आज Marine Drive ला भेटायचं ठरलं होतं. संध्याकाळी सात वाजता भेटायचं होतं, पण मी तिथे थोडा लवकरच पोहोचलो. समुद्राकडे पाहत तिची वाट बघत बसलो होतो. आसपास खूप लोक होते, पण ना मी कोणाला ओळखत होतो, ना कोणी मला.तेवढ्यात माझा फोन वाजला.“हॅलो?” मी फोन उचलत म्हणालो.“मी आलेय इथे… तू कुठे आहेस?” फोनमधून तिचा हलका आवाज आला.मी आजूबाजूला पाहत म्हणालो,“मी इथेच समुद्राकडे पाहत बसलोय. तू काय घातलंय?”ती हसत म्हणाली,“White shirt आणि sky blue pant घातलेला मुलगा दिसतोय मला… तो तूच ना?”मीही हलकंसं हसलो.“हो… आणि तू?”“थांब… आलेच.”मी मागे वळून पाहिलं.एक नाजूक मुलगी साध्या कपड्यांमध्ये माझ्याकडे चालत येत होती. तिची हलक्या पिवळ्या रंगाची कुर्ती मावळत्या सूर्याच्या किरणांमध्ये अजूनच सुंदर दिसत होती. त्यासोबत white pant… आणि कानातले छोटे झुमके. ती चालत होती तसं ते झुमके समुद्राच्या लाटांसारखे हलके हलत होते. Cute आणि सुंदर… perfect combination.क्षणभर मला खरंच आश्चर्य वाटलं.“हीच आहे?”ती जवळ आली आणि हलकंसं हसत म्हणाली,“Akash ना?”मी फक्त होकारार्थी मान हलवली.ती माझ्या शेजारी येऊन बसली आणि समुद्राकडे पाहत म्हणाली,“छान जागा निवडलीस भेटायला. मी पण कधी मन उदास असेल ना… तर इथे येते.”मी मात्र तिच्याकडेच पाहत होतो.नकळत माझ्या तोंडून निघालं,“फोटोपेक्षा जास्त सुंदर दिसतेस.”तिने माझ्याकडे पाहिलं… आणि हलकंसं स्मित केलं.पहिल्यांदाच मी तिच्या त्या सुंदर डोळ्यांमध्ये इतकं हरवून पाहत होतो. त्या एका smile ने मला असं वाटलं… जणू एखाद्या गोताखोराला समुद्राच्या खोल तळाशी एखादा अमूल्य मोती सापडला आहे.“चल मग, आज काय करायचं?” ती म्हणाली.“आज तुझा birthday आहे ना.”असं म्हणत तिने bag मधून एक Cadbury काढून माझ्या हातात दिली.मी ती घेतली, त्याचे दोन तुकडे केले आणि एक तुकडा तिच्याकडे पुढे करत म्हणालो,“आजचा दिवस फक्त माझा नाही… आपल्या दोघांचा आहे.”ती थोडीशी लाजली आणि पुन्हा समुद्राकडे पाहू लागली.मी हसत विचारलं,“तू काही खाल्लंयस का? नसेल तर सांग… तुला काय आवडतं? आज आपण तेच खाऊ.”ती माझ्याकडे पाहत हलकंसं हसली… आणि त्या समुद्राच्या आवाजात आमची पहिली भेट हळूहळू एका सुंदर आठवणीत बदलत चालली होती. ती काही क्षण शांत राहिली आणि मग म्हणाली,“मला फार काही नको… पण पावभाजी खायची आहे.”“बस एवढंच? मग आजची treat ठरली,” मी हसत म्हणालो.आम्ही Marine Drive वरून चालत जवळच्या एका छोट्या stall कडे गेलो. रस्त्यावर गाड्यांचे आवाज, समुद्राचा वारा आणि त्या पिवळ्या street lights… सगळंच त्या संध्याकाळी वेगळं सुंदर वाटत होतं.ती चालताना अधूनमधून केस कानामागे करत होती आणि मी नकळत तिच्याकडेच पाहत होतो.“काय?” तिने अचानक विचारलं.“काही नाही…”“खोटं. तू सतत माझ्याकडेच बघतोयस.”मी हलकंसं हसलो.“कारण तू दिसतेसच तशी.”