रात्रीचे ३:१५ वाजले होते. मुंबईच्या रस्त्यांवर पावसाचे पाणी गुडघ्यापर्यंत साचले होते. कबीर खानची काळी स्कॉर्पिओ दादरच्या पारशी कॉलनीतील एका शांत आणि अंधाऱ्या गल्लीत येऊन थांबली. ही गल्ली जुन्या ब्रिटिशकालीन इमारतींसाठी ओळखली जायची, जिथे सहसा कोणाची ये-जा नसायची. कबीरने इंजिन बंद केले आणि गाडीचे हेडलाईट्स विझवले.
आपण इथे का आलो आहोत? आर्यनने आजूबाजूला संशयाने पाहत विचारले.
हे माझे सेफ हाऊस आहे, कबीरने गाडीचा दरवाजा उघडत सांगितले. माझे जुने बॉस, निवृत्त एसीपी शिर्के साहेब इथे राहतात. ते पोलीस दलातील मोजक्या प्रामाणिक लोकांपैकी एक आहेत. सिंघानियाचे हात इथपर्यंत पोहोचू शकणार नाहीत. भावना आणि मुलीला इथे ठेवणे सर्वात सुरक्षित राहील.
सर्वजण गाडीतून खाली उतरले. पावसाची संततधार अजूनही सुरूच होती. शिर्के साहेबांनी दरवाजा उघडला. त्यांना कबीरने वाटेतूनच फोन करून सर्व कल्पना दिली होती. त्यांनी भावना आणि मुलीला लगेच आत घेतले.
आर्यन दरवाज्यातच थांबला. त्याचे मन जड झाले होते. त्याने भावनाच्या डोळ्यांत पाहिले. तिच्या डोळ्यांत भीती आणि अश्रू दोन्ही होते.
आर्यन, तू नक्की परत येशील ना? भावनाचा आवाज कापत होता. तिने आर्यनचा हात घट्ट धरला होता.
आर्यनने तिच्या हातावर आपला हात ठेवला आणि तिला जवळ घेतले. मी वचन देतो भावना, हे सगळं संपवून मी लवकरच परत येईन. तोपर्यंत तू आणि आपली मुलगी या घराच्या बाहेर पडू नका.
मुलीने आर्यनच्या गालावर एक छोटीशी पप्पी दिली. पप्पा, लवकर या. आर्यनने हुंदका आवरत तिला मिठी मारली. एक बाप आणि एक नवरा म्हणून त्याला आपल्या कुटुंबासोबत राहायचे होते, पण एक नागरिक म्हणून त्याला आता देशासाठी लढा द्यायचा होता.
कबीरने आर्यनच्या खांद्यावर हात ठेवला. चल आर्यन, वेळ खूप कमी आहे. सकाळी ६ वाजेपर्यंत पोलीस दलाची शिफ्ट बदलेल. त्याआधी आपल्याला सायबर सेलच्या सर्व्हर रूममध्ये पोहोचायचे आहे.
दोघेही पुन्हा गाडीत येऊन बसले. किआरा आधीच मागच्या सीटवर बसून आपल्या डोक्यातील पुढील प्लॅनची जुळवाजुळव करत होती.
कबीरने गाडी वांद्रे-कुर्ला कॉम्प्लेक्सच्या (BKC) दिशेने वळवली.
किआरा, बीकेसी सायबर सेलची सुरक्षा व्यवस्था खूप कडक असते, कबीरने गाडी चालवताना माहिती दिली. तिथे प्रवेश करण्यासाठी बायोमेट्रिक ॲक्सेस आणि आयडी कार्ड लागते. माझ्या आयडीवर आपण मुख्य इमारतीत तर प्रवेश करू शकू, पण लेव्हल-४ च्या सर्व्हर रूममध्ये जाण्यासाठी आपल्याला पासवर्ड्स आणि फिजिकल ॲक्सेसची गरज लागेल.
