायाखालची जमीन सरकली.
सेलच्या आत दोन धिप्पाड पुरुष तिला जबरदस्तीने खाली जमिनीवर पाडत होते. एका माणसाने तिला ताकदीने धरून खाली जमिनीवर दाबून ठेवले होते, तर दुसऱ्या कर्मचाऱ्याच्या हातात एक मोठी, भयानक दिसणारी सिरिंज (इंजेक्शन) होती. ती मुलगी स्वतःचा जीव वाचवण्यासाठी, त्यांच्या तावडीतून सुटण्यासाठी पूर्ण ताकदीने धडपडत होती. ती त्यांना स्वतःपासून दूर ढकलण्याचा, झिडकारण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत होती. पण त्या दोन धिप्पाड पुरुषांच्या राक्षसी ताकदीपुढे तिचे ते छोटेसे, अशक्त प्रयत्न पूर्णपणे अयशस्वी ठरत होते.
तिच्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या. तिच्या त्या डोळ्यांमध्ये आशेचा एकही किरण उरला नव्हता; तिथे फक्त आणि फक्त अथांग वेदना, प्रचंड भीती आणि हतबलता दिसत होती. हतबलता काय असते आणि ती माणसाला आतून कशी तोडते, हे आज तिच्या त्या अश्रूंनी भरलेल्या डोळ्यांकडे पाहून स्पष्टपणे जाणवत होते.
आत चालू असलेला तो अमानुष प्रकार पाहून आशिषच्या अंगावर काटा आला, तर आर्यनची शांतता आता एका वादळापूर्वीच्या शांततेसारखी भासू लागली होती...
****
लाईक कमेंट आणि फॉलो करायला विसरू नका 🙏
