काळी बाहुलीभाग १ वडाखाली सापडलेली बाहुलीपावसाळा नुकताच संपला होता. मातीतअजून ओली होती आणि रस्त्याच्या कडेला असलेले हिरव गवत वाऱ्याबरोबर हलत होतं. दिवसा गाव शांत आणि इतर गावासारखं दिसायचं, पण दिवस मावळला की गाव अंधारात बुडून आणि गावात एक अनामिक भीती पसरायची. घराबाहेर लावलेले दिवे रात्री बंद व्हायचे जणू दिव्याचा उजेडाने कोणीतरी घर शोधीत येईल . कुत्री एकाच दिशेला पाहून बेसूर ओरडायची. गावाच्या शेवटच्या टोकाला असलेल्या जुन्या वडाच्या झाडाजवळ कसलीतरी कुजबुज ऐकू यायची,आणि वर झाडावर बसून घुबड रात्रभर ओरडायची ,जणू झाडाखाली कोणी बोलत बसले आहेत्या वडाच्या झाडाबद्दल गावात जास्त कोणी बोलत नसे किंवा विचारले तरी कोणी त्या झाडाबद्दल माहिती सांगत ...अजून वाचा

भाग २ दाराबाहेरचे ठसेनिखिल काही क्षण पलंगावर बसून त्या बाहुलीकडे पाहत राहिला. खोलीत इतकी शांतता होती की त्याला स्वतःच्या ठोकेही स्पष्ट ऐकू येत होते. बाहुली पलंगाच्या एका कोपऱ्यात बसली होती. तिचं काळं डोकं किंचित खाली झुकलेलं होतं. चेहऱ्यावर डोळे नव्हते, तरी निखिलला ती आपल्याकडेच पाहत असल्याची जाणीव होत होती.त्याने हळूच मोबाईल हातात घेतला आणि टॉर्च तिच्या चेहऱ्यावर टाकली. प्रकाश पडताच बाहुलीच्या डोळ्यांच्या जागी असलेले दोन काळे खड्डे अधिक खोल दिसू लागले. त्या काळोखात काहीतरी हलल्यासारखं त्याला जाणवलं. निखिलने डोळे चोळले आणि पुन्हा पाहिलं. आता तिथे काहीच नव्हतं.त्याने स्वतःला समजावलं की भीतीमुळे त्याला भास होत आहेत. पण त्याच वेळी बाहुलीच्या ...अजून वाचा

काळी बाहुलीभाग ३ बंद खोलीतला आवाजदरवाजावर झालेल्या त्या तीन टकटकांनी संपूर्ण घर हादरल्यासारखं झालं. निखिलच्या कानात अजूनही त्या आवाजाचा घुमत होता. बाहेर कोणी आहे याची त्याला खात्री होती, पण त्या व्यक्तीला आत येऊ द्यायची त्याची अजिबात इच्छा नव्हती. आजी त्याच्या शेजारी उभी होती. तिच्या हाताची पकड इतकी घट्ट होती की निखिलच्या मनगटाला दुखायला लागलं होतं.बाहेर पुन्हा शांतता झाली.काही सेकंद गेले.मग दरवाजाच्या पलीकडून हळू आवाज आला.आजी, मला आत येऊ दे.आजीच्या चेहऱ्यावरचे भाव अचानक बदलले. तिचे डोळे दरवाजावर खिळले. निखिलने पहिल्यांदा तिच्या चेहऱ्यावर इतकी खोल भीती पाहिली होती.तो हळू आवाजात म्हणाला, आजी, कोण आहे ती.आजीने उत्तर दिलं नाही.बाहेरून पुन्हा आवाज आला.आजी, ...अजून वाचा

