प्रकरण २:
विज्ञानाचा चक्रव्यूह
समरजीतच्या हातातून ती प्रवाशांची यादी पडली. पाण्याचे थेंब त्या कागदावर पडत होते, पण त्याचे डोळे गोठले होते.
'आनंद सिंग... सीट नंबर १२-बी.' हा तोच चेहरा होता, जो त्याने लहानपणापासून घरातल्या एका जुन्या, अंधुक पडलेल्या फोटो फ्रेममध्ये पाहिला होता. ज्या वडिलांच्या कल्पनेवर तो मोठा झाला, ज्यांचे अस्तित्व एका गूढ विमान अपघातात संपले असे त्याला सांगितले गेले होते, ते आज अचानक या वादळी रात्री जिवंत परत आले होते. आणि तेही एका अशा विमानातून, ज्याचे अस्तित्वच काळाच्या पडद्याआड लपले होते.
"सर? काय झालं सर? तुम्ही ठीक आहात ना?" सहाय्यक विक्रमने काळजीने विचारले.
पण समरजीतला आता कोणताही आवाज ऐकू येत नव्हता. त्याचा श्वास अडकला होता. छातीत एकाएकी प्रचंड धडधड वाढली. एका क्षणाचाही विचार न करता, तो वेड्यासारखा धावला. मुसळधार पाऊस त्याच्या अंगावर कोसळत होता, त्याचे लेदर जॅकेट ओलेचिंब झाले होते, पण तो धावत होता. रिसेप्शनवरून तो थेट मुख्य मेडिकल विंगच्या दिशेने पळत सुटला. त्याचे बुट ओले असल्यामुळे विमानतळातील त्या मऊ फरशीवर घसरत होते, पण त्याच्या डोक्यात फक्त एकच विचार होता... 'बाबा जिवंत आहेत!'
तो मेडिकल विंगच्या मुख्य आपत्कालीन वॉर्डच्या दरवाजापाशी पोहोचला. तिथे तैनात असलेल्या दोन सुरक्षा रक्षकांनी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला, "सर, आत जाण्यास परवानगी नाहीये! डॉक्टर्स प्रवाशांची तपासणी करत आहेत..."
"बाजूला व्हा!" समरजीत जोरात ओरडला. त्याचा आवाज इतका भयानक आणि आक्रमक होता की ते रक्षक थरथरले. समरजीतने त्यांना ताकदीने बाजूला सारले आणि वॉर्डचा काचेचा दरवाजा जोरात ढकलून तो आत शिरला.
आत पांढऱ्या रंगाच्या कोट घातलेल्या नॅशनल डिझास्टर रिस्पॉन्स फोर्स (NDRF) च्या डॉक्टरांची गडबड सुरू होती. एका लांब रांगेत विमानातील प्रवाशांना स्ट्रेचरवर झोपवले होते. सर्वत्र उपकरणांचे बीप-बीप असा आवाज येत होते. समरजीतचे लाल झालेले डोळे प्रत्येक स्ट्रेचरवर फिरत होते. तो वेड्यासारखा पुढे सरकला. १२-बी... त्याला ती सीट आठवली.
आणि अचानक... वॉर्डच्या मध्यभागी असलेल्या एका स्ट्रेचरपाशी त्याचे पाय जागच्या जागी खिळले.
स्ट्रेचरवर एक तरुण झोपलेला होता. त्याचे वय साधारण ३२ वर्षे असावे. तीच सरळ नाकपट्टी, तेच तीक्ष्ण जबड्याचे हाड आणि डाव्या गालावर असलेली ती छोटीशी जन्माची खूण. समरजीत हळूहळू त्या स्ट्रेचरच्या जवळ गेला. जसा तो जवळ गेला, तसे त्याचे शरीर बधीर होऊ लागले. आज समरजीत स्वतः ३५ वर्षांचा होता, म्हणजेच तो या क्षणी त्याच्या स्ट्रेचरवर झोपलेल्या वडिलांपेक्षा वयाने ३ वर्षांनी मोठा होता! काळ किती क्रूर असू शकतो, याचा प्रत्यय त्याला येत होता.
