पावसाळ्याची ती रात्र होती.
रात्रीचे साडेअकरा वाजले होते. अमोलने कारचा वेग थोडा कमी केला. समोरचा रस्ता पावसाच्या धारांमध्ये जवळजवळ दिसेनासा झाला होता. मोबाईलला नेटवर्क नव्हतं आणि जीपीएस मागच्या पंधरा मिनिटांपासून एकाच जागी फिरत होतं.
“आता फक्त दोन किलोमीटर,” त्याने स्वतःशीच म्हटलं.
त्याला आजोबांचं जुनं घर विकायचं होतं. आजोबांच्या मृत्यूनंतर ते घर जवळजवळ दहा वर्षं बंद होतं. गावातल्या लोकांनी त्याला अनेकदा सांगितलं होतं—
“रात्री तिथे जाऊ नकोस.”
पण अमोलला भुतांवर विश्वास नव्हता.
गावाच्या बाहेर वळण घेताच त्याला ते घर दिसलं.
दाट झाडांमध्ये लपलेलं, काळवंडलेल्या भिंतींचं, जुन्या कौलांचं ते घर पावसात आणखी भयानक दिसत होतं.
अमोलने कार अंगणात लावली.
दरवाजा उघडण्यासाठी त्याने खिशातून जुनी चावी काढली.
चावी कुलपात घालताच—
खट्!
कुलूप आपोआप उघडलं.
अमोल काही क्षण तसाच उभा राहिला.
“कदाचित कुलूप नीट लागलं नसेल,” त्याने स्वतःला समजावलं.
दरवाजा ढकलून तो आत गेला.
घरात जुन्या लाकडाचा आणि ओलसर मातीचा वास भरला होता. त्याने मोबाईलचा टॉर्च सुरू केला.
समोरच भिंतीवर आजोबांचा मोठा फोटो होता.
फोटोखाली एक वाक्य कोरलेलं होतं—
“घर सोडताना दरवाजा बंद करायला विसरू नका.”
अमोल हसला.
“आजोबा पण ना…”
तो पुढे गेला.
हॉलमध्ये धूळ साचली होती. एका कोपऱ्यात जुना रेडिओ पडला होता.
अमोलने तो उचलला.
अचानक रेडिओ सुरू झाला.
कर्क… कर्क…
मग एका स्त्रीचा आवाज ऐकू आला.
“अमोल…”
त्याच्या हातातून रेडिओ खाली पडला.
तो गोठल्यासारखा उभा राहिला.
“कोण?”
काहीच उत्तर आलं नाही.
रेडिओ बंद होता.
त्याने तो पुन्हा उचलला.
“फालतू वायरिंग असेल,” तो पुटपुटला.
तेवढ्यात वरच्या मजल्यावरून पावलांचा आवाज आला.
ठक… ठक… ठक…
कोणी तरी हळूहळू जिना उतरल्यासारखा.
अमोलने वर पाहिलं.
अंधार.
“कोणी आहे का?”
पावलांचा आवाज थांबला.
तो काही क्षण वाट पाहत राहिला.
मग त्याने वर जाण्याचा निर्णय घेतला.
जिना चढताना प्रत्येक पायरी किरकिरत होती.
वर पोहोचल्यावर डावीकडे आजोबांची खोली होती आणि उजवीकडे एक छोटी खोली.
त्या खोलीला बाहेरून कुलूप होतं.
अमोलला अचानक आजोबांनी सांगितलेली एक गोष्ट आठवली.
लहानपणी तो इथे आला होता. तेव्हा आजोबांनी त्याला त्या खोलीजवळही जाऊ दिलं नव्हतं.
“ती खोली कधी उघडू नकोस,” आजोबा म्हणाले होते.
“का?”
“कारण काही गोष्टी बंदच ठेवलेल्या बऱ्या.”
अमोलच्या अंगावर काटा आला.
त्याने कुलूपाकडे पाहिलं.
कुलूप जुनं होतं.
पण त्यावर धुळीचा एक कणही नव्हता.
जणू ते रोज वापरलं जात होतं.
त्याने हळूच हात पुढे केला.
टक्.
कुलूप खाली पडलं.
दार हळूहळू उघडलं.
आत एक छोटासा पलंग होता.
भिंतीवर जुन्या बालचित्रांचे तुकडे चिकटवलेले होते.
एका कोपऱ्यात लाकडी बाहुली बसली होती.
आणि पलंगावर—
एक जुनी डायरी.
अमोलने डायरी उघडली.
पहिल्या पानावर लिहिलं होतं—
“ही डायरी माझ्या मुली अनघाची आहे.”
अमोलचे डोळे मोठे झाले.
आजोबांना मुलगी नव्हती.
किमान त्याला तसं सांगण्यात आलं होतं.
तो पुढे वाचू लागला.
«“अनघा आज पुन्हा रात्री कोणाशी तरी बोलत होती. ती म्हणते, तिची एक मैत्रीण आहे. पण घरात तिच्याशिवाय दुसरं कोणीही नाही.”»
पुढच्या पानावर तारीख होती.
१७ ऑगस्ट १९८७
«“आज अनघा गायब झाली.”»
अमोलचा श्वास अडकला.
पुढचं पान.
«“तिला शोधत असताना तिचा आवाज त्या बंद खोलीतून आला. आम्ही दरवाजा उघडला. पण ती आत नव्हती. फक्त तिची बाहुली होती.”»
