भाग २: कागद, शाळा आणि काळजाचा घाव
१. रस्ता, रद्दी आणि रक्ताळलेली पावलं
शिवनेरी नगरच्या मुख्य चौकातला तो हायवे सिग्नल म्हणजे जणू एक वेगळंच जग होतं. मे महिन्याचं रखरखीत ऊन डांबरी रस्त्यावरून वाफा सोडत होतं. सिग्नल लाल झाला की महागड्या गाड्यांचे वातानुकूलित (AC) काचेचे दरवाजे बंद व्हायचे, आणि त्याच क्षणी रस्त्याच्या कडेला दबा धरून बसलेली काही कोवळी पावलं धावत सुटायची.
त्या पावलांमध्ये सर्वात वेगवान पाऊल होतं रुद्रचं.
त्याच्या एका हातात काळी कापडी पट्टी, दुसऱ्या हातात जुन्या प्लास्टिकच्या बाटलीत भरलेलं पाणी. वय वर्ष बारा, पण सिग्नलवरच्या गाड्यांच्या काचांवरून त्याचा हात इतक्या सफाईने फिरायचा की जणू तो एखादा अनुभवी कारागीर आहे.
"खचक... खचक..."
"ए शेट, काच एकदम चकाचक करून दिली बघ. दोन रुपये सुटे असतील तर टाका की गरिबाच्या पदरात!" एका पांढऱ्या शुभ्र सफारी गाडीच्या काचेवर हलकी थाप मारत रुद्र आपल्या अस्सल टपोरी आवाजात म्हणाला.
गाडीच्या आत बसलेल्या एका जाड्या माणसाने काच किंचित खाली केली आणि खिशातून एक रुपयाचा शिक्का बाहेर फेकला. तो शिक्का थेट खाली धुळीत पडला. रुद्रच्या चेहऱ्यावर एक क्षण सणकून राग आला, पण त्याने तो राग गिळला. तो खाली वाकला, त्याने तो शिक्का उचलला, कपाळाला लावला आणि आपल्या पॅन्टच्या खिशात टाकला.
"थँक्यू हं शेट! भोलेनाथ तुमचं भलं करो. पण पुढच्या वेळी देताना हातात द्या, रस्ता काय आमच्या बापाचा नाहीये जिथे पैसे पेरताय," रुद्रने जाता जाता त्या पैशाच्या माजाला आपल्या टपोरी भाषेतच टोला लगावला.
दुपारचे साडेबारा झाले होते. सकाळपासून गाड्या पुसून आणि स्टेशनवरची रद्दी गोळा करून त्याच्या खिशात काहीतरी वीस-तीस रुपये जमा झाले होते. रुद्र चौकातल्या मारुतीच्या देवळापाशी आला. तिथे कडेला एक अंध म्हातारी, जिला सगळे 'पारू आजी' म्हणायचे, भुकेने व्याकुळ होऊन एका कोपऱ्यात बसली होती.
रुद्रने समोरच्या टपरीवरून वीस रुपयांचे दोन गरम वडापाव आणि एक पार्ले-जी बिस्किटाचा पुडा घेतला. तो आजीच्या जवळ गेला आणि तिच्या थरथरत्या हातात तो वडापाव आणि बिस्कीट ठेवले.
"घे आजी, पोटभर जेवून घे आधी," रुद्र मऊ आवाजात म्हणाला.
"अरे कोण... रुद्र बाळा का रे? तू स्वतः काही खाल्लंस का रे पोरा?" आजीने त्याच्या हाताला स्पर्श करत विचारले.
"अरे माझी काय काळजी करतेस आजी? तुझा हा रुद्र म्हणजे शिवनेरी नगरचा राजा आहे. मी उपाशी राहिलो तरी चालेल, पण माझ्या समोर भोलेनाथाच्या दरबारात कोणी उपाशी झोपता कामा नये. तू खा आधी, मला शाळेला उशीर होतोय," रुद्र हसत म्हणाला. त्याने स्वतःसाठी फक्त एक छोटा वडापावचा तुकडा ठेवला होता, जो त्याने तोंडात टाकला आणि तो शाळेच्या दिशेने धावला.
