❤️फक्त तुझ्याच साठी ❤️
पहाटेच्या कोवळ्या सूर्यकिरणांनी खिडकीच्या पडद्यामधून अलगद आत शिरत तिच्या शांत, निरागस चेहऱ्यावर हलकासा स्पर्श केला... जणू त्या सोनेरी किरणांनाही तिच्या सुकुमार रूपाला स्पर्श करण्याचा मोह आवरला नव्हता.
खोलीत प्रसन्न शांतता पसरली होती...
भिंतीवर लटकलेल्या श्रीकृष्णाच्या छोट्याशा फ्रेमवर पडणारा सूर्यप्रकाश, खिडकीतून आत येणारा गार वारा आणि त्या वाऱ्याबरोबर हलकेच डोलणारे पडदे... सगळंच वातावरण मनाला विलक्षण शांत करणारे होते.
पांढऱ्याशुभ्र उशीवर तिचा निरागस चेहरा विसावला होता.
तिचे मोठे, रेखीव डोळे अजूनही लांबसडक पापण्यांच्या आड शांतपणे मिटलेले होते. गुलाबी, कोरीव ओठांवर नकळत उमटलेलं हलकंसं हसू... नितळ गोरा वर्ण... सरळ, सुबक नाक... आणि गालांवर झोपेमुळे उमटलेली कोवळी लालसर छटा...
लांबसडक काळेभोर केस अर्धे उशीवर तर अर्धे तिच्या खांद्यावर अलगद विस्कटलेले होते.
त्या क्षणी ती एखाद्या चित्रकाराने मनापासून रंगवलेल्या चित्रासारखी भासत होती.
तिच्या सौंदर्यात कृत्रिमतेचा लवलेशही नव्हता.
महागडे कपडे नव्हते...
मेकअप नव्हता...
दागिन्यांचा साज नव्हता...
तरीही तिच्याकडे पुन्हा पुन्हा पाहावंसं वाटत होतं.
कारण सौंदर्य हे चेहऱ्यावर लावलेल्या रंगांत नसतं...
ते मनाच्या निरागसतेत असतं.
ते डोळ्यांमधल्या निर्मळपणात असतं.
ते स्वभावातल्या साधेपणात असतं.
आणि सई...
ती जणू त्या सगळ्या गुणांची सुंदर सांगड होती.
निरागस...
सोज्वळ...
स्वाभिमानी...
कोवळ्या फुलासारखी नाजूक...
पण वेळ आली तर पर्वतासारखी खंबीर होण्याची ताकद तिच्यात होती.
...
अचानक खोलीतील शांतता एका मधुर सुरांनी भंगली.
"रघुपती राघव राजाराम... पतित पावन सीताराम..."
मोबाईलच्या अलार्ममधून ऐकू येणारं ते भजन संपूर्ण खोलीत घुमू लागलं.
ते सूर तिच्या कानावर पडताच तिच्या ओठांवर नकळत एक गोड स्मित उमटलं.
तिने डोळे उघडले नाहीत...
फक्त दोन्ही हात छातीवर ठेवत त्या भजनाचे शब्द काही क्षण मनापासून ऐकत राहिली.
भजन संपलं...
अलार्म बंद झाला.
तिने अलगद डोळे उघडले.
समोर खिडकीतून आत येणाऱ्या प्रकाशाकडे काही क्षण ती शांतपणे पाहत राहिली.
नंतर दोन्ही हात जोडून तिने आपल्या तळहातांचं दर्शन घेतलं.
हलकेच पुटपुटली,
"कराग्रे वसते लक्ष्मी... करमध्ये सरस्वती..."
प्रार्थना पूर्ण होताच तिने पलंगावरून उठण्याचा प्रयत्न केला...
तेवढ्यात...
धाडकन...!
रूमचा दरवाजा जोरात उघडला गेला.
आणि...
धप्प...!
कोणीतरी सरळ तिच्या बेडवर उडी मारली.
नुकतीच जागी झालेली सई अक्षरशः दचकली.
"आऽऽऽ...!"
तिच्या तोंडून किंकाळी बाहेर पडली.
आणि पुढच्याच क्षणी...
संपूर्ण खोलीत खळखळून हसण्याचा आवाज घुमला.
"ताई साहेब... एवढ्या काय घाबरता?"
"उठा लवकर... आज तुमचा इंटरव्ह्यू आहे!"
सईने कपाळावर हात ठेवत समोर पाहिलं.
तिच्यासमोर उभी होती...
तिच्या आयुष्याची कायमची डोकेदुखी...