समरजीत स्ट्रेचरच्या कडेला गुडघ्यावर बसला. त्याचे दोन्ही हात थरथरत होते. त्याने अत्यंत काळजीपूर्वक, जणू समोरची आकृती काचेची आहे आणि तीला हात लावल्यावर ती फूटेल अशी आहे, असे समजून सावकाश आपला हात पुढे केला. त्याच्या बोटांनी आनंद सिंग यांच्या कपाळाला आणि गालाला स्पर्श केला. त्वचा अतिशय थंड होती, जणू बर्फाच्या खोलीतून बाहेर काढली असावी. पण त्यांच्या छातीची मंद हालचाल सुरू होती. त्यांचा श्वास सुरू होता.
समरजीतने त्यांच्या हाताचा तळवा आपल्या दोन्ही हातात घेतला. त्या हाताला स्पर्श करताच समरजीतच्या डोळ्यातून अश्रूंच्या धारा वाहू लागल्या. पस्तीस वर्षांचा हा कणखर सीबीआय ऑफिसर, जो मोठ्या गुन्हेगारांसमोर कधी झुकला नव्हता, तो आज एका लहान मुलासारखा रडत होता.
"बाबा..." त्याचा आवाज गळ्यातच अडकला. "बाबा... मी समरजीत... तुमचा समर... बघा माझ्याकडे... डोळे उघडा ना बाबा..."
पण आनंद सिंग यांच्या चेहऱ्यावर कोणतीही हालचाल झाली नाही. ते एका अतिशय गाढ, गूढ सुप्त अवस्थेत होते. जणू काही त्यांच्या आत्म्याला काळाच्या कोणत्यातरी दुसऱ्याच परिमाणात कैद केले गेले होते.
"डॉक्टर! डॉक्टर! इकडे या!" समरजीत एकाएकी ओरडला. त्याचा आवाज संपूर्ण वॉर्डमध्ये गुंजला.
एक ज्येष्ठ डॉक्टर घाईघाईने धावत तिथे आले. "हो ऑफिसर, शांत व्हा. काय झालं?"
"हे कोण आहेत मला माहीत आहे! हे माझे वडील आहेत!" समरजीतने आनंद सिंग यांचा हात घट्ट धरून ठेवला होता. "हे शुद्धीवर का येत नाहीयेत? यांना काय झालंय? कोणतं इंजेक्शन दिलंय यांना? यांना जागे करा... प्लीज यांना जागे करा!"
डॉक्टरांनी समरजीतच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि अतिशय गंभीरपणे म्हणाले, "ऑफिसर समरजीत, स्वतःला सावरा. आम्ही आमचा पूर्ण प्रयत्न करतोय. पण वैद्यकीय विज्ञानाच्या इतिहासात आम्ही अशी केस कधीच पाहिलेली नाही. यांच्या शरीरात कोणतंही ड्रग्ज किंवा केमिकल नाहीये. यांच्या मेंदूच्या लहरी अत्यंत संथ गतीने चालत आहेत, जणू काही त्या गोठल्या आहेत. हे कोमात नाहीत, पण हे जागेही नाहीयेत. जोपर्यंत विमानातील त्या विशिष्ट वातावरणाचा आणि तांत्रिक ऊर्जेचा अभ्यास होत नाही, तोपर्यंत आम्ही यांना शुद्धीवर आणू शकत नाही. आम्हाला विज्ञानाची मदत हवी आहे."
समरजीतने आपल्या वडिलांच्या चेहऱ्याकडे शेवटचे पाहिले. त्यांचे शांत रूप पाहून त्याच्या मनातील वेदनेचे रूपांतर आता एका तीव्र संतापात आणि जिद्दीत झाले होते. त्याला कळून चुकले की, जर आपल्या वडिलांना आणि या सर्व प्रवाशांना वाचवायचे असेल, तर भावूक होऊन चालणार नाही. त्याला या रहस्याच्या मुळाशी जावेच लागेल.