किआराने एक स्मितहास्य केले. फिजिकल ॲक्सेसची काळजी करू नका इन्स्पेक्टर. माझ्याकडे एक युनिव्हर्सल आरएफआयडी (RFID) क्लोनर आहे, जो मी सिंघानियाच्याच आयटी लॅबमधून चोरला होता. तो कोणत्याही इलेक्ट्रॉनिक दरवाजाचा ॲक्सेस मिळवू शकतो. पण मुख्य प्रश्न हा आहे की, सर्व्हर रूमच्या आत गेल्यानंतर आपल्याला तो योग्य नोड (Node) शोधावा लागेल, जिथून आपण हा ५० जीबी डेटा कोणत्याही अडथळ्याविना अपलोड करू शकू.
ते काम मी करू शकतो, आर्यन अचानक म्हणाला. कबीर आणि किआरा दोघांनीही आश्चर्याने त्याच्याकडे पाहिले.
तू? पण तू तर डॉक्युमेंट कंट्रोलर आहेस ना? तुला सायबर सेलच्या सर्व्हर रूमच्या रचनेबद्दल कसे माहीत? कबीरने विचारले.
आर्यनने एक दीर्घ श्वास घेतला. सर, दोन वर्षांपूर्वी जेव्हा या नवीन सायबर सेल इमारतीचे नूतनीकरण झाले होते, तेव्हा त्याचे बिल्डिंग इन्फॉर्मेशन मॉडेलिंग (BIM) आणि एचव्हीएसी (HVAC - Heating, Ventilation, and Air Conditioning) डिझाईनचे ऑडिट आमच्याच कंपनीने म्हणजे सिंघानिया इन्फ्रास्ट्रक्चरने केले होते. मी त्या प्रोजेक्टचा डॉक्युमेंटेशन हेड होतो. मी त्या इमारतीचा प्रत्येक नकाशा, प्रत्येक वायर आणि प्रत्येक डक्ट लेआउट रेविट (Revit) सॉफ्टवेअरवर पाहिला आहे. मला माहीत आहे की त्यांचा मुख्य ऑप्टिकल फायबर ट्रंक कुठे आहे आणि कुलिंग सिस्टीमच्या मागे कोणता रस्ता लपलेला आहे.
कमाल आहे! किआरा आनंदाने म्हणाली. सिंघानियाच्याच एका फाईलने आपल्याला ब्लॅक ताजपर्यंत पोहोचवले आणि आता सिंघानियाच्याच ऑडिट रिपोर्टमुळे आपण सायबर सेलच्या सर्व्हर रूममध्ये घुसणार आहोत. याला म्हणतात कर्मा!
थोड्याच वेळात त्यांची गाडी बीकेसीच्या त्या गगनचुंबी आणि काळ्या काचांच्या इमारतीसमोर पोहोचली. पावसाचा जोर आता थोडा ओसरला होता. पहाटेचे ४ वाजले होते. इमारतीच्या मुख्य गेटवर दोन पोलीस सुरक्षारक्षक पेंगत बसले होते.
कबीरने गाडी गेटवर थांबवली आणि आपला आयडी कार्ड दाखवला. इन्स्पेक्टर कबीर खान. क्राईम ब्रांच. साहेबांनी एका इमर्जन्सी केससाठी बोलावले आहे.
सुरक्षारक्षकांनी कबीरला ओळखले. त्यांनी लगेच सॅल्युट मारून गेट उघडले. गाडी थेट बेसमेंटच्या पार्किंगमध्ये जाऊन थांबली.
इथून पुढे एकही चूक महागात पडू शकते, कबीरने गाडीतून उतरताना आपली बंदूक पुन्हा एकदा चेक केली. जर कोणी आडवे आले, तर मी पोलिसांवर गोळी चालवू शकत नाही. आपल्याला फक्त त्यांना गुंगारा द्यायचा आहे.
आर्यनने आपल्या आठवणीतील नकाशा डोळ्यांसमोर उभा केला. आपण मुख्य लिफ्टने जाऊ शकत नाही, तिथे सीसीटीव्ही आहेत आणि लेव्हल-४ ला लिफ्ट थांबणार नाही. आपल्याला सर्व्हिस लिफ्ट आणि एअर डक्टच्या मार्गाने जावे लागेल.
