रात्रीचे १२:३० वाजले होते. पावसाच्या जोरदार सरींमुळे वातावरणात कमालीचा गारवा होता, पण आर्यनच्या मनात मात्र भीतीची मोठी लाट उसळत होती. कल्याणला असलेल्या त्याच्या कुटुंबाचा विचार करून त्याचे हात थरथरत होते. ११:१५ ला तो दिग्विजयच्या तावडीतून कसातरी निसटला होता, पण आता पुढे काय? जर तो पोलिसांच्या हाती लागला, तर दिग्विजय त्याला खोट्या केसमध्ये अडकवेल आणि जर सिंघानियाच्या गुंडांच्या हाती लागला, तर त्याचा थेट मृत्यू होता.
त्याने फोनवरचा तो पत्ता पुन्हा एकदा वाचला. 'कॅफे ब्लॅकबोर्ड'—शहरभरापासून लांब असलेल्या एका छोट्या उपनगरातील हे ठिकाण.
आर्यनने ट्रॅकच्या बाजूने धावतानाच कंबरेत अडकवलेली आपली आयडी कार्डची लॅनियार्ड काढून फेकून दिली. आता तो एक कॉर्पोरेट कर्मचारी नव्हता, तो एक पळपुटा होता. तो रेल्वे स्टेशनकडे न जाता, अंधाऱ्या गल्ल्यांतून पायीच चालत राहिला. साध्या वेषात असतानाही, त्याला वाटत होते की प्रत्येक वळणावर सिंघानियाची माणसे उभी आहेत. त्याचा मेंदू वेगाने चालत होता. त्याला माहिती होते की, आता तो जे काही करेल त्यावर त्याच्या कुटुंबाचे भविष्य अवलंबून आहे.
पावसात भिजत, जवळपास दीड तासाच्या पायपीटीनंतर तो त्या कॅफेच्या जवळ पोहोचला. कॅफे जवळजवळ रिकामे होते, फक्त कोपऱ्यात एका टेबलवर लॅपटॉप घेऊन एक तरुणी बसली होती. तिने काळ्या रंगाची हुडी घातली होती. आर्यनने खात्री करून घेतली की कोणी त्याचा पाठलाग करत नाहीये आणि तो कॅफेमध्ये शिरला. कॅफेमध्ये कॉफीच्या वासासोबतच एका अनामिक तणावाचा वास येत होता.
किआरा सेन. आर्यनने तिला ऑफिसच्या सर्व्हर मेंटेनन्सच्या वेळी दोन-तीन वेळा पाहिले होते. ती कंपनीची मुख्य आयटी सिक्युरिटी ॲडमिनिस्ट्रेटर होती. तिचा स्वभाव शांत पण सिस्टीम सिक्युरिटीच्या बाबतीत अतिशय कडक अशी तिची ओळख होती.
आर्यनला पाहताच तिने लॅपटॉपची स्क्रीन बंद केली आणि इशाऱ्याने त्याला समोर बसायला सांगितले. आर्यन खुर्चीवर बसला, पण त्याचा श्वास अजूनही वेगाने चालत होता.
वेळ खूप कमी आहे, आर्यन, तिने शांत पण गंभीर आवाजात सुरुवात केली. तिचे लक्ष लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर खिळले होते. दिग्विजयने आता अख्ख्या सिस्टीमवर सर्व्हर लॉकडाऊन लावला आहे. तू ऑफिसमधून ११:१५ ला पळून गेलास, हे दिग्विजयला माहीत आहे. त्याने पूर्ण सिक्युरिटी टीम तुझ्या मागे लावली आहे आणि तुझ्यावर कंपनीचा डेटा चोरल्याचा आरोप टाकून पोलिसांनाही अलर्ट केले आहे.
माझ्या कुटुंबाचे काय? आर्यनने थेट मुद्द्याला हात घातला. त्याच्या आवाजातली व्याकुळता लपून राहिली नव्हती. कल्याणला माझी पत्नी आणि मुलगी आहेत. दिग्विजयकडे माझा पत्ता आहे, त्याने नक्कीच तिथे माणसे पाठवली असतील!
किआराने एक दीर्घ श्वास घेतला. तुझे कुटुंब सध्या सुरक्षित आहे, पण ते मी कसे मॅनेज केले हे ऐक. मला माहीत होते दिग्विजय सर्वात आधी तुझ्या घरी माणसे पाठवेल. म्हणून मी तुझ्या मोबाईलचा जीपीएस (GPS) आयपी ॲड्रेस हॅक केला आणि त्याचे लाईव्ह लोकेशन 'वांद्रे टर्मिनस'च्या दिशेने वळवले. दिग्विजयला आणि त्याच्या आयटी टीमला वाटत आहे की तू शहर सोडून गुजरात किंवा दिल्लीला पळून जाण्याच्या तयारीत आहेस. त्यांची निम्मी टीम तिथे गेली आहे.
