प्रकरण ४
----------------
३५ वर्षांपूर्वी
गोळीचा आवाज पावसाच्या कडकडाटापेक्षाही जास्त भयानक होता. समरजीत विमानाचा दरवाजा पकडून उभा होता. गोळी त्याच्या उजव्या खांद्याला घासून गेली होती, ज्यातून रक्ताची धार वाहू लागली होती. त्याच्या पाठीवर रक्ताचा डाग पसरू लागला होता. समरजीतने वेदनेने दात ओठ खाल्ले, पण तो पडला नाही. त्याने मागे वळून न पाहता विमानाचा मुख्य आपत्कालीन दरवाजा आतून ओढला आणि तो थेट कॉकपिटच्या दिशेने धावला.
त्याच्या मागेच, ६० वर्षांचे वृद्ध डॉ. फिनिक्स धावत कॉकपिटमध्ये आले. विमानातील सर्व प्रवासी आणि मूळ वैमानिक विमानतळाच्या तळघरात सुरक्षित होते, त्यामुळे आता हे रिकामे विमान हवेत झेपावण्याची पूर्ण जबाबदारी डॉ. फिनिक्स यांच्यावर होती. त्यांनी हातातील काळ्या यंत्राची मुख्य केबल विमानातील मुख्य जनरेटरला जोडली.
विमानाच्या डॅशबोर्डवरील सर्व जुनी उपकरणे एका तीव्र निळ्या ऊर्जेने चमकू लागली. "समरजीत! स्वतःला घट्ट बांधून घे! मला या विमानाची सिस्टीम पूर्ण माहीत आहे, मी टेकऑफ करतोय!" डॉ. फिनिक्स ओरडले आणि त्यांनी विमानाचे थ्रॉटल पुढे ढकलले.
फ्लाइट ८०४ जागेवरून हलले, धावपट्टीवर प्रचंड वेगाने धावू लागले आणि एका जोरदार धक्क्यासह विमानाने २०२६ च्या कोलकाता विमानतळावरून हवेत झेप घेतली. हवेत तयार झालेल्या निळ्या रंगाच्या 'टाईम व्हॉर्टेक्स'ने विमानाला पूर्णपणे गिळून टाकले. काळाचे चक्र उलटे फिरू लागले होते.
जसे विमान हवेत गेले, तसे त्या निळ्या ऊर्जेच्या विळख्याने विमानाला पूर्णपणे गिळून टाकले. कॉकपिटच्या काचेबाहेर आता रात्रीचे आकाश दिसत नव्हते, तर तिथे प्रकाश आणि अंधाराच्या वेगाने धावणाऱ्या लहरी दिसत होत्या. विमानातील सर्व उपकरणे उलटी फिरू लागली होती. समरजीतला अचानक चक्कर आल्यासारखे झाले. त्याच्या शरीरातील प्रत्येक कणाला असे वाटत होते की कोणीतरी त्याला मागच्या बाजूला ओढत आहे. काळाचे चक्र उलटे फिरत होते.
१७ जून १९९१ — रात्री ११ वाजून १५ मिनिटे.
एका प्रचंड मोठ्या प्रकाशाच्या झोतातून फ्लाइट ८०४ अचानक बाहेर पडली. विमानाबाहेर मुसळधार पाऊस सुरू होता, पण हे २०२६ चे वादळ नव्हते. हे ठीक ३५ वर्षांपूर्वीचे १९९१ मधील वादळ होते. विमानाचा रेडिओ अचानक सुरू झाला आणि त्यावर एका तरुण माणसाचा आवाज गुंजला:
"फ्लाइट ८०४... कृपया उत्तर द्या! मी डॉ. फिनिक्स बोलतोय... तुमची फ्रिक्वेन्सी लॉक झाली आहे का?"
कॉकपिटमध्ये समरजीतच्या शेजारी बसलेले वृद्ध डॉ. फिनिक्स तो आवाज ऐकून क्षणभर थांबले. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक अजब हसू आले.
