Chapter 4 – काही ऋणं शब्दांत फेडता येत नाहीत
दुसऱ्या दिवशी सकाळ नेहमीसारखीच झाली होती.
खिडकीतून येणारा प्रकाश, स्वयंपाकघरातून येणारा चहाचा वास आणि आईची नेहमीची लगबग...
सगळं तसंच होतं.
पण तारा मात्र आतून बदलली होती.
काल रात्री डायरीत लिहिलेल्या त्या काही ओळी अजूनही तिच्या मनात होत्या.
"मी माझं आयुष्य थांबवणार नाही."
तिने स्वतःला दिलेलं ते वचन आज पहिल्यांदाच खरं करून दाखवायचं होतं.
ती उठली आणि आवरून बाहेर आली.
आई स्वयंपाकघरात डबा भरत होती.
"आई, मी करते गं."
"नको. तू जा तयार हो. उशीर होईल तुला."
तारा काही न बोलता आईकडे पाहत राहिली.
आईच्या चेहऱ्यावर थकवा स्पष्ट दिसत होता.
केसांत आलेले काही पांढरे केस...
डोळ्यांखालची हलकी काळी वर्तुळं...
आणि तरीही चेहऱ्यावर तेच प्रेम.
ताराच्या मनात अचानक एक विचार आला—
आपण आपल्या आई-वडिलांना खरंच कधी पाहतो का?
त्यांनी आपल्यासाठी किती काही केलंय, हे आपण त्यांच्या चेहऱ्याकडे नीट पाहिल्यावरच कळतं.
"काय झालं? अशी काय बघतेस?"
आईने विचारलं.
तारा पटकन हसली.
"काही नाही."
पण तिच्या डोळ्यांत मात्र पाणी आलं होतं.
आईने ते पाहिलं.
"अगं, काय झालं?"
ताराने मान हलवली.
"काही नाही गं आई... फक्त असंच."
आईने तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला.
त्या एका स्पर्शाने मात्र ताराला स्वतःला आवरता आलं नाही.
तिने आईला घट्ट मिठी मारली.
आई थोडी गोंधळली.
"अगं काय झालं तुला आज?"
तारा काहीच बोलली नाही.
फक्त आईच्या खांद्यावर डोकं ठेवून काही क्षण तशीच उभी राहिली.
तिला रडायचं नव्हतं.
पण काही अश्रू असे असतात...
जे दुःखामुळे येत नाहीत.
ते प्रेम खूप झालं की येतात.
---
ऑफिसला जाताना तारा सतत आईचाच विचार करत होती.
तिला आठवलं...
लहानपणी तिला एखादी गोष्ट हवी असली की आई स्वतःची इच्छा बाजूला ठेवायची.
बाबांनी तिच्या शिक्षणासाठी किती वेळा स्वतःच्या गरजा पुढे ढकलल्या होत्या.
तिला कधी जाणवलंच नव्हतं.
कारण आई-बाबांचं प्रेम कधी हिशोब ठेवत नाही.
ते फक्त देत राहतं.
आणि आपण...
मोठे झाल्यावर त्या प्रेमाची किंमत समजायला लागते.
ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावर तिने काम सुरू केलं.
आज तिच्यासमोर एक महत्त्वाचं काम होतं.
पूर्वी असती तर ती सहज म्हणाली असती,
"उद्या करते."
पण आज तिने स्वतःशीच ठरवलं—
"आता उद्यावर काही सोडायचं नाही."
तिने पूर्ण लक्ष कामावर दिलं.
दुपारपर्यंत काम जवळजवळ पूर्ण झालं.
तिच्या वरिष्ठांनी तिचं कौतुक केलं.
"Good work, Tara."
तिने फक्त हसून मान हलवली.
पण मनात मात्र एक वेगळीच भावना होती.
आई-बाबांनी माझ्यावर ठेवलेला विश्वास मला एक दिवस सार्थ करायचा आहे.
---
संध्याकाळी घरी आल्यावर तिने आईला एका जुन्या पेटीत काही वस्तू ठेवताना पाहिलं.
"आई, काय आहे यात?"
"काही जुन्या वस्तू आहेत."
ताराने सहज पेटीत पाहिलं.
त्यात तिच्या लहानपणीचे फोटो होते.
एक फोटो हातात घेताच ती थांबली.
फोटोत छोटीशी तारा बाबांच्या खांद्यावर बसली होती.
बाबा हसत होते...
आणि आई त्यांच्या बाजूला उभी होती.
ताराच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
"आई..."
"काय?"
"मी एवढी मोठी कधी झाले गं?"
आई हसली.
"मुलं मोठी होतात हे आई-बाबांना कधी कळतच नाही."
ताराने तो फोटो छातीशी धरला.
"तुमच्यासाठी काहीतरी करायचंय मला."
आईने तिच्याकडे पाहिलं.
"आमच्यासाठी काही करायची गरज नाही. तू आनंदी राहा, एवढंच पुरेसं आहे."
हे ऐकून तारा काही क्षण शांत राहिली.
तिच्या मनात कितीतरी गोष्टी एकाच वेळी उठल्या.
तिचं करिअर...
तिची स्वप्नं...
तिचं प्रेम...
आणि तिच्या मनात अजूनही जपून ठेवलेली ती एक व्यक्ती...
ज्याला कदाचित तिच्या मनात काय आहे याची कल्पनाही नव्हती.
तिने डोळे मिटले.
"तू माझ्या आयुष्यात येशील की नाही, मला माहीत नाही..."
मनातल्या मनात ती म्हणाली,
"पण तुझ्यासाठी मी माझं आयुष्य थांबवणार नाही. कारण माझ्यावर प्रेम करणाऱ्या लोकांची स्वप्नं माझी जबाबदारी आहेत."
त्या क्षणी तिच्या डोळ्यातून एक अश्रू खाली आला.
पण यावेळी तो अश्रू कमजोरीचा नव्हता.
तो एका निर्णयाचा होता.
तिने फोटो परत पेटीत ठेवला.
डायरी उघडली.
आणि लिहिलं—
"कधी कधी आपल्याला ज्या व्यक्तीची गरज वाटते, त्यापेक्षा आपल्यावर न बोलता प्रेम करणाऱ्या माणसांची किंमत मोठी असते."
ती काही क्षण त्या ओळींकडे पाहत राहिली.
मग डायरी बंद केली.
खिडकीबाहेर पाहिलं.
आकाशात संध्याकाळचा रंग हळूहळू गडद होत होता.
ताराला अचानक जाणवलं...
कदाचित प्रेम म्हणजे फक्त कोणाला मिळवणं नसतं.
कधी कधी प्रेम म्हणजे...
आपल्यासाठी कुणीतरी पाहिलेली स्वप्नं पूर्ण करण्याची ताकद मिळवणं असतं.
आणि त्या दिवसापासून तिने स्वतःला एक नवीन वचन दिलं—
"नियती मला जिथे घेऊन जाईल, तिथे जाईन... पण माझ्या आई-बाबांची स्वप्नं मागे सोडून नाही."
क्रमशः... 🌸
तुम्हाला ताऱ्याच्या मनातला हा बदल कसा वाटला? तुमचं मत आणि Review नक्की कळवा. तुमचा प्रत्येक प्रतिसाद माझ्यासाठी खूप खास आहे. ❤️