त्याने हळूच आनंद सिंग यांचा हात स्ट्रेचरवर ठेवला. आपल्या हाताने डोळ्यांतील अश्रू पुसले. त्याचा चेहरा पुन्हा एकदा त्याच कणखर आणि निर्दयी सीबीआय ऑफिसरसारखा गंभीर झाला. त्याच्या डोळ्यात आता एक नवीन आग चमकत होती.
"विक्रम..." समरजीतने वॉर्डच्या दारात उभ्या असलेल्या सहाय्यकाकडे न पाहता जोरात आवाज दिला.
"जी सर..." आवाज ऐकताच विक्रम धावत येऊन म्हणाला.
"एटीसी रूममध्ये चल. त्या रेडिओ संभाषणाची मूळ ऑडिओ फाईल मला आत्ताच्या आत्ता ऐकायची आहे. आणि दिल्लीहून जो सायन्स एक्सपर्ट येणार आहे, त्याला थेट तिथेच आणायला सांग," समरजीत अत्यंत खंबीर आवाजात म्हणाला.
त्याने मागे वळून न पाहता वॉर्डच्या बाहेर पाऊल टाकले. त्याच्या मनावर आता एक मोठा दगड होता, पण डोक्यात फक्त एकच ध्येय होते—या कालचक्राचा वेध घेणे.
कोलकाता आंतरराष्ट्रीय विमानतळाचा परिसर आता एका छावणीसारखा दिसत होता. मुसळधार पाऊस अजूनही सुरूच होता, पण आता त्याचे रूपांतर एका संथ, शांत आणि भयानक रिमझिम पावसात झाले होते. रनवे नंबर ४ च्या भोवती पिवळ्या रंगाची 'CBI - DO NOT CROSS' अशी पट्टी लावलेली होती. विमानातील सर्व १२० प्रवाशांना आणि वैमानिकांना विमानतळाच्या एका हाय-सिक्युरिटी मेडिकल विंगमध्ये हलवण्यात आले होते. ते सर्व जण अजूनही त्याच गाढ, रहस्यमय सुप्त अवस्थेत होते. त्यांच्या शरीरावर आणि कपड्यांवर १९९१ च्या काळातील धूळ जणू गोठलेली होती.
समरजीत एअर ट्रॅफिक कंट्रोलच्या मुख्य ऑफिसमध्ये एका खुर्चीवर बसला होता. त्याच्या समोर टेबलवर ती जुनी, चामड्याची डायरी आणि कॉकपिटमधून मिळालेले ते काळ्या रंगाचे चमकणारे यंत्र ठेवलेले होते. त्याचे डोळे लाल झाले होते, पण मेंदू प्रचंड वेगाने धावत होता. त्याच्या डोळ्यांसमोरून प्रवाशांच्या यादीतील तो फोटो हलत नव्हता—त्याच्या वडिलांचा, आनंद सिंग यांचा फोटो. जो माणूस ३५ वर्षांपूर्वी गायब झाला होता, तो आज अचानक एका अशा विमानातून परत आला होता, ज्या विमानाचे अस्तित्वच विज्ञानाला मान्य नव्हते.
"सर..." सहाय्यक विक्रमने केबिनमध्ये प्रवेश करत समरजीतचे लक्ष वेधले. "चीफ आशिष आतकर यांनी त्या रात्रीच्या रेडिओ संभाषणाची मूळ ऑडिओ फाईल तयार केली आहे. तुम्ही ती आता ऐकू शकता."
समरजीतने मान डोलवली. आशिष आतकर याने कॉम्प्युटरवर एका फाईलवर क्लिक केले. केबिनमधील मोठ्या स्पीकर्समधून तोच कर्कश, डिस्टॉर्शनने भरलेला आवाज पुन्हा गुंजला:
"क... को... कोलकाता एटीसी... तुम्हा... तुम्हाला.... ऐकू येतंय का? आम्ही... फ्लाइट ८०४... लँडिंगसाठी परवानगी हवी आहे... इंधन संपत चाललंय... रिस्पॉन्ड... प्लीज रिस्पॉन्ड..."