धावत असतानाच, रस्त्याच्या कडेला रद्दीच्या ढिगाऱ्या शेजारी एक फाटलेला कागदाचा तुकडा उडत येऊन त्याच्या पायाला लागला. रुद्र अचानक थांबला. त्याच्या अंगी एक अजब खोड होती—त्याच्या समोर कोणताही कागदाचा तुकडा आला, मग तो जुन्या वर्तमानपत्राचा असो, फाटलेलं सरकारी पत्रक असो, किंवा साधी रद्दी... तो तो कागद पूर्ण वाचल्याशिवाय तिथून हलत नसे.
त्या फुटक्या कागदावर लिहिलं होतं—'मुंबई पोलीस अधिनियम, कलम ५६ (तडीपारीची प्रक्रिया)...'
रुद्र रस्त्याच्या कडेला उभा राहून तो पूर्ण कागद वाचू लागला. उन्हाचा चटका त्याला जाणवत नव्हता. कायद्याची ती भाषा, ते शब्द तो आपल्या लहानशा डोक्यात साठवून घेत होता. "अच्छा... तर तडीपार करण्यापूर्वी नोटीस देणं बंधनकारक असतं तर!" तो पुटपुटला. कागद वाचून पूर्ण झाल्यावर तो त्याने घडी घालून आपल्या बॅगेच्या एका कप्प्यात ठेवला आणि पुन्हा शाळेच्या दिशेने धावला.
२. वर्गात 'स्कॉलर'
दुपारचे ठीक दीड वाजले होते. शिवनेरी नगर महानगरपालिका शाळा क्रमांक ४ च्या सहाव्या वर्गाचा वर्ग सुरू झाला होता. वर्गात प्रचंड गिल्ला सुरू होता. मुलं एकमेकांवर खडू फेकत होती, बाक वाजवत होती. तितक्यात वर्गाचे सर्वात कडक शिक्षक, कुलकर्णी सर हातात जाड वेताची छडी घेऊन आत आले. एका सेकंदात संपूर्ण वर्गात स्मशानशांतता पसरली.
कुलकर्णी सर गणिताचे आणि इंग्रजीचे कडक शिक्षक होते. त्यांनी फळ्यावर खडूने एक मोठा प्रश्न लिहिला आणि गंभीर आवाजात म्हणाले, "गेल्या आठवड्यात मी इंग्रजी व्याकरणाचा (English Grammar) एक महत्त्वाचा नियम शिकवला होता. आज मी फळ्यावर एक वाक्य लिहितोय, ज्याने यातली चूक (Error) शोधून दाखवली, त्याला मी शाबासकी देईन. आणि ज्याला जमलं नाही, त्याला या छडीचा प्रसाद मिळेल!"
सरांनी फळ्यावर लिहिले:
“Each of the students rows their own boat.”
पूर्ण वर्गात शांतता पसरली. मागच्या बाकावर बसलेली मुलं तर मान खाली घालून देवाचा धावा करू लागली. कुलकर्णी सरांची नजर संपूर्ण वर्गावरून फिरली.
"काय रे? कोणालाच येत नाहीये? इंग्रजीची एवढी भीती वाटते का तुम्हांला?" सर ओरडले.
तितक्यात वर्गाच्या अगदी शेवटून एका कोपऱ्यातून एक हात वर झाला. तो रुद्र होता. त्याचा युनिफॉर्म रस्त्यावर राहूनही अगदी स्वच्छ, नीट इन केलेला होता.
"हो रुद्र, बोल. काय चूक आहे या वाक्यात?" सरांचा आवाज थोडा मऊ झाला. त्यांना माहीत होतं की हा मुलगा काहीतरी वेगळा आहे.
रुद्र अगदी शांतपणे उभा राहिला. त्याच्या चेहऱ्यावर सिग्नलवरची ती टपोरी भाषा किंवा उद्धटपणाचा लवलेशही नव्हता. तो अत्यंत नम्रपणे, पण अतिशय स्पष्ट आणि अस्खलित इंग्रजीत बोलू लागला:
"Sir, the mistake is in the pronoun 'their'. In English grammar, 'Each' is an indefinite pronoun and it is always treated as singular. Therefore, the verb and the possessive pronoun that follow must also be singular. So, the correct sentence should be: 'Each of the students rows his or her own boat' or simply 'his own boat'."
(सर, यातली चूक 'their' या सर्वनामात आहे. इंग्रजी व्याकरणात 'Each' हे एक अनिश्चित सर्वनाम आहे आणि ते नेहमी एकवचनी मानले जाते. त्यामुळे त्यानंतर येणारे क्रियापद आणि सर्वनाम देखील एकवचनी असायला हवे. म्हणून योग्य वाक्य असे असेल: 'Each of the students rows his own boat'.)