समरजीतने आश्चर्याने विचारले, "डॉक्टर, हा तर तुमचाच आवाज आहे!"
"हो समरजीत," वृद्ध डॉ. फिनिक्स यांनी विमानाचे कंट्रोल सांभाळत उत्तर दिले. "हा माझाच आवाज आहे... जो मी आजपासून ३५ वर्षांपूर्वी याच रात्री माझ्या लॅबमध्ये बसून विमानाला दिला होता. आज मी एकाच वेळी या जगात दोन ठिकाणी उपस्थित आहे. एक जो तिथे लॅबमध्ये बसून इतिहास घडण्याची वाट पाहतोय, आणि एक जो २०२६ मधून येऊन इतिहास बदलण्याचा प्रयत्न करतोय! यालाच विज्ञानाचा चमत्कार म्हणतात!"
"पण डॉक्टर, विमानाचं इंधन संपत आलं आहे!" समरजीतने इंधन मीटरकडे बोट दाखवत म्हटले.
"समरजीत, ते प्रक्षेपण ओरिसाच्या व्हीलर आयलंडवरील एका गुप्त तळावरून आत्ताच रात्री १२ वाजता होणार आहे! तुझ्याकडे फक्त ४० मिनिटे आहेत! मी या बेटाच्या बाजूला असलेल्या जंगलामध्ये विमानाचं क्रॅश लँडिंग करतोय!" वृद्ध डॉ. फिनिक्स कॉकपिटमधून ओरडले. त्यांनी विमानाचे इंजिन बंद केले आणि विमान थेट झाडांच्या दिशेने झेपावले.
धडाम! कडकड! विमानाचे पंखे झाडांना घासले गेले. एक भयानक धक्का बसला आणि विमान जंगलातील चिखलात क्रॅश झाले. सुदैवाने, विमानाचा पुढील भाग सुरक्षित राहिला. समरजीत आणि वृद्ध डॉ. फिनिक्स या अपघातातून सुखरूप बाहेर पडले.
"डॉक्टर, तुम्ही ठीक आहात ना?" समरजीतने विचारले.
"माझी काळजी करू नको, समरजीत. ती डायरी आणि यंत्र घे आणि धाव! तो विनाश आत्ताच्या आत्ता थांबवला पाहिजे!" वृद्ध डॉ. फिनिक्स ओरडले. समरजीतने ती जुनी डायरी आणि काळे यंत्र छातीशी घट्ट धरले आणि तो जखमी अवस्थेतच धावत त्या प्रक्षेपण केंद्राच्या दिशेने पळत सुटला.
रात्रीचे ११ वाजून ५२ मिनिटे झाली होती. व्हीलर आयलंडवरील त्या गुप्त प्रक्षेपण केंद्रात सायरन वाजत होते. एका विशाल लॉन्च पॅडवर 'डार्क मॅटर सॅटेलाईट' वाहून नेणारे रॉकेट प्रक्षेपणासाठी सज्ज उभे होते. कंट्रोल रूममध्ये शास्त्रज्ञ आणि काही संशयास्पद परदेशी अधिकारी संगणकावर काउंटडाऊन पाहत होते.
तिथेच एका बाजूला, १९९१ मधील तरुण डॉ. फिनिक्स घाईघाईने कॉम्प्युटरवर कोडिंग करत होते. पण त्यांच्या चेहऱ्यावर कोणत्याही यशाचा आनंद नव्हता, तर कमालीचा ताण आणि डोळ्यात भीती होती. त्यांच्या पाठीवर एका परदेशी अधिकाऱ्याने (जो ब्लॅक ओमेगा संघटनेचा एजंट होता) गुपचूप आपली गन रोखून धरली होती.
