भाग १५: देहाची भाषा, ओठांची तृप्ती (पुढे...)
अजय आणि आंटी (बाबली) जेवण करत असताना, अचानक अजयला त्याच्या घरून फोन येतो. त्याची आईची तब्येत खूपच खालावल्यामुळे तिला तातडीने हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट केल्याचं त्याला कळतं. मोठा भाऊ आणि त्याची बायको युरोपमध्ये कायमचे स्थायिक होणार असल्यामुळे, त्याच्या वडिलांनी अजयला घरी बोलावलेलं असतं.अजय थोडा घाबरतो, पण परिस्थिती तितकी गंभीर नसते. त्याला नंतर कळतं की आईला लवकरच घरी पाठवणार आहेत. अजयने फोन स्पीकरवर ठेवलेला असल्यामुळे, आंटीसुद्धा सगळं ऐकतात आणि त्या त्याला घरी जायला सांगतात. त्या अजयच्या वडिलांचा आवाज ऐकून विचारतात की ते फार वयस्कर दिसत नाहीत. अजय सांगतो की त्यांचे वडील फक्त ३९ वर्षांचे आहेत, त्यांचं लग्न खूप लवकर झालं होतं कारण घरची परिस्थिती त्यावेळी खूप खराब होती. तो पुढे सांगतो की त्याच्या आईला फुफ्फुसाचा कर्करोग (Lungs Cancer) आहे आणि त्यांची स्थिती गंभीर होत चालली आहे.हे ऐकून आंटीला खूप वाईट वाटतं. अजय आपल्या कुटुंबाचा फोटो दाखवतो, ज्यात त्याचे आई-वडील आणि भाऊ-वहिनी असतात. आंटी अजयला विचारतात की त्यासुद्धा त्याच्यासोबत येऊ शकतात का. अजय विचार करतो आणि म्हणतो, "हो, चालेल. आपण ५-६ दिवसांसाठी जाऊया. तुम्ही इथे एकट्या पण पडणार नाही आणि भाऊ-वहिनी तर युरोपला जाणार आहेत, त्यामुळे घरी थोडी मदतदेखील होईल."अजय लगेच त्याच्या वडिलांना फोन करून कळवतो. त्याचे वडीलही नाही म्हणत नाहीत, कारण ते अजयपेक्षा फार पुढारलेल्या विचारांचे असतात. अजय सकाळी ५ वाजताचे जायचे तिकीट बुक करतो.इकडे, आंटी त्यांच्या घरी आपल्या पतीला सांगतात की त्या दर्शनासाठी (एखाद्या धार्मिक स्थळी) जाणार आहेत. आधी त्यांचे पती नकार देतात, पण आंटी त्यांचे काही ऐकत नाही आणि रागाने बोलतात की त्या जाणारच. त्यांचे पतीही रागाने 'जा' म्हणतात.त्याच रात्री ते जवळपास ११ वाजता अजयच्या शहरात त्याच्या घरी पोहोचतात. अजय आंटीला समोरच्या रिकाम्या फ्लॅटमध्ये झोपायला जागा देतो, कारण त्याच्या घरी जास्त जागा नसते.सकाळी सगळे एकमेकांना भेटतात. अजयचा भाऊ आणि त्याची बायको युरोपला निघण्याच्या घाईत होते. त्यांनी अजयला आईची काळजी घ्यायला सांगितलं आणि पैशांची चिंता न करण्यास सांगून ते निघाले. घरात आता फक्त अजय, बाबली आंटी आणि अजयचे वडील राहिले होते.बाबली आंटी अजयच्या वडिलांकडे अतिशय कुतूहलाने बघत होत्या, जणू काही त्यांच्याबद्दल जाणून घेण्याची त्यांना तीव्र इच्छा होती. अजय आंटीकडे चोरून बघून गालात हसला आणि आंटीसुद्धा हलकेच हसल्या. त्यांच्या या हसण्यात एक सामायिक रहस्य आणि एक अनोखी समज होती.