सूरज आणि तनुजा. दोघेही एकाच आयटी कंपनीत वेगवेगळ्या टीममध्ये काम करत होते. सूरज दिसायला शांत, थोडा लाजाळू पण कामात अतिशय हुशार. तर तनुजा एकदम मनमिळाऊ, हसतमुख आणि प्रत्येकाला आपलीशी करणारी. त्यांची पहिली भेट कंपनीच्या एका प्रोजेक्ट पार्टीमध्ये झाली होती.
पार्टीच्या गडबडीत एका कॉफीच्या कपवरून त्यांची टक्कर झाली आणि तिथूनच त्यांच्या ओळखीची सुरुवात झाली. सुरुवातीला फक्त "हाय-हॅलो" असणारे हे नाते हळूहळू चांगल्या मैत्रीत बदलले. दोघेही लंच ब्रेक एकत्र घेऊ लागले, कॉफी पिता पिता तासनतास गप्पा मारू लागले. सूरजच्या मनात तनुजाबद्दल भावना निर्माण होऊ लागल्या होत्या, पण तो नेहमी घाबरायचा की, जर त्याने आपल्या भावना व्यक्त केल्या आणि तनुजाचे उत्तर 'नाही' आले, तर ही सुंदर मैत्रीही तुटून जाईल.
पावसाची ती जादूई संध्याकाळ
एक दिवस ऑफिसमधून घरी परतत असताना अचानक मुसळधार पाऊस सुरू झाला. दोघांकडेही छत्री नव्हती. ते दोघे जवळच्याच एका बसस्टॉपवर आडोशाला उभे राहिले.
पावसाच्या थेंबांचा तो आवाज, हवेत असलेला मातीचा सुगंध आणि आजूबाजूचे शांत वातावरण. तनुजा थंडीने कुडकुडत होती. सूरजने न विचार करता त्याचा जॅकेट काढून तनुजाच्या खांद्यावर घातले.
तनुजाने त्याच्याकडे पाहिले, तिच्या चेहऱ्यावर एक गोड लाजरा स्मिथ होता. तिने विचारले, "सूरज, तू असा का वागतोस नेहमी? इतकी काळजी का घेतोस माझी?"
सूरजचे काळीज जोरात धडधडू लागले. त्याला वाटले, हीच ती योग्य वेळ आहे. त्याने श्वास रोखला आणि म्हणाला,
"कारण तनुजा, मला तुझी काळजी फक्त एका मैत्रिणीसारखी नाही वाटत. मला तुझी काळजी एका अशा व्यक्तीसारखी वाटते, ज्याच्याशिवाय माझा दिवस पूर्ण होत नाही. मी तुझ्यावर प्रेम करतो, खूप प्रेम करतो."
तनुजा काही क्षण स्तब्ध झाली. तिने डोळे वर करून सूरजच्या डोळ्यात पाहिले. त्याच्या डोळ्यात खरी आपुलकी आणि भीती दोन्ही स्पष्ट दिसत होते. तनुजा हसली, तिने तिचा हात सूरजच्या हातात दिला आणि म्हणाली, "सूरज, तू हे सांगायला खूप उशीर केलास. मी सुद्धा गेल्या अनेक महिन्यांपासून तुला हेच सांगण्याची वाट पाहत होते."
त्या पावसाच्या साक्षीने त्यांच्या प्रेमाची अधिकृत सुरुवात झाली.
वादळ आणि परीक्षा
पुढचे दोन वर्ष त्यांच्या आयुष्यातील सर्वोत्तम वर्ष होती. त्यांचे नाते इतके घट्ट झाले होते की आता ते लग्नाचा विचार करत होते. पण आयुष्यात सर्वकाही आपल्याला हवे तसे कुठे घडते?