"डॉक्टर, शांतपणे कोडिंग पूर्ण करा. जर कोणतीही हुशारी करण्याचा प्रयत्न केला, तर तुमची संपूर्ण टीम आणि तुमचे कुटुंब एका सेकंदात संपवून टाकू," तो एजंट क्रूर आवाजात म्हणाला.
डॉ. फिनिक्स हे सुरुवातीपासूनच एक देशभक्त आणि पॉझिटिव्ह वैज्ञानिक होते. त्यांनीच हा सॅटेलाईट देशाच्या प्रगतीसाठी बनवला होता. पण प्रक्षेपणाच्या अवघ्या काही दिवस आधी, त्यांच्या लक्षात आले की यंत्रणेच्या मुख्य कोडिंगमध्ये एक भयानक तांत्रिक चूक (Glitch) करण्यात आली आहे. जेव्हा त्यांनी हे प्रक्षेपण थांबवण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा त्यांना धक्कादायक सत्य समजले—त्यांच्याच लॅबमधील काही भ्रष्ट अधिकारी आणि या परदेशी संघटनेने मिळून भारताचे तंत्रज्ञान नष्ट करण्यासाठी हा विनाशाचा सापळा रचला होता! त्यांनी डॉ. फिनिक्स यांना ओलीस ठेवून जबरदस्तीने हे प्रक्षेपण करायला लावले होते.
पण डॉ. फिनिक्स शांत बसणाऱ्यांपैकी नव्हते. त्यांनी शत्रूंच्या नकळत एक मास्टरप्लॅन आखला होता. त्यांनी त्या सॅटेलाईटचा मुख्य 'कंट्रोल कोड' पूर्णपणे लॉक केला, आणि त्याचा 'मास्टर की' एका गुप्त यंत्रात आणि डायरीत लपवला. शत्रूंच्या हाती तो कोड लागू नये म्हणून, त्यांनी आपले सर्वात विश्वासू मित्र आणि मुख्य सिक्युरिटी ऑफिसर आनंद सिंग (समरजीतचे वडील) यांच्या मदतीने ते यंत्र 'फ्लाइट ८०४' मध्ये लपवून विमानाला थेट २०२६ मध्ये पाठवून दिले होते!
"काउंटडाऊन सुरू करा!" त्या परदेशी एजंटने मुख्य शास्त्रज्ञाला आदेश दिला.
५... ४... ३...
"थांबा! हे प्रक्षेपण थांबवा!" समरजीतने कंट्रोल रूमचा मुख्य दरवाजा लाथ मारून तोडला. त्याचे कपडे फाटलेले होते, खांद्यातून रक्त येत होते, पण हातात पिस्तूल होते.
कंट्रोल रूममधील सर्व जण हादरले. "तू कोण आहेस? आत कसा आलास? सिक्युरिटी!" मुख्य शास्त्रज्ञ ओरडला.
जखमी सीबीआय ऑफिसर समरजीत आणि ६० वर्षांचे वृद्ध डॉ. फिनिक्स आत शिरले. समरजीतच्या हातात पिस्तूल होते आणि छातीशी ते काळे यंत्र आणि डायरी होती.
कंट्रोल रूममधील सर्व जण हादरले. कॉम्प्युटरवर काम करणाऱ्या तरुण डॉ. फिनिक्स यांनी जेव्हा समोर स्वतःचेच ६० वर्षांचे वृद्ध रूप पाहिले, तेव्हा त्यांच्या हातातून फाईल खाली पडली. ते जागच्या जागी थिजून गेले!
"तुम्ही... तुम्ही कोण आहात? हुबेहूब माझ्यासारखे..." तरुण डॉ. फिनिक्स चाचरत म्हणाले.
"मी तूच आहेस, डॉक्टर... आजपासून ३५ वर्षांनंतरचा!" वृद्ध डॉ. फिनिक्स ओरडले. "तू देशाला वाचवण्यासाठी जे यंत्र विमानाने भविष्यकाळात पाठवलं होतं, ते यंत्र घेऊन आम्ही आलो आहोत! हे प्रक्षेपण आत्ताच्या आत्ता थांबवावं लागेल!"