समरजीतने डोळे मिटून तो आवाज नीट ऐकण्याचा प्रयत्न केला. "विक्रम, हे संभाषण जेव्हा झालं, तेव्हा एटीसीच्या रडारवर विमान नव्हतं. आणि जेव्हा आपण कॉकपिटमध्ये गेलो, तेव्हा दोन्ही पायलट पूर्णपणे बेशुद्ध होते. वैद्यकीय अहवालानुसार, ते विमान उतरण्याच्या किमान दोन तास आधीपासूनच त्या सुप्त अवस्थेत गेले असावेत."
"मग सर... जर पायलट बेशुद्ध होते, तर धावपट्टीवर उतरण्यापूर्वी एटीसीशी रेडिओवर संवाद साधणारा हा व्यक्ती कोण होता?" विक्रमच्या आवाजात भीती स्पष्ट दिसत होती. "सर... हा काही भुताटकीचा तर प्रकार नाही ना?"
"भूत किंवा जादुटोण्यावर माझा विश्वास नाही, विक्रम. यामागे नक्कीच काहीतरी खूप मोठं कारण आहे," समरजीत गंभीरपणे म्हणाला.
त्याच वेळी केबिनचा दरवाजा उघडला आणि एअरपोर्ट सिक्युरिटीचे हेड आत आले. त्यांच्यासोबत एक अत्यंत प्रभावी व्यक्तिमत्त्व असलेले गृहस्थ होते. त्यांचे वय साधारण ६० च्या आसपास असावे, डोक्यावरचे केस पांढरे झाले होते, डोळ्यांवर गोल चष्मा होता आणि अंगात एक लांब ग्रे रंगाचा ओव्हरकोट होता. त्यांच्या हातामध्ये एक आधुनिक वैज्ञानिक उपकरणांची बॅग होती. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक प्रचंड हुशारी आणि तितकीच गंभीर शांतता होती.
"ऑफिसर समरजीत, हे डॉ. फिनिक्स आहेत," सिक्युरिटी हेडने ओळख करून दिली. "पंतप्रधान कार्यालयाकडून थेट आदेश आले आहेत. या केसच्या तांत्रिक आणि वैज्ञानिक तपासाची जबाबदारी डॉ. फिनिक्स यांच्याकडे सोपवण्यात आली आहे. हे देशातील आघाडीचे क्वांटम फिजिक्स आणि टाईम अॅनोमली एक्सपर्ट आहेत."
समरजीत उभा राहिला आणि त्याने डॉ. फिनिक्स यांच्याशी हस्तांदोलन केले. डॉ. फिनिक्स यांचे डोळे टेबलवर ठेवलेल्या त्या काळ्या यंत्राकडे आणि जुन्या डायरीकडे गेले. त्यांच्या चेहऱ्यावरील भाव क्षणार्धात बदलले, जणू त्यांनी एखादा ओळखीचा शत्रू पाहिला होता.
"डॉक्टर, तुमचे स्वागत आहे," समरजीत म्हणाला. "मला आशा आहे की या विमानाचं रहस्य काय आहे, हे समजून घेण्यास तुम्ही मला मदत कराल. कारण जे काही घडतंय, ते कोणत्याही तर्काला धरून नाहीये."
"विज्ञानामध्ये 'अशक्य' असं काहीच नसतं, ऑफिसर समरजीत. फक्त काही गोष्टींचे नियम आपल्याला अजून माहीत नसतात," डॉ. फिनिक्स अत्यंत धीरगंभीर आवाजात म्हणाले. त्यांनी टेबलावरील यंत्रावरून हात फिरवला. "पण हे यंत्र... हे मी ओळखतो."
"तुम्ही हे यंत्र ओळखता?" समरजीतने आश्चर्याने विचारले. "हे विमान तर बाहेरून पाहता १९९१ च्या काळातील आहे, आणि हे यंत्र अत्यंत प्रगत आहे."
"मी फक्त यंत्रच नाही, तर या विमानाचा उद्देशही ओळखतो," डॉ. फिनिक्स म्हणाले. "पण त्याआधी, मला ती ऑडिओ क्लिप ऐकायची आहे जी या विमानाने लँडिंग करताना एटीसीला पाठवली होती."
