काळी बाहुलीभाग ७ गायब झालेली मुलगी
माळ्यावरचा तो आवाज ऐकून निखिल काही क्षण जागेवरच उभा राहिला. खाली बंद खोलीचा दरवाजा अजूनही आपटत होता. धाड, धाड, धाड. प्रत्येक आवाजानंतर माळ्यावरची शांतता आणखी भयानक वाटत होती. समोर उभी असलेली काळी बाहुली मात्र अगदी शांत होती. तिच्या हातातला काळा धागा हलकेच खाली झुलत होता आणि त्या धाग्याला बांधलेली छोटी पितळी घंटी अधूनमधून स्वतःहून हलत होती.आजीने निखिलचा हात घट्ट पकडला.ती म्हणाली, तिच्याकडे पाहू नकोस.निखिलने आजीकडे पाहिलं.का.आजीने उत्तर दिलं नाही. तिने त्याला मागे ओढलं. गणपत काकांनी माळ्याचं दार बंद करण्याचा प्रयत्न केला, पण दार त्यांच्या हातातून निसटून पुन्हा उघडलं. आत पाहिलं तर बाहुली तिथे नव्हती.निखिलने टॉर्च फिरवली.माळा रिकामा होता.पण जमिनीवर धुळीत छोटे पावलांचे ठसे उमटले होते. ते ठसे दाराकडे गेले नव्हते. उलट ते माळ्याच्या भिंतीकडे गेले होते आणि तिथेच अचानक थांबले होते.गणपत काका त्या ठशांजवळ बसले. त्यांनी धुळीवर हात फिरवला आणि भिंतीकडे पाहिलं.ते म्हणाले, ही भिंत आधी अशी नव्हती.निखिलने टॉर्च भिंतीवर टाकली. जुन्या चुन्याच्या थराखाली एक चौकोनी रेषा दिसत होती. जणू भिंतीत एखादं लहान दार बंद करून त्यावर नंतर चुना फासला होता.निखिल म्हणाला, याच्या मागे काय आहे.गणपत काका म्हणाले, मला माहीत नाही.आजीने मात्र काहीही न बोलता भिंतीकडे पाहत राहिली.निखिलने तिच्याकडे पाहिलं.तुला माहीत आहे.आजीने डोळे खाली केले.ती म्हणाली, हो.मग सांग.आजी काही क्षण शांत राहिली. शेवटी ती म्हणाली, त्या रात्री गौरी गायब झाली तेव्हा रघुनाथ आमच्या घरात आला होता. त्याच्या अंगावर चिखल होता. त्याने मला एकच गोष्ट सांगितली होती. गौरीचा शोध घेऊ नकोस.निखिल म्हणाला, पण तू शोधलास.आजीने हळू आवाजात उत्तर दिलं, हो. आणि त्या शोधात मला जे दिसलं ते मी आजपर्यंत कुणाला सांगितलं नाही.खाली पुन्हा बंद खोलीचा दरवाजा आपटला.धाड.आजी दचकली.ती म्हणाली, आधी ती खोली उघडावी लागेल.निखिलने विचारलं, का.आजी म्हणाली, कारण गौरीचा आवाज तिथूनच पहिल्यांदा आला होता.तिघेही माळ्यावरून खाली आले. बंद खोलीच्या दारासमोर पोहोचताच आवाज थांबला. अचानक संपूर्ण घर शांत झालं. इतकी शांतता होती की निखिलला स्वतःच्या श्वासाचा आवाज स्पष्ट ऐकू येत होता.त्याने दाराच्या कडीवर हात ठेवला.कडी बर्फासारखी थंड होती.निखिलने कडी उघडली.दार हळूहळू आत सरकलं.खोली पूर्ण काळोखात होती. कोपऱ्यात जुनं कपाट, एका भिंतीला तुटलेली खुर्ची आणि जमिनीवर धुळीचा जाड थर होता. निखिलने टॉर्च फिरवली. भिंतीवर जुन्या खुणा होत्या. काही ठिकाणी लहान मुलांच्या हातासारख्या बोटांच्या रेषा दिसत होत्या.गणपत काका म्हणाले, या खुणा आधी नव्हत्या.निखिल पुढे गेला.खोलीच्या शेवटच्या भिंतीवर एक काळा डाग होता. तो डाग बाकीच्या भिंतीपेक्षा वेगळा दिसत होता. निखिलने जवळ जाऊन पाहिलं.काळ्या रंगाने कुणीतरी एक झाड काढलं होतं.वडाचं झाड.त्याच्या खाली एक छोटी मुलगी उभी होती.आणि मुलीच्या हातात काळी बाहुली होती.निखिल काही क्षण त्या चित्राकडे पाहत राहिला.मुलीच्या चेहऱ्याच्या जागी फक्त काळा गोल होता.आजीने ते चित्र पाहिलं आणि अचानक मागे सरकली.निखिलने विचारलं, हे गौरीने काढलं होतं.आजीने डोकं हलवलं नाही हे चित्र गौरी ने नाही रघुनाथ ने काढलं होत.हे ऐकून निखिलला धक्का बसला.रघुनाथला चित्र काढता येत होतं.आजी म्हणाली, तो चित्र काढायचा. पण त्या रात्री त्याने हे चित्र का काढलं होतं, हे मला कधी समजलं नाही.