प्रकरण १: रनवे ४-------------------------कोलकाता आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर रात्रीचे ठीक २ वाजून ४३ मिनिटे झाली होती. बाहेर मुसळधार पाऊस कोसळत होता विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण आकाश थरथरत होते. पावसाचा वेग इतका प्रचंड होता की धावपट्टीवरील दिवेही अंधुक दिसत होते. एअर ट्रॅफिक कंट्रोल च्या मुख्य केबिनमध्ये नेहमीपेक्षा जास्त शांतता होती, पण ती शांतता शांत करणारी नव्हती, तर येणाऱ्या एका मोठ्या वादळाची नांदी होती.चीफ एअर ट्रॅफिक कंट्रोलर 'आशिष आतकर' त्याच्या सीटवर बसून रडार स्क्रीनवर डोळे लावून होता. स्क्रीनवर फक्त काही नियमित विमानांचे ठिपके चमकत होते जे वादळामुळे लांबून जात होते. अचानक, त्याच्या हेडफोनमध्ये एक अतिशय कर्कश, जुनाट आणि डिस्टॉर्शनने भरलेला आवाज गुंजला. तो आवाज ...अजून वाचा

प्रकरण २:विज्ञानाचा चक्रव्यूहसमरजीतच्या हातातून ती प्रवाशांची यादी पडली. पाण्याचे थेंब त्या कागदावर पडत होते, पण त्याचे डोळे गोठले होते.'आनंद सीट नंबर १२-बी.' हा तोच चेहरा होता, जो त्याने लहानपणापासून घरातल्या एका जुन्या, अंधुक पडलेल्या फोटो फ्रेममध्ये पाहिला होता. ज्या वडिलांच्या कल्पनेवर तो मोठा झाला, ज्यांचे अस्तित्व एका गूढ विमान अपघातात संपले असे त्याला सांगितले गेले होते, ते आज अचानक या वादळी रात्री जिवंत परत आले होते. आणि तेही एका अशा विमानातून, ज्याचे अस्तित्वच काळाच्या पडद्याआड लपले होते."सर? काय झालं सर? तुम्ही ठीक आहात ना?" सहाय्यक विक्रमने काळजीने विचारले.पण समरजीतला आता कोणताही आवाज ऐकू येत नव्हता. त्याचा श्वास अडकला होता. ...अजून वाचा

प्रकरण ३------------------कालचक्रात उडीएटीसी रूमच्या फुटलेल्या काचेच्या खिडक्यांमधून पावसाचा थंड वारा आत येत होता, पण आतलं वातावरण गोळ्यांच्या ठिणग्यांनी आणि वासाने होरपळून निघालं होतं. संपूर्ण विमानतळाची वीज गायब झाल्यामुळे फक्त विजांच्या अंधुक प्रकाशातच शत्रूंच्या हालचाली दिसत होत्या. काळे कपडे घातलेले हल्लेखोर अत्यंत क्रूरपणे पुढे सरकत होते. त्यांच्या ऑटोमॅटिक गन्समधून निघणाऱ्या गोळ्या भिंतींना आणि कॉम्प्युटर स्क्रीन्सना छिन्नविच्छिन्न करत होत्या."विक्रम! उजव्या बाजूने कव्हर घे!" समरजीत अंधारातच ओरडला. त्याने एका खांबाचा आडोसा घेतला आणि समोरून येणाऱ्या एका हल्लेखोराच्या डोक्यात अचूक गोळी झाडली. तो हल्लेखोर तिथेच कोसळला.दुसऱ्या बाजूला, डॉ. फिनिक्स एका मोठ्या लोखंडी कपाटाच्या मागे जमिनीवर बसले होते. त्यांच्या छातीशी त्यांनी ती जुनी चामड्याची ...अजून वाचा

प्रकरण ४----------------३५ वर्षांपूर्वीगोळीचा आवाज पावसाच्या कडकडाटापेक्षाही जास्त भयानक होता. समरजीत विमानाचा दरवाजा पकडून उभा होता. गोळी त्याच्या उजव्या खांद्याला गेली होती, ज्यातून रक्ताची धार वाहू लागली होती. त्याच्या पाठीवर रक्ताचा डाग पसरू लागला होता. समरजीतने वेदनेने दात ओठ खाल्ले, पण तो पडला नाही. त्याने मागे वळून न पाहता विमानाचा मुख्य आपत्कालीन दरवाजा आतून ओढला आणि तो थेट कॉकपिटच्या दिशेने धावला.त्याच्या मागेच, ६० वर्षांचे वृद्ध डॉ. फिनिक्स धावत कॉकपिटमध्ये आले. विमानातील सर्व प्रवासी आणि मूळ वैमानिक विमानतळाच्या तळघरात सुरक्षित होते, त्यामुळे आता हे रिकामे विमान हवेत झेपावण्याची पूर्ण जबाबदारी डॉ. फिनिक्स यांच्यावर होती. त्यांनी हातातील काळ्या यंत्राची मुख्य केबल विमानातील ...अजून वाचा