समरजीतने आशिष आतकर यांना पुन्हा ती ऑडिओ क्लिप प्ले करण्यास सांगितले.
स्पीकरमधून पुन्हा तोच आवाज आला: "आम्ही... आम्ही रडारवर का नाही आहोत? आम्हाला समोर धावपट्टी दिसत नाहीये... फक्त दाट धुकं आणि... आमचा कंपास काम करत नाहीये! आम्ही दिल्लीहून निघालो होतो... कृपया आम्हाला लँडिंगसाठी गाईड करा..."
जसा हा आवाज केबिनमध्ये गुंजला, तसे डॉ. फिनिक्स जागच्या जागी खिळले. त्यांच्या हातातील वैज्ञानिक उपकरणांची बॅग सटकून खाली जमिनीवर पडली. त्यांचा चेहरा अचानक पांढराफटक पडला. त्यांचे डोळे विस्फारले आणि श्वास जोरात चालू झाला. ते अत्यंत घाबरलेल्या नजरेने त्या स्पीकरकडे पाहत राहिले.
केबिनमधील वातावरण एकाएकी प्रचंड गंभीर झाले. समरजीतने डॉ. फिनिक्स यांच्याकडे पाहिले. "डॉक्टर? काय झालं? तुम्ही ठीक आहात ना? तुम्ही या आवाजाला ओळखता का?"
डॉ. फिनिक्स यांनी कपाळावरील घाम पुसला. त्यांचे हात थरथरत होते. त्यांनी अतिशय संथ गतीने समरजीतकडे पाहिले आणि अत्यंत थरथरत्या आवाजात म्हणाले, "समरजीत... हा आवाज विमानातील पायलटचा नाही..."
"म... मग हा आवाज कोणाचा आहे?" विक्रमने न राहवून विचारले.
डॉ. फिनिक्स यांनी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाले, "हा आवाज... माझा स्वतःचा आहे!"
केबिनमध्ये जणू वीज कोसळली. आशिष, विक्रम आणि समरजीत तिघेही स्तब्ध झाले. खोलीत इतकी शांतता पसरली की बाहेर पडणाऱ्या पावसाच्या थेंबांचा आवाजही स्पष्ट ऐकू येत होता.
"तुमचा स्वतःचा आवाज?" समरजीत खुर्चीवरून पुढे झुकला. "डॉक्टर, तुम्ही काय बोलताय? हे विमान आज रात्री, म्हणजेच ११ जून २०२६ रोजी उतरलंय. आणि तुम्ही तर माझ्यासमोर इथे जिवंत उभे आहात. मग तुम्ही विमानावरून एटीसीशी कसं बोलू शकता?"
"कारण, ऑफिसर समरजीत... हे वाक्य मी आज किंवा काल बोललेलो नाही," डॉ. फिनिक्स टेबलाजवळ आले आणि त्यांनी ती जुनी डायरी हातात घेतली. "हे वाक्य मी आजपासून ठीक ३५ वर्षांपूर्वी, म्हणजेच १७ जून १९९१ च्या रात्री एका गुप्त अंडरग्राउंड लॅबमधून बोललो होतो! मी हे विमान सुरक्षितपणे काळाच्या प्रवासावर पाठवण्यासाठी विमानाची फ्रिक्वेन्सी हॅक करून कॉकपिटशी संवाद साधत होतो."
"पण डॉक्टर, जर तुम्ही ३५ वर्षांपूर्वी बोलला होता, तर मग तो आवाज आज आमच्या एटीसीला लाईव्ह कसा ऐकू आला?" आशिष आतकर यांनी विचारले.
डॉ. फिनिक्स यांनी चष्मा ठीक केला आणि डायरीचे एक पान उघडले, ज्यावर गणिताची अवघड समीकरणे लिहिलेली होती.