तिची लाडकी धाकटी बहीण...
गौरी.
केसांचा अस्ताव्यस्त पोनीटेल...
डोळ्यांत कायमची खोडकर चमक...
चेहऱ्यावर मिश्कील हसू...
आणि हात कंबरेवर ठेवून एखाद्या शिक्षिकेसारखी ती सईकडे पाहत उभी होती.
"गौरी...!"
सईने दात ओठ खात तिचं नाव घेतलं.
"काय?"
"तुला किती वेळा सांगितलंय माझ्या बेडवर उड्या मारू नको."
"आणि मी किती वेळा सांगितलंय... मी नाही आले तर तू उठतच नाहीस."
"मी आधीच उठले होते."
"हो... स्वप्नात."
गौरीने डोळे फिरवत उत्तर दिलं.
"मी आले म्हणून उठलीस... नाहीतर अजून अर्धा तास तरी उशीला मिठी मारून पडली असतीस."
'मी सांगितलं ना मी अगोदरच उठले होते...
अस तुला वाटत, खर हे आहे कि मी उठवते म्हणून तु उठतेस! "..
गौरी मोठे डोळे करत तिच्या समोर बोट करत म्हणाली..
सईने तिचे तेच बोट आपल्या बोटात गुंतवले..
"भानावर या मॅडम,.. तुमच्या येण्याच्या अगोदर मी उठते... माझा अलार्म मला उठवतो"..
तिने पकडलेले बोट तसंच धरून गौरी गुढग्यावर झाली..
अलार्म मुळे तु फक्त जागी होतेस... मी येते म्हूणन तु उठून बसतेस... नाहीतर तशीच लोळत बसली असतीस..
"अस काही नाही "..
"असंच आहे..
आणी बायदवे मी असताना तु अलार्म का लावतेस... तुला माझ्यावर विश्वास नाही का?"..
"आजिबात नाही,.. आणी बाजूला हो... मला उशीर होतोय..
तिने घड्याळात पाहिले सहा वाजले होते...
"अरे बापरे उशीर झाला गौरीला ढकलून देत तिने तिच्यावर उशीने हल्ला केला आणी तीने मारायच्या पुन्हा तिच्या डोक्यात उशी मारली.....
"आईऽऽ...!"
गौरीने नाटक करत ओरडायला सुरुवात केली.
"ताई मला मारतेय..."
आणि पुढच्याच क्षणी दोघींच्या खोलीत उशांची युद्धं सुरू झाली...
खोलीभर दोघींचं हसणं घुमत होतं...
त्या हसण्यात इतका जीव होता की त्या छोट्याशा घरातील प्रत्येक भिंतीलाही जणू आनंद आला होता.खोलीत अजूनही दोघी बहिणींच्या हसण्याचे आवाज घुमत होते.
"आईऽऽ... बघ ना... ताईने मला मारलं... आणि वर परत मारू पण दिलं नाही!"
गौरी मुद्दाम रडवेला चेहरा करत खोलीबाहेर ओरडली.
स्वयंपाकघरातून आईचा आवाज आला.
"अगं गौरी... सकाळी सकाळी ताईला त्रास देऊ नको."
"आई... मी कुठे त्रास देतेय? मी तर तिची पर्सनल अलार्म क्लॉक आहे."
बाथरूममधून सईचा आवाज आला.
"हो... अलार्म क्लॉक नाही... डोक्याला ताप आहेस तू."
"ऐकलंस ना आई... ही माझ्यावर अन्याय करते."
"आणि तू तिच्यावर प्रेम करतेस म्हणूनच एवढं बोलतेस."
आई हसत म्हणाली.
आणी पुन्हा कामाला लागली...
गॅसवर गरमागरम पोळ्या फुगत होत्या.
एका बाजूला डब्यासाठी बटाट्याची कोरडी भाजी तयार होती.
स्टीलच्या डब्यात आई प्रेमाने प्रत्येक पोळी ठेवत होती.
तिच्या हातांची हालचाल नेहमीसारखीच होती...
पण मन मात्र पूर्णपणे दुसरीकडे होतं.
आजचा दिवस तिच्या लेकीसाठी खूप मोठा होता.
लहानपणापासून अभ्यासात हुशार असलेली सई...
कधीच कोणाकडे काही मागितलं नव्हतं.
स्वतःच्या मेहनतीवर विश्वास ठेवणारी ती मुलगी आज आयुष्यातल्या पहिल्या मोठ्या इंटरव्ह्यूसाठी जाणार होती.