पूर्ण वर्गाचे डोळे पांढरे झाले. कुलकर्णी सरांच्या चेहऱ्यावर एक अथांग आनंद आणि आश्चर्य एकत्र दिसले. त्यांनी छडी बाजूला ठेवली आणि टाळ्या वाजवायला सुरुवात केली.
"अफाट! अप्रतिम रुद्र! मला अपेक्षेपेक्षा जास्त चांगलं स्पष्टीकरण दिलंस तू," कुलकर्णी सर अभिमानाने म्हणाले. त्यांनी पूर्ण वर्गाला सांगितले, "बघा रे मुलांनो, शिकण्याची जिद्द काय असते ते रुद्रकडून शिका. परिस्थिती कशीही असो, ज्याची बुद्धी कुशाग्र असते, त्याला कोणीच रोखू शकत नाही. शाब्बास रुद्र, बस खाली."
रुद्रने नम्रपणे मान झुकवली आणि तो बाकावर बसला. त्याच्या शेजारी बसलेला त्याचा मित्र सुक्या हळूच त्याचा हात दाबून म्हणाला, "काय भाई, काय झाडलं रे इंग्लिश! माझ्या तर डोक्यावरून गेलं सगळं."
रुद्र गालातल्या गालात हसला आणि हळूच म्हणाला, "गुपचूप बस सुक्या, सरांची छडी गरमागरम आहे, उगाच पाठीवर पडायची!"
वर्गातला रुद्र हा एक आदर्श, शांत आणि शिक्षकांचा सर्वात लाडका 'स्कॉलर' विद्यार्थी होता. ज्ञानाची भूक त्याच्या डोळ्यात स्पष्ट दिसायची. पण हे आयुष्य फक्त शाळेच्या चार भिंतींच्या आतच मर्यादित होतं.
३. वर्गाबाहेर 'कॉलर'
"टॅण... टॅण... टॅण..."
संध्याकाळचे पाच वाजले आणि शाळेची शेवटची घंटा वाजली. मुलं ओरडत वर्गाबाहेर पडली. रुद्र आपली फाटकी कापडी बॅग एका खांद्यावर टाकून शाळेच्या गेटबाहेर आला.
शाळेच्या गेटबाहेर पाऊल पडताच जणू रुद्र नावाच्या नाण्याची दुसरी बाजू समोर आली. त्याने शर्टची वरची गुंडी झटक्यात मोकळी केली, कॉलर किंचित वर केली आणि कपाळावर आलेले केस मागे झटकले. शाळेतला तो शांत, गंभीर रुद्र आता एका सेकंदात शिवनेरी नगरचा 'टपोरी' बनला होता.
गेटबाहेर सुक्या, मँगो आणि रस्त्यावरची त्याची बाकीची गँग त्याची वाट पाहत उभी होती.
"काय मग रुद्र भाई! काय विषय आज? शाळा संपली, आता मार्केटमध्ये फेरफटका मारायचा का?" मँगोने विचारले.
"चल की मग! अरे शाळा काय रोजच असते, पण रस्त्यावर काय चाललंय याच्यावर लक्ष ठेवणं आपलं काम आहे ना," रुद्र आपल्या नेहमीच्या गावरान ढंगात म्हणाला.
ते सगळे चालत चालत रेल्वे स्टेशन रोडवरच्या 'काळूची टपरी' या चहाच्या कट्ट्यावर आले. तिथे काही टवाळखोर मुलं आणि दोन-तीन स्थानिक गुंड बसून सिगारेट ओढत होते आणि येणाऱ्या-जाणाऱ्या मुलींकडे बघून शिट्ट्या मारत होते.
रुद्र तिथे आला. त्याने चहावाल्या काळूला आवाज दिला, "ए काळू अण्णा, पाच कट चहा दे कडक! अद्रक टाकून, जरा डोक्याचा भुगा झालाय शाळेत."
तितक्यात तिथल्या एका गुंडाने, ज्याचं नाव 'जग्गू' होतं, रुद्रकडे बघून टोमणा मारला, "अरे बघा रे, लहान मुलांची गँग आली. ए टपोऱ्या, घरी जा आणि दूध पी, हा मोठ्या माणसांचा कट्टा आहे."