"याला विज्ञानाच्या भाषेत 'टाईम डिस्टॉर्शन आणि फ्रिक्वेन्सी एनोमली' म्हणतात," डॉ. फिनिक्स समजावून सांगू लागले. "१९९१ मध्ये जेव्हा या विमानाने टेकऑफ केलं, तेव्हा या विमानातील त्या प्रगत यंत्रामुळे विमानाभोवती एक अतिशय शक्तिशाली 'इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक फील्ड' तयार झालं होतं. या यंत्राने विमानाला एका साध्या हवेच्या मार्गावरून काढून थेट 'टाईम आणि स्पेस' च्या एका गुप्त बोगद्यात, म्हणजेच वॉर्महोलमध्ये ढकललं."
ते पुढे म्हणाले, "जेव्हा विमान त्या काळाच्या बोगद्यातून प्रवास करत होतं, तेव्हा विमानातील प्रवाशांसाठी आणि पायलटसाठी वेळ पूर्णपणे थांबली होती. त्यामुळेच ते अवघ्या काही मिनिटांत एका विशिष्ट प्रकारच्या सुप्त अवस्थेत गेले. पण त्या क्षणी, मी जमिनीवरून जे रेडिओ सिग्नल विमानाला पाठवत होतो, ते सिग्नलसुद्धा त्या विमानासोबत त्या काळाच्या बोगद्यात अडकले. विज्ञानाचा नियम आहे की ऊर्जा आणि लहरी कधीच नष्ट होत नाहीत. ते सिग्नल काळाच्या लहरींवर प्रवास करत विमानासोबतच पुढे आले. आणि आज रात्री, जेव्हा हे विमान २०२६ च्या टाइमलाइनमध्ये रनवे नंबर ४ वर अचानक बाहेर पडलं, तेव्हा विमानासोबत ते ३५ वर्षांपूर्वीचे रेडिओ सिग्नल्ससुद्धा आजच्या वातावरणात मुक्त झाले! म्हणूनच तुमच्या एटीसी रडारला विमान दिसलं नाही, कारण ते कालचक्रातून येत होतं, पण तुमच्या सिस्टीमने तो जुना रेडिओ सिग्नल कॅच केला, जो काळाचा प्रवास करून आज इथे पोहोचला!"
समरजीत डॉ. फिनिक्स यांच्याकडे एकटक पाहत होता. त्याच्या डोक्यात आता प्रकाश पडू लागला होता. "म्हणजे... हे विमान खरोखरच १९९१ मधून आलं आहे? हे टाईम ट्रॅव्हल आहे?"
"हो, समरजीत," डॉ. फिनिक्स अत्यंत गंभीरपणे म्हणाले. "हे विमान १९९१ मधून थेट ३५ वर्षे पुढे आलं आहे. आणि या विमानाचा प्रवास अपघाताने झालेला नाही. हे विमान मुद्दाम भविष्यकाळात पाठवलं गेलं होतं. मी आणि माझ्या टीमने मिळून हा 'प्रकल्प कालचक्र' (Project Kaalchakra) तयार केला होता."
"काय…? तुम्ही तयार केला होता तो प्रोजेक्ट कालचक्र? पण का?" समरजीतने विचारले. "एका पूर्ण विमानातील १२० निरपराध प्रवाशांना असं काळाच्या प्रवासावर पाठवण्यामागचा उद्देश काय होता? आणि या डायरीत माझं नाव कसं काय आहे?"
डॉ. फिनिक्स यांनी समरजीतच्या खांद्यावर हात ठेवला. "त्या प्रश्नाचं उत्तर तुला विमानातील प्रवाशांच्या यादीत मिळालं असेलच, समरजीत. आनंद सिंग... तुझे वडील. ते १९९१ मध्ये माझ्या या गुप्त प्रकल्पाचे मुख्य सिक्युरिटी ऑफिसर आणि माझे सर्वात विश्वासू मित्र होते. त्यांनीच स्वतःहून या विमानात बसण्याचा निर्णय घेतला होता, कारण त्यांना माहीत होतं की या विमानातील यंत्र आणि डायरी सुरक्षितपणे भविष्यकाळात पोहोचवणं किती गरजेचं होतं."