ते एकमेकांशी बोलत नाश्ता करत होते. आईच्या तब्येतीबद्दल बोलणं चालू होतं, आज रात्री तिला हॉस्पिटलमधून घरी आणायचं होतं. मधून मधून त्याचे वडील आंटीकडे चोरून बघत आहेत हे अजयला स्पष्टपणे दिसत होतं. आंटीने त्या दिवशी खूप सुंदर साडी घातलेली होती आणि त्या खूप मादक आणि प्रसन्न दिसत होत्या. अजयला त्यांच्या वडिलांच्या नजरेतील भाव दिसत होते, ज्याचा अर्थ तो समजत होता.थोड्या वेळाने अजय किचनमध्ये गेला आणि हळूच तिथून त्यांची गंमत पाहू लागला. त्याचे वडील बाबली आंटीसोबत बोलत होते, हसत होते, त्यांच्या बोलण्यात एक वेगळाच मोकळेपणा होता. अजयला हे फार वेगळंच वाटलं आणि आवडलं पण. आज त्याचे वडील फार मनमोकळे बोलत होते, कारण आईच्या आजारपणामुळे तेही थोडे चिंतेत असायचे, आणि आता बाबली आंटीच्या येण्यामुळे त्यांना थोडा आधार मिळाला होता, बोलण्यासाठी एक माणूस मिळाला होता. अजय मुद्दामहून भांडी घासण्यात वेळ घालवू लागला आणि त्यांना बोलण्यास अधिक वेळ देऊ लागला.त्या पाच दिवसांत बाबली आंटीने अजयच्या आईची खूप काळजी घेतली होती. आईची आणि आंटीची चांगली गट्टी जमली होती. आई आता थोडीफार फिरू शकत होती. तिच्या चेहऱ्यावरही थोडं चैतन्य दिसत होतं, आणि वडिलांच्या चेहऱ्यावरही एक वेगळीच प्रसन्नता होती.उनकी परत निघायची वेळ जवळ येत होती. अजयची आई आंटीला थांबण्याची विनंती करत होती आणि त्याचे वडीलसुद्धा तिला थांबायला विनंती करत होते. पण तिलाही परत घरी, पती येण्याच्या आधी जाणं गरजेचं होतं, नाहीतर घरी खूप गडबड होणार होती.मग ५ दिवसांनी दोघे परत नागार्जुन प्लाझामध्ये येतात. त्यांच्या ओळखीचा फ्लॅट, पण आता सगळं काही बदललेलं होतं. ५ दिवसांचा तो काळ जणू एका वेगळ्याच विश्वातला होता, जिथे फक्त ते दोघे होते, त्यांची शरीरं आणि त्यांच्या भावना. शरीरं अजूनही एकमेकांच्या स्पर्शाची आठवण घेऊन होती, मनात शांतता असली तरी एक खोलवरची धग जाणवत होती, त्या एकांताची आणि जवळीकतेची आठवण.बाबली जींचे पती आणि मुलं पुढील ३ ते ४ दिवसांत परत येणार होते, ही जाणीव मनात कुठेतरी टोचत होती. अजयचा फोन ट्रेनमध्ये पडुन खराब झाला होता. त्याला वडिलांना कॉल करायचा होता. त्याने आंटीचा फोन घेतला. डायल करताना त्याने पाहिलं, आंटीने त्याच्या वडिलांचा नंबर 'अजयचे बाबा' म्हणून सेव्ह केला होता. त्याच्या चेहऱ्यावर एक मंद स्मित आलं. त्याने हळूच आंटीकडे पाहिलं. त्यांच्या डोळ्यातही एक क्षणभर काहीतरी चमकलं, एक सामायिक रहस्य, एक अनोखी जवळीक जी त्याने आणि त्याच्या वडिलांनी बाबली आंटीसोबत अनुभवली होती, पण वेगवेगळ्या प्रकारे. तो गालात हसला, काही बोलला नाही. पण त्याला समजून गेलं होतं की बाबा आंटीशी आणि आंटी बाबांशी बोलू इच्छित होते, त्या ५ दिवसांत त्यांच्यात काहीतरी घडलं होतं जे फक्त गप्पा नव्हत्या, त्याहून अधिक काहीतरी होतं.