पण तरीही त्यांनी कल्याणला कोणीतरी पाठवलेच असेल ना? आर्यनने शंकेने विचारले.
हो, पाठवले आहे. पण मी तुमच्या कल्याणच्या स्थानिक पोलीस स्टेशनच्या वायरलेस नेटवर्कवर एक खोटा इमर्जन्सी अलर्ट टाकला. मी कंट्रोल रूमला माहिती दिली की तुमच्या कॉलनीजवळ एका संशयित गाडीत हत्यारे आहेत. त्यामुळे सध्या पोलिसांची एक पेट्रोलिंग गाडी थेट तुझ्या बिल्डिंगच्या खाली उभी आहे. सिंघानियाचे गुंड तिथे पोहोचले आहेत, पण पोलिसांची गाडी बघून ते घरात घुसण्याची हिंमत करू शकत नाहीत. ते लांबून पाळत ठेवून आहेत.
हे ऐकून आर्यनच्या जीवात जीव आला. त्याला किआराच्या तांत्रिक बुद्धिमत्तेचे नवल वाटले.
पण आर्यन, हा प्रभाव फार काळ चालणार नाही, किआरा पुढे म्हणाली. सकाळी ६ वाजेपर्यंत पोलिसांची गाडी तिथून निघून जाईल आणि वांद्रे स्टेशनवर तू सापडत नाहीस, हे दिग्विजयला कळेल. आपल्याकडे फक्त पाच तास आहेत. तुझ्याकडे तो डेटा आहे का?
आर्यनने खिशातून ती १२८ जीबीची पेनड्राइव्ह काढली आणि टेबलवर ठेवली. हे घे. ब्लॅक ताजचे सत्य यात आहे.
किआराने पेनड्राइव्ह घेतली आणि ती तिच्या लॅपटॉपला जोडली. तिची बोटे कीबोर्डवर विजेच्या वेगाने फिरू लागली. तिने काही एन्क्रिप्शन बायपास केले आणि फाईल्स उघडल्या. काही सेकंदातच तिचे डोळे विस्फारले. तिने स्क्रीनवरच्या फाइल्स आणि ३डी मॉडेल्स पाहिले.
माय गॉड! किआरा पुटपुटली. हे तर फक्त हिमनगाचे टोक आहे, आर्यन. हे फक्त अंडरग्राउंड डेटा सेंटर नाहीये. हा पूर्ण प्रकल्पच एका बेकायदेशीर सर्व्हरवरून चालवला जातोय. सिंघानिया फक्त एक प्यादा आहे. या फाइल्समध्ये ज्या प्रकारचे फायरवॉल्स आणि कूटबद्धीकरण (Encryption) वापरले आहे, ते पाहता हे सरकारमधील उच्चपदस्थांच्या आशीर्वादाशिवाय शक्य नाही. देशातल्या टॉप ५०० लोकांचे बँक डिटेल्स, त्यांचे खाजगी व्यवहार आणि ब्लॅकमेलिंगचा डेटा इथे साठवला जातोय.
आता पुढे काय करायचे? आपण हे पोलिसांना देऊया का? आर्यनने विचारले.
नाही. स्थानिक पोलिसांवर विश्वास ठेवता येणार नाही. दिग्विजयने आधीच तुझ्यावर चोरीचा गुन्हा दाखल केला आहे, पोलीस तुलाच अटक करतील. आपल्याला हे सत्य थेट जनतेसमोर आणि नॅशनल मीडियासमोर आणायचे आहे. पण त्यासाठी आपल्याला एक मजबूत व्यासपीठ हवे आहे. इन्स्पेक्टर कबीर खान... हा क्राईम ब्रांचचा एक अत्यंत प्रामाणिक अधिकारी आहे. तो गेल्या काही महिन्यांपासून सिंघानियाच्या काही काळ्या धंद्यांचा तपास करत आहे. त्याला आता हा पुरावाच दाखवावा लागेल.
आर्यन, तू एकटा हे करू शकत नाहीस, आणि मीही नाही. पण आपल्याकडे एक संधी आहे. जर आपण उद्या सकाळी सिंघानियाच्या डेटा सेंटरच्या मुख्य सर्व्हरला री-रूट केले, तर हे सगळे आपोआप देशभरातील सर्व न्यूज चॅनेल्स आणि सरकारी संस्थांच्या इंटरनेटवर लीक होईल. ही एक अत्यंत जोखमीची प्रक्रिया आहे. जर आपण पकडले गेलो, तर आपले अस्तित्व या जगातून कायमचे मिटवले जाईल.