रुद्रने चहाचा ग्लास हातात घेतला, एक घोट घेतला आणि जग्गूकडे सरळ नजरेने पाहत म्हणाला, "काय जग्गू भाई... वय बघून वजन ठरवायची चूक करू नका हो. कट्टा कोणाच्या बापाचा नसतो, जो इथे बसतो तो इथला राजा असतो. आणि राहिला विनाकारण शिट्ट्या मारण्याचा विषय... तर जरा डोळे सांभाळून ठेवा, नाहीतर एखाद्या दिवशी हेच डोळे खिशात घेऊन फिरावं लागेल!"
"काय रे फार चरबी आलीये का तुला?" जग्गू रागाने उभा राहिला. त्याच्या सोबतीला त्याचे दोन मित्रही उभे राहिले.
रुद्र अजिबात डगमगला नाही. त्याने चहाचा ग्लास खाली ठेवला, दोन्ही हात खिशात टाकले आणि एक पाऊल पुढे टाकत म्हणाला, "चरबी नाही जग्गू भाई, याला रस्त्याचं रक्त म्हणतात. नडायचं असेल तर समोर या, पण गरिबांच्या लेकी-सुनींकडे बघून जर आवाज काढला ना, तर हा रुद्र तुमचा आवाज कायमचा बंद करेल!"
रुद्रच्या डोळ्यातली ती स्ट्रीट फायटरची चमक आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचा तो निर्भय टपोरी अंदाज बघून जग्गू आणि त्याच्या मित्रांचा धीर खचला. त्यांना माहीत होतं की हा मुलगा जरी बारा वर्षांचा असला, तरी रस्त्यावरच्या भांडणात तो अत्यंत चपळ आणि घातक आहे.
"बघून घेईन तुला," असं पुटपुटत जग्गू आणि त्याची गँग तिथून निघून गेली.
सुक्याने टाळी वाजवली, "काय रुद्र भाई, एकदम कॉलर टाईट करून दिलीस त्याची!"
"अरे सुक्या, जोपर्यंत आपण वाकत राहू, तोपर्यंत जग आपल्याला वाकवत राहणार. आपली कॉलर नेहमी ताठ असायला पाहिजे," रुद्र हसत म्हणाला.
४. शिवतांडव स्तोत्र आणि अध्यात्मिक रूप
संध्याकाळ ओसरली आणि रात्रीचे साडेसात-आठ वाजण्याच्या सुमारास शिवनेरी नगरमध्ये एक वेगळीच शांतता पसरली. रेल्वे ट्रॅकच्या अगदी शेजारी, एका अथांग पिंपळाच्या झाडाखाली एक जुनं, दगडी शिवमंदिर होतं. मंदिरात फक्त एक छोटा दिवा जळत होता आणि गाभाऱ्यात शांतता होती.
रुद्र मंदिरात आला. त्याने आपली बॅग कडेला ठेवली, विहिरीच्या पाण्याने पाय धुतले आणि तो थेट शंकराच्या पिंडीसमोर जाऊन बसला. त्याचे डोळे मिटले गेले. दिवसभराचा तो टपोरीपणा, तो संघर्ष, गाड्या पुसताना झालेला त्रास, हे सगळं जणू त्या मंदिराच्या उंबरठ्याबाहेरच विरून गेलं होतं.
तो शंकराचा निस्सीम भक्त होता. मंदिरात कोणीही नव्हतं, फक्त जुने पुजारी लांब कट्ट्यावर बसले होते. रुद्रने दोन्ही हात जोडले, आपली पाठ ताठ केली आणि अचानक त्याच्या कंठातून एक अतिशय गंभीर, धीरगंभीर आणि प्रचंड वेगवान आवाज बाहेर पडू लागला.
तो शुद्ध आणि अस्खलित संस्कृतमध्ये 'शिवतांडव स्तोत्र' म्हणू लागला:
"जताटवीगलज्जलप्रवाहपावितस्थले |
गलेऽवलम्ब्य लम्बितां भुजङ्गतुङ्गमालिकाम् ||
डमड्डमड्डमड्डमन्निनादवड्डमर्वयम् |
चकार चण्डताण्डवं तनोतु नः शिवः शिवम् ||"
त्याच्या आवाजात एक अशी ताकद होती की संपूर्ण मंदिराचा परिसर त्या कंपनांनी (Vibrations) हादरून गेला. रस्त्यावर टपोरी भाषेत बोलणाऱ्या आणि शाळेत इंग्रजी झाडणाऱ्या या बारा वर्षांच्या मुलाच्या मुखातून एवढे कठीण, शुद्ध संस्कृत शब्द आणि तो प्रलयंकारी नाद ऐकून मंदिराचे जुने पुजारी थक्क होऊन जागच्या जागी उभे राहिले.
