कथेमध्ये शेवंता या भुताची दहशत गावकऱ्यांमध्ये पसरली आहे, ज्यामुळे वाड्यावर आणि गावात प्रत्येक शुभकार्यापूर्वी ओटी काढण्याची प्रथा सुरू झाली आहे. जाई विचार करते की शेवंता शांत झाली असावी का, तिच्या आजीच्या विचारांची आठवण तिला येते. आजीने श्राद्धविधीच्या वेळेस पितरांना ठेवलेले जेवण आवडते का याबद्दल तिला विचारले होते, तेव्हा आजीने सांगितले की हे कर्मकांड म्हणजे फक्त माणसांची मानसिकता आहे आणि पितरांना विचारणारे कोणी नाही. जाई माध्यमांबद्दल माहिती मिळवते आणि तिला लक्षात येते की ती देखील एका प्रकारे माध्यम आहे, कारण शेवंता तिला दिसते. दादासाहेब वाड्यावर येतो, आणि त्याला आनंद आणि भीती एकाच वेळी अनुभवते. रात्री, दादासाहेब आणि त्याची पत्नी खोलीत येतात, आणि शेवंता दादासाहेबच्या तरुण शरीराकडे आकर्षित होते. नव्या सुनाच्या आगमनामुळे घरात नवीन बदल घडतात, आणि शिवाची आई ओटी काढण्यासाठी बाहेर निघते. कथेमध्ये शेवंता आणि मृतात्म्यांच्या संवादाचे तत्त्वज्ञान व भावनात्मक गुंतागुंतीचा अभ्यास करण्यात आलेला आहे.

Mrs. Mrinmayee Shirgaonkar द्वारा मराठी फिक्शन कथा

Writen by Mrs. Mrinmayee Shirgaonkar

Category फिक्शन कथा