परदेशी एजंटला परिस्थिती हाताबाहेर गेल्याचे समजले. त्याने डॉ. फिनिक्स यांच्यावरून गन हटवली आणि थेट समरजीतच्या दिशेने गोळी झाडणार होता, पण समरजीतने पलक झपकण्याच्या आत ट्रिगर दाबला.
ठाक!
गोळी थेट त्या एजंटच्या हातावर लागली. तो ओरडत खाली पडला. सीबीआयच्या सिक्युरिटी गार्ड्सनी धावत येऊन त्याला आणि त्याच्या उरलेल्या माणसांना ताब्यात घेतले. तरुण डॉ. फिनिक्स आता शत्रूंच्या तावडीतून पूर्णपणे मुक्त झाले होते!
"डॉक्टर, वेळ नाहीये! कॉम्प्युटरला ही सिस्टीम जोडा!" वृद्ध डॉ. फिनिक्स आपल्या तरुण रूपाला उद्देशून ओरडले.
तरुण डॉ. फिनिक्स यांनी कसलाही विचार न करता त्या यंत्राची केबल १९९१ च्या मुख्य कॉम्प्युटर सिस्टीममध्ये जोडली. विज्ञानाच्या इतिहासात पहिल्यांदाच, एकच शास्त्रज्ञ आपल्या तरुण आणि वृद्ध अशा दोन्ही परिमाणांतील मेंदूंचा एकत्र वापर करून ती सिस्टीम हाताळत होता. तरुण डॉक्टर १९९१ ची लाईव्ह फ्रीक्वेन्सी मॅच करत होते, तर वृद्ध डॉक्टर २०२६ चा प्रगत कोड डिकोड करत होते!
जशी केबल जोडली गेली, तशी कॉम्प्युटर स्क्रीनवर २०२६ ची ती 'टाईम लूप एरर' गायब झाली, कारण आता 'सोर्स पॉईंट' आणि 'लाईव्ह फ्रिक्वेन्सी' एकमेकांशी तंतोतंत मॅच झाली होती. काळाचे कुलूप अखेर उघडले होते.
२... १... ०...
स्क्रीनवर हिरव्या अक्षरात संदेश चमकू लागला: "SOURCE CODE DECRYPTED. LAUNCH ABORTED."
बाहेर उभ्या असलेल्या त्या विशाल रॉकेटचे इंजिन अचानक शांत झाले. ते प्रक्षेपण कायमचे थांबले होते. तो अभूतपूर्व आणि भयानक विनाश टळला होता.
डॉ. फिनिक्स यांनी सुरुवातीला पाहिलेले ते स्वप्न, जे शत्रूंनी चक्रव्यूहात बदलले होते, ते आज त्यांनी स्वतःच्याच भविष्यकाळातील रूपाच्या मदतीने यशस्वीपणे पूर्ण केले होते.
पण तितक्यात एक अद्भूत घटना घडली. कोड यशस्वीपणे डिक्रिप्ट होताच, इतिहास बदलायला सुरुवात झाली होती. जुनी टाईमलाईन नष्ट होत होती.
समरजीतने पाहिले की, २०२६ मधून आलेल्या वृद्ध डॉ. फिनिक्स यांचे शरीर हळूहळू हवेत धूसर होऊ लागले होते. ते पारदर्शक होत होते.
"डॉक्टर! हे काय होतंय?" समरजीत घाबरून ओरडला.