"जटाकटाहसम्भ्रमभ्रमन्निलिम्पनिर्झरी |
विलोलवीचिवल्लरीविराजमानमूर्धनि ||
धगद्धगद्धगज्ज्वलल्ललाटपट्टपावके |
किशोरचन्द्रशेखरे रतिः प्रतिक्षणं मम ||"
रुद्रचा चेहरा या क्षणी एखाद्या ऋषीसारखा तेजस्वी दिसत होता. सिनेमातल्या फाईट्स बघून त्याने जसं शरीर मजबूत केलं होतं, तसेच या स्तोत्रांच्या पठणाने त्याने आपले मन आणि आत्मिक शक्ती प्रचंड मजबूत केली होती. स्तोत्र पूर्ण झाल्यावर त्याने पिंडीवर कपाळ टेकवले, "जय भोलेनाथ! मला शक्ती दे देवा... माझ्या आईला न्याय मिळवून देण्याची शक्ती दे."
पुजारी धावत त्याच्याजवळ आले, "बाळा... कोण आहेस तू? एवढं कठीण स्तोत्र तू इतक्या अचूकपणे कसं काय म्हणू शकतोस?"
रुद्रने डोळे उघडले, चेहऱ्यावर पुन्हा तेच साधेपण आले. तो हसला आणि पुजाऱ्याच्या पाया पडत म्हणाला, "काही नाही बाबा, माझी आई शिकवायची लहानपणी. भोलेनाथाची कृपा आहे बाकी काही नाही." बॅग खांद्यावर टाकून रुद्र तिथून निघून गेला, पण पुजाऱ्यांच्या मनात मात्र त्या लहान मुलाबद्दल एक अथांग आदर आणि आश्चर्य कायमचं घर करून गेलं.
५. झोपडीतील भावनिक वादळ
रात्रीचे नऊ वाजले होते. रुद्र स्टेशनच्या मागच्या बाजूला असलेल्या आपल्या छोट्याशा, प्लास्टिकच्या ताडपत्रीने झाकलेल्या झोपडीत पोहोचला. आत एक छोटा केरोसिनचा दिवा जळत होता. त्याची आई, जानकी, जमिनीवर एक जुनं, फाटलेलं इंग्रजी वर्तमानपत्र घेऊन बसली होती.
तिचे केस विस्कटलेले होते, साडी जुनी होती, पण तिची नजर त्या इंग्रजी शब्दांवर अत्यंत तीक्ष्ण होती.
"आई... मी आलो!" रुद्रने आत येत म्हटले.
जानकीने डोके वर केले. तिच्या डोळ्यात तोच जुना, सुशिक्षितपणा अचानक चमकला. तिने वर्तमानपत्रावर बोट ठेवले आणि अस्खलित इंग्रजीत म्हणाली:
"Rudra, look at this. Read this sentence from the editorial. The journalist has written: 'The government have failed to control the inflation.' Is this correct, Rudra? Tell me, what is the error here?"
(रुद्र, इकडे बघ. संपादकीयमधलं हे वाक्य वाच. पत्रकाराने लिहिलंय: 'The government have failed...' हे योग्य आहे का? मला सांग, यात काय चूक आहे?)
रुद्र आईच्या शेजारी बसला. त्याने तिच्या हातातून तो वर्तमानपत्राचा तुकडा घेतला (त्याची जुनी सवय, कागद दिसला की तो वाचणारच). त्याने ते वाक्य पाहिले आणि आईच्या डोळ्यात पाहत इंग्रजीतच उत्तर दिले:
"No, Mom, it's grammatically incorrect. 'Government' is a collective noun. In Indian and American English, when a collective noun operates as a single unified entity, it takes a singular verb. So it should be 'The government has failed', not 'have'."
(नाही आई, हे व्याकरणाच्या दृष्टीने चुकीचे आहे. 'Government' हे एक समूहवाचक नाम आहे. जेव्हा ते एक संच म्हणून काम करते, तेव्हा क्रियापद एकवचनी असायला हवे. त्यामुळे ते 'The government has failed' असायला हवे.)