फोनवर बोलून झाल्यावर ते दोघे बसले. त्यांनी आईच्या तब्येतीबद्दल बोललं, आता ती बरी होती, घरी होती, हे समाधान होतं. मग विषय त्यांच्या नात्याकडे वळला, बाबली जींचे पती आल्यानंतर त्यांचा काय पुढील प्रवास असेल, याबद्दल बोलू लागले."आता... आता आपल्याला परत पूर्वीसारखं वागावं लागेल ना आंटी?" अजयने हळू आवाजात विचारलं. त्याच्या आवाजात थोडीशी उदासी होती.बाबली आंटीने एक खोल श्वास घेतला. "हो अजय. वास्तवाचा स्वीकार करणं गरजेचं आहे. ते परत येतील. आणि आपल्याला... आपल्याला फक्त एक शेजारी म्हणून वागावं लागेल."हे ठरवताना त्यांच्या मनात काय चाललं होतं, त्यांच्या देहाला काय जाणवत होतं, हे एकमेकांच्या नजरेतून त्यांना दिसत होतं. मागच्या काही दिवसांतील जवळीक, स्पर्श, उत्कटता... हे सगळं आठवून त्यांच्या चेहऱ्यावर एक उदास हसू येत होतं. देह अजूनही त्या स्पर्शासाठी भुकेलेला होता, मन त्या जवळीकसाठी आसुसलेलं होतं. पण मर्यादा स्पष्ट होत्या."फक्त शेजारी?" अजयने पुन्हा विचारलं, त्याच्या आवाजात एक वेदना होती."फक्त शेजारी... बाहेरच्या जगासाठी. पण... पण आपल्या मनात काय आहे, हे आपल्याला माहित असेल. आणि... आणि गरज असेल तेव्हा..." आंटी थांबल्या. त्यांच्या डोळ्यात एक वेगळाच भाव होता, एक दडपलेली इच्छा, एक भविष्यातील शक्यता."गरज असेल तेव्हा?" अजयने विचारलं."गरज असेल तेव्हा... आणि संधी मिळाली तेव्हा... आपण... आपण भेटू शकतो. बोलू शकतो. जसं आपण आधी भेटलो होतो... पण खूप काळजी घेऊन." आंटी म्हणाल्या. त्यांच्या आवाजात एक धाडस आणि एक धोका पत्करण्याची तयारी होती.त्यांनी ठरवलं की ते एकमेकांपासून पूर्णपणे दूर होणार नाहीत, पण त्यांच्या नात्याची मर्यादा फक्त 'शेजारी' म्हणून ठेवतील, बाहेरच्या जगासाठी. पण जेव्हा संधी मिळेल आणि गरज असेल, तेव्हा ते एकमेकांना भेटू शकतात, बोलू शकतात, आणि कदाचित... त्याहून अधिक काहीतरी करू शकतात.आणि ठरल्याप्रमाणे, दोन दिवसांनी बाबली जींचे पती आणि मुली घरी येतात. चौथी माळ पुन्हा एकदा कुटुंबाच्या किलबिलाटाने भरली. अजयच्या 'विश्वा'चं दार आता बंद झालं होतं, आणि 'शेजारी' या नात्याची नवी सुरुवात झाली होती. पण त्यांच्या मनात आणि देहात त्या ५ दिवसांची आठवण आणि भविष्यातील 'गरज' आणि 'संधी'ची आशा कायम होती.
क्रमशः....कहाणीत नवीन ट्विस्ट येत आहे......
कृपया मला फॉलो करा.. आणि तुमचे अभिप्राय,,, बऱ्याच स्रिया आणि 22 23 वर्षापुढील मुली मला त्यांचे अभिप्राय देत असतात, माणसेही आहे... त्यांचे अनुभव तर सांगत असतात, मला ते वाचून माझी कथा कधी कधी खरी वाटायला लागते,, पण असो, तुमचे रेटिंग द्या, मला कथा लिहिन्यास अजून उत्साह येईल,
मी तुमची आभारी,,,,,
बाय द वे बाबली कशी आहे..?😍😘😉