"डॉक्टर, मला मूळ मुद्द्यावर यायचं आहे," समरजीतने डायरीकडे बोट दाखवले. "या डायरीच्या शेवटी लिहिलं आहे की खेळ आता सुरू झाला आहे. जर हे विमान सुरक्षितपणे २०२६ मध्ये पोहोचलं आहे, तर मग पुढे काय करायचं आहे? तुमच्या या प्रकल्पाचा अंतिम हेतू काय होता?"
डॉ. फिनिक्स यांनी टेबलावरील ते काळे यंत्र हातात घेतले. त्यांनी त्या काळ्या यंत्राचे एक बटण दाबले. त्या यंत्रातून एक निळा लेझर प्रकाश बाहेर पडला आणि केबिनच्या भिंतीवर एक थ्रीडी होलोग्राफिक इमेज तयार झाली. तो एका मोठ्या सॅटेलाईटचा नकाशा होता.
"हा आहे 'डार्क मॅटर सॅटेलाईट'," डॉ. फिनिक्स म्हणाले. "१९९१ मध्ये भारताची एक गुप्त अंतराळ संस्था या सॅटेलाईटचे प्रक्षेपण करणार होती. पण शेवटच्या क्षणी आम्हाला समजलं की त्या सॅटेलाईटच्या मुख्य कोडिंगमध्ये एक भयानक तांत्रिक चूक झाली आहे. जर ते प्रक्षेपण झालं असतं, तर संपूर्ण दक्षिण आशियावर एका विशाल इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक ब्लॉकआऊट आणि रेडिएशनचा मारा झाला असता. कोट्यवधी लोकांचा जीव गेला असता आणि देशाचं तंत्रज्ञान कायमचं नष्ट झालं असतं. म्हणजेच एक अभूतपूर्व विनाश!"
"मग तुम्ही ते प्रक्षेपण थांबवू शकला नाही का?" विक्रमने विचारले.
"नाही, कारण त्यावेळचे सरकारी अधिकारी आणि काही गुप्त शक्ती ते प्रक्षेपण कोणत्याही परिस्थितीत थांबवायला तयार नव्हत्या," डॉ. फिनिक्स यांनी सांगितले. "त्यामुळे मी त्या सॅटेलाईटचा मुख्य 'कंट्रोल कोड' पूर्णपणे लॉक करून टाकला, जेणेकरून तो कोड डिक्रिप्ट केल्याशिवाय सॅटेलाईट लॉन्च करता येणार नाही. पण तो कोड इतका गुंतागुंतीचा होता की तो दुरुस्त करणं १९९१ च्या संगणकांवर अशक्य होतं. म्हणून मी तो कोड या डायरीत आणि या यंत्रात सुरक्षित केला, आणि हे विमान थेट २०२६ मध्ये पाठवलं. माझा प्लॅन असा होता की, विज्ञानाची प्रगती पाहता २०२६ मध्ये आल्यावर इथल्या अत्याधुनिक 'क्वांटम सुपरकॉम्प्युटर्स'च्या मदतीने आम्ही हा कोड सहज डिक्रिप्ट करू आणि तो विनाश कायमचा थांबवू!"
"तर मग कसली वाट बघत आहात?" समरजीत म्हणाला. "आपल्याकडे विमानतळाच्या मुख्य लॅबमध्ये देशातील सर्वात प्रगत सुपरकॉम्प्युटर उपलब्ध आहे. आपण हा कोड आत्ताच त्या कॉम्प्युटरला जोडूया आणि डिक्रिप्ट करूया!"
डॉ. फिनिक्स यांच्या चेहऱ्यावर एक भीतीची सावली पसरली. "समरजीत, आम्ही नुकताच तो प्रयत्न करून पाहिला. विमानातील डेटा जेव्हा आम्ही आमच्या २०२६ च्या सुपरकॉम्प्युटरला जोडला, तेव्हा कॉम्प्युटरने तो डिक्रिप्ट करायला नकार दिला. स्क्रीनवर फक्त एकच एरर दिसत आहे..."
"कोणती एरर?" समरजीतने घाईघाईने विचारले.