रात्री उशिरापर्यंत ती तयारी करत बसली होती.
प्रश्न...
उत्तरं...
नोट्स...
आणि पुन्हा उजळणी...
हे सगळं करताना किती वाजले, हेही तिला कळलं नव्हतं.
ते आठवताच आईच्या चेहऱ्यावर नकळत मायेचं हास्य उमटलं.
ती स्वतःशीच पुटपुटली,
"देवा... माझ्या लेकराची मेहनत वाया जाऊ देऊ नकोस."
...
हॉलमध्ये बाबांनी देवासमोर दिवा लावला होता.
हात जोडून ते शांतपणे प्रार्थना करत उभे होते.
त्यांच्या ओठांवर शब्द नव्हते...
पण डोळ्यांत एकच मागणं होतं...
"माझ्या मुलीला यश दे."
त्यांनी डोळे उघडले...
देवाकडे पाहिलं...
आणि हलकंसं स्मित केलं.
त्यांना त्यांच्या मुलीवर पूर्ण विश्वास होता.
...
तेवढ्यात गौरी पुन्हा स्वयंपाकघरात आली.
तिने आईकडे पाहिलं...
मग डब्याकडे...
आणि मुद्दाम गंभीर चेहरा करत म्हणाली,
"आई... एक प्रश्न विचारू?"
"विचार."
"आज इंटरव्ह्यू आहे की जॉइनिंग?"
आईने तिच्याकडे पाहिलं.
"इंटरव्ह्यू."
"मग एवढ्या प्रेमाने डबा का भरतेस? अजून नोकरी लागली नाहीये."
आईने लाटणं खाली ठेवलं.
"लागणार."
"इतका विश्वास?"
"माझ्या मुलीवर आहे."
गौरीने हलकंसा सुस्कारा सोडला.
"हेच तर मला आवडत नाही."
आई आणि बाबा दोघेही तिच्याकडे पाहू लागले.
"काय म्हणजे?"
"ताई आधीच टेन्शनमध्ये आहे... आणि आपण आधीपासून 'तुलाच नोकरी मिळणार' असं म्हणत राहिलो... तर तिच्यावरच जास्त दडपण येईल."
हॉलमध्ये उभे असलेले बाबा तिचं बोलणं शांतपणे ऐकत होते.
गौरी पुढे म्हणाली,
"जर एखाद्या प्रश्नाचं उत्तर नाही देता आलं... किंवा इंटरव्ह्यू चांगला गेला नाही... तर तिला स्वतःपेक्षा जास्त आपल्याला वाईट वाटेल म्हणून ती दुःखी होईल."
क्षणभर घरात शांतता पसरली.
आईच्या चेहऱ्यावरचे भावही बदलले.
बाबा हळूच पुढे आले.
त्यांनी गौरीच्या डोक्यावर हात ठेवला.
"बरोबर बोललीस."
गौरीने विजयी नजरेने आईकडे पाहिलं.
"पाहिलंस?"
बाबा हसले.
"आपल्या मुलीवर विश्वास असायलाच हवा... पण तिच्यावर अपेक्षांचं ओझं टाकायला नको."
"तिला नोकरी मिळाली तर आपण साजरा करू..."
"आणि नाही मिळाली..."
"तरीही ती कालपेक्षा कमी होणार नाही."
आई काही क्षण शांत राहिली.
नंतर तिच्या चेहऱ्यावरही हलकंसं हसू उमटलं.
"बरं... माझीच चूक झाली."
गौरी लगेच कंबरेवर हात ठेवत म्हणाली,
"वा... इतिहास घडला!"
"आईने स्वतःची चूक मान्य केली."
आईने तिच्या डोक्यावर हलकी टपली मारली.
"जास्त शहाणी बनू नकोस."
"मी शहाणी नाही..."
"जिनियस आहे."
"असं?"
"हो."
तेवढ्यात बाथरूमचं दार उघडलं...
आणि केस टॉवेलने पुसत सई बाहेर आली.
"काय गं?"
"सकाळपासून कोणाचं कौतुक सुरू आहे?"
गौरीने छाती पुढे काढली.
"माझंच."
सईने हसत तिच्या गालावर हलकी चिमटी काढली.
"स्वतःचं कौतुक स्वतःच करणारी एकच व्यक्ती आहे या जगात..."
"आणि ती म्हणजे..."
दोघी एकाच वेळी म्हणाल्या...
"गौरी!"
पुन्हा एकदा घरभर हसण्याचे आवाज घुमले...