तिचा हा प्लॅन ऐकून आर्यनचे डोळे चमकले. तो एक डॉक्युमेंट कंट्रोलर होता, त्याला सिस्टीमच्या त्रुटी कशा शोधायच्या हे चांगलेच माहीत होते. त्याने पाहिले की, किआराच्या लॅपटॉपमध्ये तिने सिंघानियाच्या नेटवर्कचे काही कमकुवत पॉईंट्स शोधून काढले होते. दोघांनी मिळून काही मिनिटांतच एक डिजिटल नकाशा तयार केला. या नकाशात सिंघानियाच्या ऑफिसचे सर्व्हर्स, फायरवॉल्स आणि डेटा लीकचे पॉइंट्स स्पष्ट दिसत होते.
पण त्यांची ही चर्चा पूर्ण होण्याआधीच बाहेर एक अनपेक्षित घटना घडली. पावसाचा जोर वाढला होता आणि कॅफेच्या काचेच्या पलीकडून एका काळ्या रंगाच्या एसयूव्ही गाडीचे हेडलाईट्स दिसू लागले. ती गाडी वेगाने कॅफेच्या दिशेने येत होती. गाडी थांबली आणि त्यातून काळे रेनकोट घातलेले तीन धिप्पाड माणसे खाली उतरली.
किआरा, ते आलेत! आर्यनने खिडकीतून बाहेर बघत सांगितले. त्याच्या काळजाचा ठोका चुकला. माझा जीपीएस तर तू वांद्रे स्टेशनला दाखवला होता ना? मग ते इथे कसे पोहोचले?
शिट! दिग्विजयने बहुधा कॅफेच्या आजूबाजूचे सीसीटीव्ही कॅमेरे हॅक करून फेस रेकग्निशनचा वापर केला असावा. त्याने तुला ट्रॅक केले आहे. किआराने घाईघाईने लॅपटॉप बंद केला आणि पेनड्राइव्ह काढून ती आर्यनच्या हातात दिली.
आता इथून पळा! मागील दरवाजा उघड. तू कबीर खानला भेट. मी त्यांना इथेच गुंतवून ठेवते. माझ्याकडे काही प्रोग्राम्स आहेत, ज्याने मी त्यांच्या फोनची सिस्टीम काही काळासाठी जॅम करू शकते.
पण तू? आर्यनने आग्रहाने विचारले. तो तिला तिथे एकटीला सोडून जाण्यास तयार नव्हता.
माझी काळजी नको करू, मी त्यांच्याच सिस्टीमचा भाग आहे, मला कसे बाहेर पडायचे हे माहीत आहे. ते मला लगेच मारणार नाहीत कारण त्यांना वाटेल डेटा माझ्याकडे आहे. जा आर्यन! तुझ्या कुटुंबाचे आणि देशाचे भवितव्य आता तुझ्या खिशात आहे. मी तुला कबीर खानचे सध्याचे लोकेशन पाठवतेय. त्याला सांग की हा डेटा केवळ पुराव्यासाठी नाही, तर हा देशाच्या सुरक्षिततेचा विषय आहे.
आर्यनला आता दुसरा कोणताही पर्याय नव्हता. तो मागील दरवाजाने बाहेर पडला आणि रात्रीच्या अंधारात पुन्हा एकदा धावू लागला. पावसाचे थेंब अंगावर टोचत होते, पण त्याचे लक्ष फक्त त्या पेनड्राइव्हवर होते. यावेळी तो एकटा नव्हता, त्याच्यासोबत किआराचा प्लॅन आणि ब्लॅक ताजचे सत्य होते.
तो धावत असताना त्याला मागच्या बाजूला कॅफेच्या आतून काचा फुटल्याचा आणि आरडाओरडीचा आवाज आला. त्याला माहीत होते की आता त्याला कोणीही थांबवू शकणार नाही. तो एका अरुंद गल्लीतून पळत सुटला. त्याला आता कबीर खानला शोधायचे होते आणि या महाघोटाळ्याचा पर्दाफाश करायचा होता. त्याच्या मनात आता फक्त एकच गोष्ट होती—सिंघानिया आणि दिग्विजयला संपवणे.
एकीकडे देशाचा महाघोटाळा आणि दुसरीकडे आर्यनच्या कुटुंबाचा जीव—दोन्हीची बाजी आता आर्यनच्या हातात आहे. किआराला सिंघानियाच्या गुंडांनी पकडले असेल का? कबीर खान आर्यनवर विश्वास ठेवेल का? पुढील भागात काय होणार, याची उत्सुकता वाढली असेलच! या मालिकेच्या पुढील भागासाठी चॅनेलला फॉलो करा आणि कमेंट्समध्ये तुमची मते नक्की नोंदवा. चला तर मग, भेटूया पुढच्या भागात!