"तो कोड एका 'टाईम लूप पॅराडॉक्स' मध्ये अडकला आहे. २०२६ चे सुपरकॉम्प्युटर्सही हा कोड डिक्रिप्ट करू शकत नाहीत, कारण तो कोड बदलला गेला आहे! भूतकाळातून भविष्यकाळात येताना काळाच्या लहरींमुळे त्या कोडची मूळ रचना बदलली आहे. त्याला डिक्रिप्ट करण्यासाठी फक्त २०२६ चं तंत्रज्ञान पुरेसं नाही आणि..."
डॉ. फिनिक्स यांचे वाक्य पूर्ण होण्यापूर्वीच, अचानक संपूर्ण विमानतळाची वीज गुल झाली! एटीसी रूममधील सर्व कॉम्प्युटर्स, स्क्रीन आणि दिवे एका झटक्यात बंद झाले. संपूर्ण खोलीत गडद अंधार पसरला. फक्त खिडकीबाहेर पडणाऱ्या विजांचा अंधुक प्रकाश आत येत होता.
"हे काय झालं? बॅकअप जनरेटर का सुरू झाला नाही?" आशिष आतकर ओरडले.
अचानक, विमानतळाच्या धावपट्टीवरून आणि मेडिकल विंगच्या बाजूने प्रचंड गोळीबाराचे आवाज ऐकू येऊ लागले. हवेत मशीन गन्सच्या गोळ्यांचे आवाज आणि लोकांच्या किंचाळण्याचा आवाज घुमला.
समरजीतने एका सेकंदात आपल्या कमरेचे पिस्तूल बाहेर काढले. "विक्रम! बाहेर काय होतंय ते बघ!"
तितक्यात एटीसी रूमचा मुख्य काचेचा दरवाजा एका शक्तिशाली ब्लास्टसह फुटला. काचेचे तुकडे हवेत उडाले. विजांच्या प्रकाशात समरजीतला दिसले की, अत्याधुनिक काळे कपडे घातलेले, चेहऱ्यावर मुखवटे लावलेले आणि हातात सायलेन्सर लावलेल्या ऑटोमॅटिक गन्स घेतलेले काही अज्ञात नकाबपोश हल्लेखोर आत शिरत होते! ते विमानतळाचे सुरक्षा रक्षक नव्हते. त्यांच्या हालचाली एखाद्या अत्यंत क्रूर आंतरराष्ट्रीय गुप्त संघटनेच्या एजंट्ससारख्या होत्या.
"त्या यंत्राला आणि डायरीला ताब्यात घ्या! आणि त्या म्हाताऱ्याला (डॉ. फिनिक्स) जिवंत पकडा!" हल्लेखोरांच्या प्रमुखाचा क्रूर आवाज अंधारात गुंजला.
समरजीतने अंधारातच एका हल्लेखोराच्या दिशेने गोळी झाडली. गोळी थेट त्याच्या छातीत लागली आणि तो खाली पडला. "डॉक्टर! खाली वाका! टेबलच्या मागे व्हा!" समरजीत ओरडला.
हल्लेखोरांनी अंधाधुंद गोळीबार सुरू केला. गोळ्या भिंतीवर आणि टेबलावर आदळत होत्या, ज्यातून ठिणग्या उडत होत्या. संपूर्ण एटीसी रूम एका युद्धभूमीत बदलली होती. हल्लेखोरांचा मुख्य उद्देश प्रवाशांवर ताबा मिळवणे आणि त्या टाईम ट्रॅव्हल यंत्राला स्वतःच्या स्वार्थासाठी चोरणे हा होता!
समरजीत एका खांबाच्या मागे लपून गोळीबार करत होता, पण शत्रूंची संख्या खूप जास्त होती. त्याला कळून चुकले होते की, हे लोक प्रवाशांना आणि डॉ. फिनिक्स यांना जिवंत सोडणार नाहीत. विमानाचे आणि प्रवाशांचे रहस्य आता एका अत्यंत धोकादायक वळणावर आले होते!
हल्लेखोर डॉ. फिनिक्स च्या मागे का आहेत?
नक्की काय आहे प्रोजेक्ट कालचक्र?
प्रकरण २ समाप्त
----------------------
प्रकरण ३ लवकरच.....