सूरजच्या कंपनीत एक मोठी मंदी आली आणि त्याला एका मोठ्या प्रोजेक्टसाठी थेट लंडनला हेड म्हणून पाठवण्याचा निर्णय कंपनीने घेतला. ही संधी सूरजच्या करिअरसाठी खूप मोठी होती, पण याचा अर्थ असा होता की त्याला पुढची दोन वर्षे लंडनमध्ये राहावे लागणार होते.
जेव्हा सूरजने ही बातमी तनुजाला सांगितली, तेव्हा ती सुखावली आणि दुःखीही झाली. ती त्याच्या यशाने खूश होती, पण दोन वर्षांचे अंतर त्यांच्या नात्यात दुरावा आणेल या विचाराने ती आतून हादरली.
तनुजाने स्वतःला सावरले आणि ती म्हणाली, "सूरज, ही तुझी स्वप्नपूर्ती आहे. तू अजिबात विचार करू नकोस, जा. मी नेहमी तुझ्या पाठीशी आहे."
दुरून जवळीक
सूरज लंडनला निघून गेला. सुरुवातीचे काही महिने खूप अवघड गेले. वेळेतील फरकामुळे (Time Zone Difference) बोलणे कमी झाले. कामाचा ताण, नवीन देश आणि एकटेपणा या सगळ्यामुळे त्यांच्यात लहान-मोठ्या गैरसमजांवरून वाद होऊ लागले.
एक दिवस एका गोष्टीवरून त्यांच्यात इतका मोठा वाद झाला की दोघांनीही फोन कट केला. दोघांच्याही मनात भीती निर्माण झाली की, हे अंतर त्यांचे नाते संपवून टाकेल का?
रात्रभर सूरज झोपला नाही. त्याने विचार केला, प्रेम म्हणजे फक्त एकत्र राहणे नाही, तर विश्वासाची दोरी घट्ट धरून ठेवणे आहे. दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्याने थेट एक आश्चर्यकारक निर्णय घेतला.
सुवर्णक्षण: पुन्हा भेट
पुढच्याच विकेंडला, कोणतीही पूर्वकल्पना न देता सूरज थेट मुंबईतील तनुजाच्या ऑफिसच्या बाहेर येऊन उभा राहिला.
तनुजा नेहमीप्रमाणे ऑफिसमधून बाहेर पडली. तिने पाहिले तर समोर सूरज हातात गुलाबाचे फूल घेऊन उभा होता. तिला विश्वासच बसला नाही. ती धावत जाऊन त्याच्या मिठीत शिरली. तिचे डोळे भरून आले होते.
सूरजने तिचे अश्रू पुसत म्हटले, "अंतर कितीही असो तनुजा, माझे मन फक्त तुझ्याचजवळ आहे. मी नोकरी सोडली नाही, पण मी ठरवले आहे की यापुढे मी भारतातूनच माझ्या कंपनीसाठी काम करेन किंवा आपल्या भविष्यासाठी काहीतरी नवीन सुरू करीन. तुझ्याशिवाय राहणे मला आता शक्य नाही."
गोड शेवट
त्यानंतरच्या महिन्यात सूरज कायमचा भारतात परतला. त्याने स्वतःचा एक नवीन टेक स्टार्टअप सुरू केला, ज्याला चांगला प्रतिसाद मिळाला.
त्याच पावसाच्या बसस्टॉपवर, जिथे त्यांनी आपल्या प्रेमाची कबुली दिली होती, त्याच ठिकाणी सूरजने एका सुंदर अंगठीसह तनुजाला लग्नासाठी प्रपोज केले. तनुजाने डोळ्यात आनंदाचे अश्रू आणत आनंदाने होकार दिला.
त्यांचे प्रेम अनेक परीक्षांमधून गेले होते, पण प्रत्येक संकटाने त्यांचे नाते अधिक मजबूत केले होते. शेवटी, सूरज आणि तनुजा एका सुंदर सोहळ्यात विवाहबंधनात अडकले आणि एका नव्या आयुष्याची सुरुवात केली.