वृद्ध डॉ. फिनिक्स हसले आणि शांत आवाजात म्हणाले, "समरजीत... माझा प्रवास संपला. मी ज्या टाईमलाईनमधून आलो होतो, ती आता नष्ट झाली आहे कारण आपण इतिहास बदलला आहे. आता 'फ्लाइट ८०४' कधी गायबच होणार नाही. त्यामुळे मी कधी २०२६ मध्ये त्या तपासाला जाणारच नाही. हाच निसर्गाचा नियम आहे... पण काळजी करू नको... तुझा हा तरुण डॉक्टर (१९९१ मधील) जिवंत आहे. हा मोठा होईल, तुला लहानाचा मोठा होताना बघेल, आणि सुरक्षित २०२६ मध्ये तुला पुन्हा भेटेल!"
एक तीव्र निळा प्रकाश चमकला आणि वृद्ध डॉ. फिनिक्स हवेत पूर्णपणे नाहीसे झाले. समरजीतच्या शरीरातील ऊर्जाही संपली होती. जखमेच्या वेदनेमुळे त्याचे डोळे मिटू लागले आणि तो लॅबच्या जमिनीवर कोसळला.
११ जून २०२६ — दुपारी ३ वाजून ४५ मिनिटे.
खिडकीबाहेर जून महिन्याचा लख्ख, सोनेरी सूर्यप्रकाश पडला होता. कोलकाता विमानतळाचा परिसर अत्यंत शांत आणि आधुनिक दिसत होता. पांढऱ्या रंगाच्या एका अतिशय शांत आणि व्हीआयपी हॉस्पिटल रूममध्ये समरजीतने हळूहळू आपले डोळे उघडले. त्याच्या खांद्याला पांढरी पट्टी बांधलेली होती, पण आता तिथे कोणतीही वेदना नव्हती.
"तुला आता कसं वाटतंय, समरजीत?" एक अतिशय जिव्हाळ्याचा, थरथरता, वृद्ध, खंबीर आणि प्रेमळ आवाज त्याच्या कानावर पडला.
समरजीतने वळून पाहिले. बेडच्या बाजूला एक म्हातारे गृहस्थ बसलेले होते. त्यांचे केस पूर्ण पांढरे झाले होते, चेहऱ्यावर सुरकुत्या होत्या, पण त्यांच्या डोळ्यांत एक अथांग प्रेम होते. ते गृहस्थ दुसरे कोणी नसून आनंद सिंग होते—समरजीतचे वडील! पण ते आता ३२ वर्षांचे नव्हते, तर ते आजच्या २०२६ च्या काळानुसार ६७ वर्षांचे एक वृद्ध माणूस म्हणून त्याच्यासमोर उभे होते.
समरजीत उठून बसला. "बाबा...? तुम्ही...?"
"हो समर, मीच आहे तुझा बाबा," आनंद सिंग यांच्या डोळ्यातून अश्रू आले.
समरजीत उठून बसला आणि त्याने आपल्या वडिलांना घट्ट मिठी मारली. "बाबा...? तुम्ही जिवंत आहात. आपण सोबत आहोत."
"हो समर," आनंद सिंग यांच्या डोळ्यातून अश्रू आले. "तू १९९१ मध्ये येऊन तो विनाश थांबवलास. त्यामुळे इतिहास बदलला. त्या रात्री फ्लाइट ८०४ चा कोणताही अपघात झाला नाही, आणि ते विमान कधी गायबही झालं नाही. ते विमान सुरक्षितपणे दिल्लीला पोहोचलं होतं. मी घरी आलो, तुला लहानाचा मोठा केला, तुझ्यासोबत आयुष्य जगलो."
समरजीतने आश्चर्याने विचारले, "पण मग... माझी १९९१ मधील ती आठवण? आणि मी आता इथे कसा?"
"हा 'टाईम पॅराडॉक्स' आहे, बेटा," तितक्यात केबिनचा दरवाजा उघडून एक वृद्ध व्यक्तीने सांगितले. पांढरे केस, गोल चष्मा आणि चेहऱ्यावर तेच हुशारीचे हसू... ते डॉ. फिनिक्स होते. आज २०२६ मध्ये ते अतिशय आनंदी दिसत होते.