ती हसली, पण यावेळी तिच्या चेहऱ्यावर थोडी लाजही होती.आम्ही stall जवळ उभे राहिलो. पावभाजीचा गरम वास हवेत पसरला होता.“दोन पावभाजी,” मी order दिली.ती माझ्याकडे पाहत म्हणाली,“तू असा आहेस असं वाटलं नव्हतं.”“म्हणजे?”“म्हणजे… photo मध्ये थोडा serious वाटायचास. पण प्रत्यक्षात शांत आहेस.”“आणि तू?” मी विचारलं.ती काही क्षण समुद्राकडे पाहत राहिली.“मी… लोकांना पटकन जवळ येऊ देत नाही.”“मग मला का भेटायला आलीस?”तिने माझ्याकडे पाहिलं.वाऱ्याने तिचे केस हलके उडत होते.“माहित नाही… पण तुझ्याशी बोलताना कधी fake वाटलं नाही.”त्या एका वाक्याने माझ्या मनात काहीतरी शांत झालं.पावभाजी आली. आम्ही एकाच plate मधून खात, छोट्या छोट्या गोष्टींवर हसत बोलत बसलो.कधी school memories, कधी songs, कधी future…वेळ कसा गेला कळलंच नाही.रात्र हळूहळू गडद होत चालली होती. Marine Drive चे दिवे समुद्राच्या पाण्यावर चमकत होते.ती अचानक शांत झाली.“काय झालं?” मी विचारलं.ती हलक्या आवाजात म्हणाली,“काही भेटी खूप उशिरा होतात ना…”“म्हणजे?”ती माझ्याकडे पाहून हसली, पण त्या हसण्यात थोडंसं दुःख होतं.“काही नाही… चल, थोडं समुद्राजवळ जाऊया.”आम्ही समुद्राजवळ जाऊन शांत उभे होतो. समोर लाटा येत होत्या आणि परत जात होत्या. काही क्षण दोघेही काही बोललो नाही.मग ती अचानक म्हणाली,“Akash… एक गोष्ट विचारू?”“हं?”“तू मला इथे का बोलावलं होतंस खरं खरं सांग.”मी काही क्षण शांत राहिलो.समुद्राकडून येणारा वारा अचानक जरा जड वाटू लागला.मी हलक्या आवाजात म्हणालो,“आज birthday होता… आणि माझ्यासोबत कोणीच नव्हतं. मित्र त्यांच्या आयुष्यात busy झालेत… घरच्यांना वेळ नव्हता… मला फक्त कोणीतरी हवं होतं ज्याच्यासोबत मी हा दिवस घालवू शकेन.”ती शांतपणे ऐकत होती.मी पुढे बोललो,“म्हणून… मी तुला contact केलं.”तिने खाली पाहत हलकंसं हसू केलं. त्या हसण्यात ना राग होता ना दुःख… फक्त समजूत होती.“लोक सहसा आम्हाला वेगळ्या नजरेने बघतात,” ती म्हणाली.“काहींना शरीर हवं असतं… काहींना दोन तासांची खोटी जवळीक.”मी तिच्याकडे पाहिलं.“पण आज पहिल्यांदा कोणीतरी मला फक्त… माणूस म्हणून भेटलं.”त्या शब्दांनी माझ्या मनात काहीतरी तुटल्यासारखं वाटलं.रात्र खूप झाली होती. आम्ही परत चालत रस्त्याकडे आलो.मी खिशातून पैसे काढले आणि तिच्याकडे पुढे केले.ती काही क्षण त्या पैशांकडे पाहत राहिली… आणि मग हलकंसं हसत मागे सरकली.“नको.”“अरे पण—”“आज मी इथे कामासाठी आले नव्हते.”मी काही बोलू शकलो नाही.ती मागे वळली आणि चालू लागली. काही पावलं पुढे जाऊन ती थांबली.माझ्याकडे न पाहताच ती म्हणाली,“प्रत्येक मुलीला फक्त पैसेच हवे असतात असं नाही…आणि प्रत्येक मुलाला फक्त शरीर हवं असतं असंही नाही.”ती निघून गेली.मी मात्र तिथेच उभा राहिलो…त्या समुद्राकडे पाहत.पहिल्यांदाच Marine Drive इतका शांत वाटत होता.