पुढचं पान रक्ताने माखलेलं होतं.
«“ती म्हणतेय—मी अजून घरातच आहे.”»
अमोलने डायरी बंद केली.
तेवढ्यात मागून आवाज आला.
“दादा…”
अमोल हळूच मागे वळला.
दारात एक लहान मुलगी उभी होती.
सात-आठ वर्षांची.
पांढरा फ्रॉक.
ओले केस.
आणि हातात—
तीच लाकडी बाहुली.
अमोलचा आवाज फुटला.
“तू… कोण?”
मुलगी हसली.
“तुम्ही मला इतकी वर्षं का बंद करून ठेवलंत?”
अमोल मागे सरकला.
“मी तुला बंद केलं नाही.”
मुलगी हळूच मान वाकवून म्हणाली—
“मग आजोबांनी का केलं?”
अचानक खोलीचा दरवाजा जोरात बंद झाला.
धाडकन्!
अमोलने दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला.
तो हलत नव्हता.
मुलगी मात्र पलंगाजवळ बसली.
“तुला माझी गोष्ट ऐकायची आहे?”
अमोलने काहीच उत्तर दिलं नाही.
ती म्हणाली—
“मी या घरातली पहिली मुलगी नाही.”
भिंतीवरची चित्रं अचानक खाली पडू लागली.
प्रत्येक चित्राच्या मागे एक नाव होतं.
अनघा.
माया.
सावित्री.
रेखा.
पूजा…
आणि शेवटी—
अमोल.
त्याच्या हातातून डायरी खाली पडली.
“हे काय आहे?”
मुलगी हसली.
“आजोबा लोकांना सांगायचे की या घरात भूत आहे. पण खरं भूत कोण होतं माहीत आहे?”
अमोल काही बोलू शकला नाही.
मुलगी त्याच्याजवळ आली.
“घर नाही…”
ती त्याच्या कानाजवळ कुजबुजली—
“घरात राहणारा माणूस.”
अचानक अमोलच्या डोक्यात एक आठवण चमकली.
लहानपणी तो आजोबांसोबत याच घरात आला होता.
त्याला एक मुलगी दिसली होती.
आजोबांनी तिचा हात पकडून तिला त्या खोलीत ढकललं होतं.
आणि दरवाजा बंद केला होता.
अमोलने ते सगळं पाहिलं होतं.
पण दुसऱ्या दिवशी आजोबांनी त्याला सांगितलं होतं—
“तुला काहीच दिसलं नाही.”
आठवण परत आली.
पूर्ण.
आजोबांनी वर्षानुवर्षे गावातील गरीब मुलींना घरात कामासाठी आणलं होतं.
त्यांच्यावर अत्याचार केले.
ज्या मुली विरोध करत, त्यांना या खोलीत बंद केलं जात असे.
काही गायब झाल्या.
काहींचे मृतदेह विहिरीत सापडले.
आणि गावात अफवा पसरवली गेली—
घर पछाडलेलं आहे.
अमोलच्या डोळ्यात पाणी आलं.
“मला काहीच आठवत नव्हतं…”
मुलगी म्हणाली,
“आता आठवतंय ना?”
अचानक तिचं रूप बदलू लागलं.
चेहरा काळवंडला.
डोळ्यांतून काळं पाणी वाहू लागलं.
आणि तिच्या मागे अजून अनेक मुली उभ्या राहिल्या.
सगळ्या त्याच्याकडे पाहत होत्या.
अमोल ओरडला.
“मला जाऊ द्या!”
एक मुलगी पुढे आली.
“आम्हाला कोणी जाऊ दिलं होतं?”
दरवाजा अचानक उघडला.
अमोल बाहेर धावत सुटला.
जिन्यावरून खाली येताना त्याच्या पायाला काहीतरी अडकलं.
तो खाली पडला.
त्याच्या हातात ती डायरी आली.
त्याने डायरी उघडली.
शेवटच्या पानावर नवीन अक्षरं उमटत होती.
“आज रात्री अजून एक नाव वाढलं.”
त्याच्या डोळ्यांसमोर शेवटची ओळ दिसली—
“अमोल.”
पुढच्या क्षणी घरातला सगळा प्रकाश बंद झाला.
सकाळी गावकऱ्यांना घराचा दरवाजा उघडा दिसला.
आत कोणीच नव्हतं.
फक्त हॉलमध्ये अमोलचा मोबाईल पडला होता.
आणि त्या मोबाईलमध्ये एक नवीन फोटो होता.
फोटोमध्ये त्या बंद खोलीत सात मुली उभ्या होत्या.
त्यांच्यामध्ये अमोलही उभा होता.
आणि सगळ्यांच्या मागे आजोबा हसत उभे होते.
गावकऱ्यांनी ते घर कायमचं बंद करून टाकलं.
पण आजही पावसाळ्याच्या रात्री, त्या रस्त्यावरून जाणाऱ्या लोकांना घराच्या वरच्या मजल्यावरून मुलांचा आवाज ऐकू येतो—
“दार उघड…”
“आम्हाला बाहेर येऊ दे…”
आणि सर्वांत शेवटी एका पुरुषाचा आवाज ऐकू येतो—
“मला माफ करा…”
पण त्या आवाजानंतर नेहमी एकच उत्तर येतं—
“उशीर झाला, अमोल.”