निखिलने भिंतीवर हात फिरवला. काळ्या रंगाखाली काहीतरी कठीण जाणवलं. त्याने बोटांनी चुना कुरतडला. थोडा थर बाजूला झाला आणि त्याला एक छोटासा लोखंडी हुक दिसला.गणपत काका जवळ आले.त्यांनी हुक ओढला.त्याबरोबर भिंतीतून एक लाकडी फळी बाहेर आली.तिच्यामागे एक अरुंद कप्पा होता.कप्प्यात एक जुनी वही ठेवलेली होती.निखिलने वही बाहेर काढली.पहिल्या पानावर तारीख होती.चाळीस वर्षांपूर्वीची.खाली रघुनाथचं नाव होतं.निखिलने पान उघडलं.पहिल्या काही पानांवर गावातल्या लोकांची नावं होती. त्यानंतर गौरीचं नाव वारंवार लिहिलं होतं. काही ठिकाणी तिच्या नावाभोवती काळ्या शाईने वर्तुळं काढली होती.एका पानावर लिहिलं होतं, गौरीला बाहुली कुठून मिळाली हे अजूनही कळलेलं नाही.दुसऱ्या पानावर लिहिलं होतं, बाहुली तिची नाही.निखिलच्या छातीत धडधड वाढली.त्याने पुढचं पान उलटलं.त्यावर फक्त एक वाक्य होतं.बाहुली जिथे सापडते, तिथे तिची सुरुवात नसते.गणपत काका शांत झाले.निखिलने विचारलं, याचा अर्थ काय.गणपत काकांनी काही उत्तर दिलं नाही.आजी मात्र भिंतीकडे पाहत होती.ती म्हणाली, रघुनाथ त्या बाहुलीला घाबरत नव्हता. तो तिचा शोध घेत होता.निखिलने विचारलं, का.आजीने उत्तर दिलं, कारण ती बाहुली गावात पहिल्यांदा आली तेव्हा रघुनाथ तिथे होता.निखिलच्या हातातून वही जवळजवळ सुटली.पहिल्यांदा कुठे.आजीने वडाच्या झाडाच्या दिशेने पाहिलं.इथे नाही.ती म्हणाली, नदीच्या पलीकडे एक जुनं घर आहे. गावातल्या कुणीही तिथे जात नाही. रघुनाथ तिथून ती बाहुली घेऊन आला होता.गणपत काकांनी लगेच आजीला थांबवलं.बस झालं.पण निखिल आता थांबणार नव्हता.तो म्हणाला, मला त्या घरात जायचं आहे.गणपत काका म्हणाले, तिथे जाणं धोकादायक आहे.निखिलने विचारलं, बाहुलीपासून जास्त धोकादायक.गणपत काका काही बोलले नाहीत.तेवढ्यात खोलीच्या बाहेरून पैंजणासारखा हलका आवाज आला.छन.निखिलने टॉर्च दाराकडे वळवली.दाराबाहेर कुणी नव्हतं.पुन्हा आवाज आला.छन.यावेळी आवाज जिन्याजवळून आला.निखिल बाहेर पडला.जमिनीवर एक छोटी चांदीची पैंजण पडली होती.आजीने ती पाहताच हाताने तोंड झाकलं.निखिलने विचारलं, ही गौरीची आहे.आजीने हळूच मान हलवली.हो.निखिलने पैंजण उचलली.ती अजूनही थंड होती.अचानक घराच्या मागच्या दारावर तीन हलके आवाज झाले.टक.टक.टक.निखिल थांबला.गणपत काका म्हणाले, दार उघडू नकोस.पण दाराच्या पलीकडून मुलीचा आवाज आला.निखिल निखिलने डोळे मिटले.तोच आवाज पुन्हा आला.मला माझी दुसरी पैंजण सापडली आहे.निखिलच्या हातातली पैंजण अचानक हलली.त्याने ती घट्ट पकडली.आजीने कुजबुजत सांगितलं, तिच्याशी बोलू नकोस.बाहेरून पुन्हा आवाज आला.आजी.यावेळी आवाज अगदी ओळखीचा होता.आजीच्या चेहऱ्यावर भीती उमटली.गौरीचा आवाज पुन्हा आला.आजी, तू मला त्या रात्री कुठे लपवलंस.आजीच्या डोळ्यांत पाणी आलं.निखिल तिच्याकडे पाहत राहिला.आजीने काहीच उत्तर दिलं नाही.मग बाहेरून हळू आवाज आला.मी अजूनही तिथेच आहे.क्षणभर सगळं शांत झालं.निखिलने दाराच्या फटीतून बाहेर पाहिलं.बाहेर अंगणात कुणीच नव्हतं.पण चिखलात दोन लहान पावलांचे ठसे होते.ते पावलांचे ठसे घरापासून बाहेर गेले नव्हते.ते नदीच्या दिशेने गेले होते.निखिलने हातातली पैंजण खिशात ठेवली आणि रघुनाथची वही उचलली.तो म्हणाला, उद्या सकाळी आपण नदीच्या पलीकडच्या त्या घरात जाणार.आजीने त्याच्याकडे पाहिलं.ती म्हणाली, सकाळ होण्याआधीच ती आपल्याला तिथे घेऊन गेली तर.त्याच क्षणी घराच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून घंटीचा आवाज आला.टण.निखिलने मागे वळून पाहिलं.काळी बाहुली तिथे उभी होती.आणि यावेळी तिच्या चेहऱ्यावर पहिल्यांदाच डोळे दिसत होते.क्रमश:
