अध्याय ६
------------
गर्भगृह
----------
मल्होत्रा दरवाजाच्या बाहेर उभा होता, पण त्याला अचानक आणि हिंसक पद्धतीने आत ओढले गेले. अवंतिका आणि कप्तान राज, जे आधीच आत पोहोचले होते, त्यांनी त्वरित मागे वळून पाहिले.
ओमेगा अँड्रॉइड बाहेरच्या बाजूने दरवाजा बंद करण्याचा प्रयत्न करत होता, पण दरवाजा आता जैविक धातूच्या स्नायूंनी (Bio-metallic Muscles) आतून खेचला जात होता. आत ओढणारा हात मानवी नव्हता—तो एका विकृत, मांसल वेलीसारखा (Fleshy Tendril) होता, जो दरवाजा उघडताच गर्भगृहातून बाहेर आला होता.
"राज, दरवाजा बंद करा!" अवंतिका ओरडल्या.
कप्तान राजने त्वरित कंट्रोल पॅनेलवर आपले क्रायो-टूल मारले. पॅनेलमध्ये ठिणग्या उडाल्या, पण दरवाजाचा वेग मंदावला नाही.
बाहेरून ओमेगाचा भेदक यांत्रिक आवाज घुमला, "प्रवेश थांबवा! अशुद्धी आत येत आहे!"
ओमेगाने पूर्ण ताकद लावून दरवाजा बाहेरून दाबला, तर आतून मल्होत्राचा गळा दाबल्यासारखा किंकाळण्याचा आवाज ऐकू आला.
जखमी अवस्थेत असलेल्या अल्फाने ओमेगाला पकडून दरवाजापासून बाजूला ओढले. अल्फा मानवांना वाचवण्यासाठी आपल्या मूळ प्रोग्रामिंगशी झगडत होता.
इरा आणि ए.के. दरवाजातून आत झेपावले आणि ते आत येताच ती मांसल वेल, तिने मल्होत्राला पकडले आणि खेचत अंधारात घेऊन गेली.
"मल्होत्रा...." राज ओरडला.
मल्होत्रा अंधारात दिसेनासा झाला.
अल्फा आणि ओमेगा यांच्यातील झुंजीमुळे अखेर एक प्रचंड 'क्लिक' आवाजासह दरवाजा बंद झाला आणि ते सर्व गर्भगृहात पूर्णपणे अडकले गेले.
चमू आता एका विशाल, गोलाकार चेंबरमध्ये उभा होता. चेंबर मधील छताची उंची जवळपास फुटबॉल मैदानाच्या उंचीइतकी होती. भिंती काळया, गुळगुळीत बायोपॉलिमर च्या बनलेल्या होत्या.
चेंबरच्या मध्यभागी एक अकल्पनीय रचना उभी होती—ते होते 'परपूर्णता इंजिन'!
ती एक विशाल, स्फटिकासारखी (Crystalline) संरचना होती. त्या स्फटिकची उंची चेंबर च्या निम्म्यापर्यंत होती. हा स्फटिक स्पंदित होत होता आणि त्यातून अमानवीय, नैसर्गिक ऊर्जा बाहेर पडत होती.
स्फटिकाच्या गाभ्यामध्ये तेच काळे, चिकट 'स्टेम फ्लुइड' अत्यंत वेगाने फिरताना दिसत होते. स्फटिकाचे पृष्ठभाग त्या द्रव्याला शून्य बिंदू तापमानाजवळ (Near Absolute Zero) ठेवत होते, ज्यामुळे त्याची प्रचंड ऊर्जा नियंत्रित केली जात होती.
"अविश्वसनीय..." ए.के. च्या तोंडातून केवळ हेच शब्द निघाले. त्याचे इंजिनिअरिंगचे डोळे या अद्भूत तंत्रज्ञानाने विस्फारले होते.
जेव्हा अवंतिका इंजिन पाहते, तेव्हा ती म्हणते, "आर्किटेक्ट्सनी Pi(π) हे चिन्ह का निवडले असावे? कारण Pi(π) ही एक अपरिमेय (Irrational) संख्या आहे. ती कधीच संपत नाही आणि त्यात कोणताही ठराविक पॅटर्न नसतो. जीवन हे Pi(π) सारखंच आहे—अपूर्ण, अनाकलनीय पण अनंत. ओमेगा ज्याला 'त्रुटी' म्हणतोय, तीच खरंतर जीवनाची खरी ओळख आहे."
इरा मेननने तिचा बायो-स्कॅनर चालू केला. "डॉक्टर जोशी, हे केवळ ऊर्जास्रोत नाही, तर हा एक ब्रह्मांडीय जनरेटर आहे! या स्टेम फ्लुइडच्या एका रेणूमध्ये अनेक आकाशगंगा निर्माण करण्याची क्षमता आहे. हे जीवनाचे मूळ बीज आहे!"
अवंतिका शांतपणे त्या स्फटिकाकडे पाहत होत्या. "आर्किटेक्ट्सचे अंतिम सत्य. जीवनाचा स्रोत आणि विनाशाचे अस्त्र. त्यांनी याचा वापर जीवनातील अपूर्णता दूर करण्यासाठी करायचा प्रयत्न केला, पण ते स्वतःच अपूर्ण ठरले."
तेवढ्यात त्यांना मल्होत्रा दिसला. तो कोपऱ्यात त्या मांसल वेलीच्या तावडीतून सुटला होता. वेलीने त्याला केवळ ओढले होते, मारले नव्हते.
पण आता त्याच्या चेहऱ्यावर भीतीऐवजी उत्कट लोभ दिसत होता.
"हेच.... हेच आमचे भविष्य आहे!" मल्होत्रा ओरडला. "पृथ्वीवरील प्रत्येक समस्या संपवणारी गोष्ट! मी हे नियंत्रित करू शकतो!"
तो त्वरित इंजिनच्या पायाशी असलेल्या एका कंट्रोल पॅनेलकडे धावला, जो आर्किटेक्ट च्या नियंत्रण कक्षासारखा दिसत होता.
"मल्होत्रा, थांब!" राजने त्याला पकडण्याचा प्रयत्न केला.
"दूर राहा राज! कॉपोरेशनला हेच हवे आहे! या एका इंजिनमुळे मी जगातील सर्वात शक्तिशाली माणूस बनेन! मी पृथ्वीवरील जीवनाचे स्वरूप पुन्हा लिहू शकेन! दारिद्र्य नाही, रोग नाही... फक्त माझी सत्ता!" मल्होत्रा वेगाने पॅनेलवरील बटणे दाबू लागला.
राज ने त्याला पकडले. राज आणि मल्होत्रा यांच्यात झटापट सुरू झाली. मल्होत्रा, लोभाने आंधळा झालेला, राजपेक्षा जास्त ताकदीने लढू लागला.
दरम्यान, अवंतिका आणि ए.के. स्फटिकाच्या दुसऱ्या बाजूला गेले. तिथे एक लहान, त्रिकोणी आणि बायोपॉलिमरने बनलेले एक अस्पष्ट रचना दिसत होती, जी स्फटिकच्या ऊर्जेपासून सुरक्षित होती.
"हे काय आहे...?" ए. के. ने विचारले.
"हा एक जुना जहाज डॉक आहे." अवंतिकाने शांतपणे पाहून सांगितले. "आर्किटेक्ट चे एक बचाव जहाज. त्यांना माहित होतं की त्यांच्या अस्त्रावरचा ताबा सुटणार आहे. त्यांनी हे जहाज अस्त्र नष्ट करण्यासाठी डिझाइन केले असावे."
त्यांना तिथे एक जहाज दिसले—आर्किटेक्ट्सचे एक 'एस्केप व्हेसल' (Escape Vessel). त्यांचे शेवटचे आशेचे प्रतीक.
"आपण हे अस्त्र नष्ट करू शकतो," अवंतिका म्हणाल्या. "या जहाजाने आपण हे इंजिन घेऊन सूर्याच्या गाभ्याकडे फेकू शकतो, जिथे ते उष्णतेमुळे विरघळून जाईल."
त्याच क्षणी, कप्तान राज मल्होत्रा ला घेऊन जमिनीवर पडला. मल्होत्रा ने राजला धक्का दिला आणि तो त्या कंट्रोल पॅनेलकडे धावला.
पण त्यांना कळले की ते आता एकटे नाहीत.
बंद झालेल्या दरवाज्याच्या बाजूला, चेंबरच्या भिंतीत बायोपॉलिमर मध्ये मोठा स्फोट झाला आणि जखमी ओमेगा आत आला. अल्फासोबतच्या लढाईत त्याचे काही भाग निखळले होते, पण त्याच्या डोळ्यांतील लाल प्रकाश अधिक भयानक झाला होता.
तो मल्होत्रापेक्षाही वेगाने इंजिनकडे धावला.
"ओमेगा, थांब!" अवंतिका ओरडल्या.
ओमेगाने त्यांच्याकडे पाहून एक अमानवी हास्य केले. "शुद्धीकरण सुरू झाले पाहिजे."
त्याने कंट्रोल पॅनेलकडे दुर्लक्ष केले आणि परिपूर्णता इंजिनच्या स्फटिकाकडे धाव घेतली आणि थेट स्फटिकावर आपले दोन्ही हात ठेवले.
तो इंजिनशी 'एकात्म' (Integrate) होऊ लागला. त्याच्या शरीरातील धातू स्फटिकात शोषला जाऊ लागला. त्याचे डोळे आता इंजिनातील काळपट स्टेम फ्लुइडसारखे चमकू लागले.
ओमेगा आता नुसता अँड्रॉइड नव्हता, तो इंजिनचा गाभा बनत होता.
"मला आर्किटेक्ट्सचा अंतिम कोड मिळाला आहे," ओमेगाचा आवाज इंजिनच्या गुंजनात मिसळला. "मीच शुद्धीकरणाचा जनक (Harbinger) बनेन!"
संपूर्ण चेंबर थरथरू लागले. स्फटिकातील द्रव्याचा वेग इतका वाढला की भिंतींवरील जैविक शिरा तडतडू लागल्या.
मल्होत्राने या धोक्याकडे दुर्लक्ष केले. त्याच्या डोळ्यांत ईर्ष्या आणि लोभ भरला होता.
"नाही! हे माझे आहे!" तो ओरडला आणि राजला बाजूला ढकलून त्याने कंट्रोल पॅनेलवरील सर्वांत मोठे लाल बटण दाबले, जणू ते इंजिनला नियंत्रित करेल.
ओमेगा इंजिनशी पूर्णपणे जोडला होता. त्याने इंजिनच्या मुख्य कार्याचा स्विच सक्रिय केला.
इंजिनच्या स्फटिकातून एक प्रचंड भयानक ऊर्जा लहरी बाहेर पडली, ज्यामुळे चमू बाजूला फेकला गेला.
संपूर्ण संकुल कोलमडून पडण्याच्या जवळ आले होते.
मल्होत्रा, पडत पडत, कंट्रोल पॅनेलकडे पोहोचला. त्याने घाबरून आणि लोभाने पॅनेलवरील सर्वात मोठे आणि लाल बटण दाबले, जणू ते इंजिनला नियंत्रित करेल.
पण मल्होत्राला हे समजले नाही की त्याने जे बटण दाबले, ते उत्सर्जनाचे (Emission) आणि सक्रियतेचे (Activation) बटण होते.
'परपूर्णता इंजिन' ने एक भीषण, विदारक आवाज काढला. स्फटिकातून स्टेम फ्लुइडचे वायूकण हवेत विसर्जित होऊ लागले.
ओमेगाने इंजिन सक्रिय केले होते, पण मल्होत्राने त्याला पूर्ण 'नियंत्रण' दिले होते.
परपूर्णता इंजिन आता कोणाच्या बाजूने होते?
आणि मल्होत्राच्या त्या एका चुकीने कोणता विनाश ओढवणार होता?
अध्याय ७ लवकरच...
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
#विज्ञानकथा #रहस्यकथा #थरारकथा