ते समरजीतला पाहून हसले आणि म्हणाले, "काय समरजीत? ओळखलंस का मला? मी तुला १९९१ च्या त्या रात्री लॅबमध्ये जाताना म्हणालो होतो ना... की मी तुला सुरक्षित २०२६ मध्ये पुन्हा भेटेन! आज ३५ वर्षांनंतर आपण पुन्हा एकत्र आलो आहोत. तुझा तो 'टाईम पॅराडॉक्स' आता पूर्ण झाला आहे!"
"तू जेव्हा इतिहास बदललास, तेव्हा आपली ती जुनी टाईमलाईन नष्ट झाली. नवीन टाईमलाईननुसार, तू एक सामान्य आणि यशस्वी सीबीआय ऑफिसर म्हणून जन्माला आलास. पण तुझा आत्मा आणि तुझा मेंदू हा जुन्या टाईमलाईनचा (ज्या वेळेत विमान गायब झालं होतं) भाग असल्यामुळे, कालचक्र पूर्ण झाल्यावर तुझी शुद्ध थेट या नवीन आणि सुरक्षित २०२६ मध्ये आली!"
समरजीतच्या चेहऱ्यावर एक समाधानाचे हसू आले. त्याने खिडकीबाहेर पाहिले, जिथे एक विमान अतिशय सुरक्षितपणे धावपट्टीवर उतरत होते. काळाने घेतलेला सूड त्याने विज्ञानाच्या जोरावर एका सुंदर भविष्यात बदलला होता. सर्व काही शांत होते... सर्व काही परफेक्ट होते.
पण ती शांतता आभासी होती... कारण काळाचा खेळ कधीच इतका सोपा नसतो.
समरजीत बेडवरून उठण्यासाठी जेव्हा सरकला, तेव्हा अचानक त्याच्या डाव्या हाताच्या मनगटावर काहीतरी जड लागल्याची जाणीव त्याला झाली. त्याने आपले लेदर जॅकेट थोडे मागे सारून मनगटाकडे पाहिले... आणि त्याच्या शरीरातील रक्ताचा प्रत्येक थेंब जणू गोठून बर्फ झाला. चेहऱ्यावरचे हसू एका क्षणात नाहीसे झाले आणि डोळे भीतीने विस्फारले.
त्याच्या मनगटावर तेच जुनं, विचित्र डिझाईनचं काळं डिजिटल घड्याळ बांधलेलं होतं, जे त्याला पहिल्या २०२६ च्या टाईमलाईनमध्ये कॉकपिटमध्ये मिळालं होतं! नवीन इतिहासानुसार हे घड्याळ त्याच्याकडे असणे विज्ञानाच्या नियमांनुसार अशक्य होते.
धक्कादायक बाब म्हणजे, त्या घड्याळाचे काटे फक्त उलटेच फिरत नव्हते... तर त्या घड्याळाच्या स्क्रीनवर एका गडद लाल, रक्तासारख्या रंगात एक नवीन काउंटडाऊन वेगाने मागे धावत होते:
00:45:12... 00:45:11... 00:45:10...
(४५ मिनिटे आणि १० सेकंद उरले होते.)
"समरजीत? काय झालं? तू त्या घड्याळाकडे असं का बघतोयस?" आनंद सिंग यांनी काळजीत पडून विचारले.
समरजीत काही बोलणार, तितक्यात हॉस्पिटलच्या केबिनमधील सर्व इलेक्ट्रॉनिक उपकरणे विचित्र प्रकारे थरथरू लागली. बेडशेजारी असलेले हार्ट मॉनिटर आणि सलाईन मशीनचे दिवे थरथरले. त्याच वेळी, समरजीतच्या खिशात असलेल्या मोबाईलवर एक तीव्र व्हायब्रेशन झाले. एका अज्ञात, नऊ अंकी अंकीय कोडवरून एक ऑडिओ मेसेज आला होता.