काळी बाहुली - भाग ४ आजीची भीतीनिखिलच्या कानात त्या मुलीचा शेवटचा आवाज अजूनही घुमत होता. तुझ्या आजीने माझ्यासोबत काय होतं. त्या शब्दांनंतर बंद खोलीत पुन्हा शांतता पसरली होती. इतकी शांतता की बाहेरच्या झाडावरून पडलेलं एक पान जमिनीवर आदळल्याचा आवाजही स्पष्ट ऐकू येत होता. निखिलने आजीकडे पाहिलं.आजी मात्र बंद खोलीकडेच पाहत होती. तिचे डोळे मोठे झाले होते आणि ओठ सतत हलत होते. ती काहीतरी पुटपुटत होती, पण शब्द समजत नव्हते.निखिलने तिच्या खांद्याला हात लावला. आजी.ती दचकली. काही क्षण ती निखिलकडे पाहत राहिली. मग तिने त्याचा हात घट्ट पकडला. तिने जे काही सांगितलं आहे त्यावर विश्वास ठेवू नकोस. निखिलच्या अंगावर काटा ...अजून वाचा

काळी बाहुलीभाग ५ जुन्या घराची गोष्टआजीचे शेवटचे शब्द ऐकून निखिल काही क्षण तिथेच उभा राहिला. माळ्यावरच्या अंधाऱ्या खोलीत जुन्या वास, ओलसर मातीचा गंध आणि बंद जागेत साचलेली कुबट हवा पसरली होती. त्याच्या हातातला मोबाईल थरथरत होता. कपाटाच्या वर ठेवलेली काळी बाहुली अजूनही त्याच्याकडे पाठ करून बसली होती. तिच्या पाठीवर लाल धाग्याने शिवलेलं गौरी हे नाव स्पष्ट दिसत होतं. पण आजी म्हणत होती की ती बाहुली गौरीची नव्हती. मग ती तिच्या नावाने इथे का ठेवली होती, आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे चाळीस वर्षांपूर्वी घडलेल्या घटनेशी तिचा नेमका संबंध काय होता.निखिलने हळू आवाजात विचारलं, आजी, तू म्हणालीस तो माणूस अजून जिवंत आहे. ...अजून वाचा

काळी बाहुलीभाग ६ काळ्या बाहुलीचा पहिला ठावआजीने जमिनीवर पडलेल्या त्या कागदाकडे पाहिलं आणि तिच्या चेहऱ्यावरचा रंग पूर्णपणे उडाला. निखिलच्या कागद थरथरत होता. त्यावर लिहिलेले शब्द त्याच्या डोक्यात सतत घुमत होते. आजीने मला पुरलं होतं. तो कागद जुना होता, अक्षरं फिकट झाली होती, पण शेवटचा शब्द अजूनही स्पष्ट दिसत होता. निखिलने आजीकडे पाहिलं. तिच्या डोळ्यांत आता लपवण्यासारखं काहीच उरलं नव्हतं.निखिलने विचारलं, आजी, हा कागद कुणी लिहिला.आजीने काही उत्तर दिलं नाही. गणपत काका मात्र त्या कागदाकडे पाहत होते. त्यांनी तो निखिलच्या हातातून घेतला आणि उलटापालटा केला. मागच्या बाजूला काहीच नव्हतं. ते म्हणाले, हा कागद गौरीच्या अक्षरात आहे.निखिलने लगेच विचारलं, पण गौरी ...अजून वाचा

काळी बाहुलीभाग ७ गायब झालेली मुलगीमाळ्यावरचा तो आवाज ऐकून निखिल काही क्षण जागेवरच उभा राहिला. खाली बंद खोलीचा दरवाजा आपटत होता. धाड, धाड, धाड. प्रत्येक आवाजानंतर माळ्यावरची शांतता आणखी भयानक वाटत होती. समोर उभी असलेली काळी बाहुली मात्र अगदी शांत होती. तिच्या हातातला काळा धागा हलकेच खाली झुलत होता आणि त्या धाग्याला बांधलेली छोटी पितळी घंटी अधूनमधून स्वतःहून हलत होती.आजीने निखिलचा हात घट्ट पकडला.ती म्हणाली, तिच्याकडे पाहू नकोस.निखिलने आजीकडे पाहिलं.का.आजीने उत्तर दिलं नाही. तिने त्याला मागे ओढलं. गणपत काकांनी माळ्याचं दार बंद करण्याचा प्रयत्न केला, पण दार त्यांच्या हातातून निसटून पुन्हा उघडलं. आत पाहिलं तर बाहुली तिथे नव्हती.निखिलने टॉर्च ...अजून वाचा