कोलकाता आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर रात्रीचे ठीक २ वाजून ४३ मिनिटे झाली होती. बाहेर मुसळधार पाऊस कोसळत होता आणि विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण आकाश थरथरत होते. पावसाचा वेग इतका प्रचंड होता की धावपट्टीवरील दिवेही अंधुक दिसत होते. एअर ट्रॅफिक कंट्रोल च्या मुख्य केबिनमध्ये नेहमीपेक्षा जास्त शांतता होती, पण ती शांतता शांत करणारी नव्हती, तर येणाऱ्या एका मोठ्या वादळाची नांदी होती.
फ्लाईट: ८०४ - 1
प्रकरण १: रनवे ४-------------------------कोलकाता आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर रात्रीचे ठीक २ वाजून ४३ मिनिटे झाली होती. बाहेर मुसळधार पाऊस कोसळत होता विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण आकाश थरथरत होते. पावसाचा वेग इतका प्रचंड होता की धावपट्टीवरील दिवेही अंधुक दिसत होते. एअर ट्रॅफिक कंट्रोल च्या मुख्य केबिनमध्ये नेहमीपेक्षा जास्त शांतता होती, पण ती शांतता शांत करणारी नव्हती, तर येणाऱ्या एका मोठ्या वादळाची नांदी होती.चीफ एअर ट्रॅफिक कंट्रोलर 'आशिष आतकर' त्याच्या सीटवर बसून रडार स्क्रीनवर डोळे लावून होता. स्क्रीनवर फक्त काही नियमित विमानांचे ठिपके चमकत होते जे वादळामुळे लांबून जात होते. अचानक, त्याच्या हेडफोनमध्ये एक अतिशय कर्कश, जुनाट आणि डिस्टॉर्शनने भरलेला आवाज गुंजला. तो आवाज ...अजून वाचा
फ्लाईट: ८०४ - 2
प्रकरण २:विज्ञानाचा चक्रव्यूहसमरजीतच्या हातातून ती प्रवाशांची यादी पडली. पाण्याचे थेंब त्या कागदावर पडत होते, पण त्याचे डोळे गोठले होते.'आनंद सीट नंबर १२-बी.' हा तोच चेहरा होता, जो त्याने लहानपणापासून घरातल्या एका जुन्या, अंधुक पडलेल्या फोटो फ्रेममध्ये पाहिला होता. ज्या वडिलांच्या कल्पनेवर तो मोठा झाला, ज्यांचे अस्तित्व एका गूढ विमान अपघातात संपले असे त्याला सांगितले गेले होते, ते आज अचानक या वादळी रात्री जिवंत परत आले होते. आणि तेही एका अशा विमानातून, ज्याचे अस्तित्वच काळाच्या पडद्याआड लपले होते."सर? काय झालं सर? तुम्ही ठीक आहात ना?" सहाय्यक विक्रमने काळजीने विचारले.पण समरजीतला आता कोणताही आवाज ऐकू येत नव्हता. त्याचा श्वास अडकला होता. ...अजून वाचा