समरजीतचे हात थरथरत होते. त्याने मेसेजवर क्लिक केले आणि तो लाऊडस्पीकरवर टाकला.
केबिनच्या शांततेत एक आवाज गुंजला. तो आवाज ऐकताच समरजीतच्या पायाखालची जमीनच सरकली. कारण तो आवाज दुसरा कोणाचा नव्हता... तो आवाज स्वतः समरजीतचा होता! पण तो आवाज आजचा नव्हता. तो आवाज अत्यंत घाबरलेला, धापा टाकणारा आणि पार्श्वभूमीत गोळ्यांच्या आणि स्फोटांच्या भयानक आवाजांनी भरलेला होता.
ऑडिओ मेसेजमध्ये समरजीतचा स्वतःचाच आवाज ओरडून सांगत होता:
"समरजीत... जर तू हे ऐकत असशील, तर याचा अर्थ तुला वाटतंय की खेळ संपला आहे आणि आपण जिंकलो आहोत. पण तू खूप मोठ्या भ्रमात आहेस! इतिहास बदलून आपण तो विनाश थांबवला नाही, आपण फक्त त्याची वेळ बदलली आहे! 'ब्लॅक ओमेगा' संघटना संपलेली नाही. त्यांनी २०२६ च्या या नवीन टाईमलाईनमध्ये अधिक प्रगत तंत्रज्ञानासह 'डार्क मॅटर'चा दुसरा, महाविनाशक सॅटेलाईट आत्ताच अंतराळात सोडला आहे! त्यांनी संपूर्ण यंत्रणा हॅक केली आहे. इतिहास पुन्हा स्वतःला पुनरावृत्ती करतोय... पहिल्या विनाशापेक्षा हा विनाश दहा पटीने मोठा असेल! तुझ्या मनगटावरचं काउंटडाऊन बघ... तुझ्याकडे फक्त ४५ मिनिटं आहेत... कालचक्र पुन्हा सुरू कर! विमानाकडे धाव... समरजीत, विमानाकडे धाव...!!!"
क्लिक. मेसेज संपला आणि खोलीत एक मृतवत शांतता पसरली.
समरजीतने अत्यंत भयानक नजरेने डॉ. फिनिक्स यांच्याकडे पाहिले. डॉ. फिनिक्स यांच्या चेहऱ्यावरील ते वृद्ध हसू अचानक नाहीसे झाले होते. त्यांचा चेहरा पांढराफटक पडला होता आणि हातातील चष्म्याची फ्रेम त्यांच्या हातातून सुटून जमिनीवर पडली आणि तिचे तुकडे झाले.
"डॉक्टर... हे... हे काय आहे?" समरजीतचा आवाज थरथरत होता.
डॉ. फिनिक्स यांनी खिडकीबाहेर पाहिले. अचानक, बाहेरचा तो लख्ख, सोनेरी सूर्यप्रकाश एका सेकंदात नाहीसा झाला. आकाशात अचानक काळेकुट्ट, अक्राळविक्राळ ढग जमा झाले. संपूर्ण कोलकाता शहरावर एका दुपारीच रात्रीसारखा गडद अंधार पसरला. आणि एका भयानक आवाजासह खिडकीबाहेर विजा कडकडल्या, ज्याच्या प्रकाशात धावपट्टीवरील रनवे नंबर ४ पुन्हा एकदा चिखलाने आणि निळ्या विचित्र ऊर्जेने माखलेला दिसू लागला!
घड्याळाचे काउंटडाऊन आता वेगाने कमी होत होते: 00:44:59... 00:44:58...
खेळ संपला नव्हता... खेळ तर आता खऱ्या अर्थाने सुरू झाला होता! काळाने समरजीतला पुन्हा एकदा त्याच चक्रव्यूहात खेचले होते, जिथून बाहेर पडण्याचा मार्ग आता अधिकच अंधारा होता.
ऑडिओ मेसेज मधील समरजीत कोण होता?