जानकीच्या ओठांवर एक हलके, उदास हसू आले. ती इंग्रजीतच म्हणाली, "Proud of you, my boy. Your grandfather always said that education is the ultimate weapon. Never lose this weapon." (मला तुझा अभिमान आहे, माझ्या बाळा. तुझे आजोबा नेहमी म्हणायचे की शिक्षण हेच अंतिम शस्त्र आहे. हे शस्त्र कधीच गमावू नकोस.)
पण अचानक, वर्तमानपत्राच्या खालच्या बाजूला एका स्थानिक पोलीस ठाण्याची आणि जमिनीच्या वादाची बातमी होती. त्यावर एका पीएसआय (PSI) दर्जाच्या अधिकाऱ्याचा फोटो होता. तो फोटो पाहताच जानकीचा चेहरा अचानक पांढरा पडला. तिचे शरीर थरथर कापायला लागले. तिच्या डोळ्यातली ती हुशारी गायब झाली आणि तिथे एक भयंकर भीती आणि मानसिक अस्वस्थता आली.
"नाही... नाही! ते येतील... ते पुन्हा येतील!" जानकी ओरडली. तिच्या डोळ्यातून घळघळा अश्रू वाहू लागले. ती मराठीत आणि इंग्रजीत मिसळून बोलू लागली, "रुद्र... माझ्या भावाने... तुझ्या पीएसआय मामाने आपली सगळी जमीन हडपली रे! आपल्या राहत्या घरातून आपल्याला बाहेर काढलं. तुझ्या बाबांना कोर्टात खेचलं... आणि त्या दिवशी... त्या अपघाताच्या दिवशी..."
तिचा आवाज बसला. ती ढसाढसा रडू लागली. तिची ही अवस्था पाहून रुद्रच्या काळजाचा तुकडा पडला. २००५ सालचा तो प्रसंग त्याच्या डोळ्यांसमोर जिवंत झाला, जेव्हा त्याच्या सरळमार्गी वडिलांचा संशयास्पद अपघातात मृत्यू झाला होता आणि त्याच्या सख्ख्या मामाने त्यांच्या हक्काचे घर आणि जमीन कपटाने लाटली होती.
रुद्रने आईला जवळ घेतले. तिचे डोके आपल्या खांद्यावर ठेवले आणि तिला शांत करत म्हणाला, "आई, शांत हो. मी आहे ना तुझ्यासोबत. बघ, कोणीच नाहीये तिथे. तुझा रुद्र आहे ना इथे."
काही वेळाने, रडून रडून थकलेली जानकी तशाच अवस्थेत चटईवर झोपी गेली.
झोपडीत आता फक्त दिव्याचा मिणमिणता प्रकाश होता. रुद्र खिडकीबाहेर पसरलेल्या शिवनेरी नगरच्या त्या अथांग अंधाराकडे पाहत उभा राहिला. त्याचे डोळे ओले होते, पण त्या अश्रूंच्या मागे एक भयंकर, प्रलयंकारी सूडाची ठिणगी जळत होती. त्याच्या हाताच्या मुठी घट्ट आवळल्या गेल्या.
"मामा... तुम्ही कायद्याची वर्दी घालून माझ्या आईला रस्त्यावर आणलंत ना? माझ्या वडिलांचा जीव घेतलात ना? तुम्ही स्वतःला कायद्याचे बाप समजता, पण लक्षात ठेवा... याच रस्त्यांवर राहून, रद्दी गोळा करून हा रुद्र असा कायदा शिकणार आहे, जो तुमच्या त्या वर्दीचा माज याच रस्त्यावरच्या धुळीत मिळवून टाकेल. शून्यातून माझं साम्राज्य उभं करेन मी, पण तुम्हाला तुमच्याच भाषेत उत्तर देणार!"
त्या रखरखत्या रात्री, एका बारा वर्षांच्या रस्त्यावरच्या मुलाच्या मनात एका महायुद्धाची पायाभरणी झाली होती.
त्याला माहीत नव्हतं की, त्याची हीच जिद्द, हाच त्याचा कायद्याचा अभ्यास आणि त्याची हीच स्ट्रीट फायटरची चपळाई लवकरच त्याला या शहरातल्या एका अत्यंत कडक आणि प्रामाणिक आयपीएस (IPS) ऑफिसरच्या समोर आणून उभी करणार होती... एका अशा गैरसमजाच्या वळणावर, जिथून त्याचं आयुष्य कायमचं बदलणार होतं!
(क्रमशः...)