आर्यनच्या सूचनेनुसार तिघेही बेसमेंटच्या एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात असलेल्या सर्व्हिस लिफ्टकडे गेले. किआराने आपला आरएफआयडी क्लोनर काढला आणि काही सेकंदातच लिफ्टचा दरवाजा उघडला. लिफ्ट त्यांना थेट तिसऱ्या मजल्यावर घेऊन गेली. तिथून पुढे चौथ्या मजल्यावर जाणारा रस्ता एका मोठ्या लोखंडी जिन्यावरून जात होता, जो सर्व्हर रूमच्या बॅक-एन्डला जोडलेला होता.
तिघेही दबक्या पावलांनी जिना चढू लागले. चौथ्या मजल्यावर पोहोचताच एक मोठा जाड काचेचा दरवाजा त्यांच्यासमोर आला. या दरवाजाच्या पलीकडे हजारो ब्लिंकिंग लाईट्स असलेले मोठमोठे सर्व्हर्स दिसत होते. याच सर्व्हर्समध्ये मुंबई सायबर सेलचा सर्व महत्त्वाचा डेटा साठवला जात होता.
किआराने पुन्हा आपला क्लोनर वापरला आणि एका 'क्लिक' आवाजासह काचेचा दरवाजा उघडला. आतमध्ये एसीमुळे प्रचंड थंडी होती आणि सर्व्हर्सच्या पंख्यांचा एक सलग 'हम्म' असा आवाज येत होता.
आर्यन, आता सांग मुख्य कन्सोल कुठे आहे? किआराने विचारले.
आर्यनने आजूबाजूला पाहिले. त्याचे डोळे छतावरील डक्ट्स आणि जमिनीवरील केबल ट्रेज (Cable Trays) तपासत होते. तो तिथे! आर्यनने एका मोठ्या ब्लॅक रॅककडे बोट दाखवले. तोच मुख्य नोड आहे.
किआरा वेगाने त्या रॅककडे गेली. तिने आपल्या जॅकेटमधून एक छोटी केबल काढली आणि ती मुख्य सर्व्हरला जोडली. आर्यनने खिशातून ती १२८ जीबीची पेंड्राईव्ह काढली आणि किआराच्या हातावर ठेवली.
किआराने पेंड्राईव्ह जोडली आणि तिच्या लॅपटॉपवर कमांड प्रॉम्प्ट उघडला. तिची बोटे पुन्हा एकदा कीबोर्डवर नृत्य करू लागली.
मी फायरवॉल बायपास करत आहे... सिंघानियाच्या डेटाचे स्वरूप खूप मोठे आहे. मी एक 'मल्टी-थ्रेड अपलोड' (Multi-thread Upload) कमांड वापरत आहे. यामुळे हा डेटा एकाच वेळी ५० वेगवेगळ्या न्यूज चॅनेल्सच्या आणि सीबीआयच्या (CBI) मुख्य सर्व्हरवर जाईल, किआरा समजावून सांगत होती.
कबीर दरवाजाजवळ उभा राहून बाहेर लक्ष ठेवून होता. किती वेळ लागेल?
किमान पंधरा मिनिटे, किआरा स्क्रीनवर नजर ठेवून म्हणाली. अपलोड सुरू झाला आहे... १० टक्के...
तिकडे, दक्षिण मुंबईतील एका अलिशान पेंटहाऊसमध्ये विक्रम सिंघानिया म्हणजे 'द घोस्ट' आपल्या लेदरच्या खुर्चीवर बसला होता. तो शांतपणे स्कॉचचा घोट घेत होता. अचानक त्याच्या डेस्कवरील एक लाल लाईट ब्लिंक होऊ लागली. त्याच्या सिक्युरिटी सिस्टीमने त्याला अलर्ट दिला होता की कोणीतरी 'ब्लॅक ताज'चा डेटा सरकारी सर्व्हरवरून बाहेर पाठवण्याचा प्रयत्न करत आहे.
सिंघानियाने आपला फोन उचलला. हॅलो, डीसीपी राणे? तुमच्या बीकेसी सायबर सेलमध्ये काहीतरी गडबड आहे. कबीर खान आणि त्याचे दोन साथीदार तिथे आहेत. मला तो डेटा कोणत्याही परिस्थितीत बाहेर गेलेला नकोय. गोळ्या घाला, पण ते काम थांबवा.
इकडे सायबर सेलच्या सर्व्हर रूममध्ये अपलोड ३५ टक्क्यांवर पोहोचला होता.
लवकर कर किआरा, आर्यनच्या हृदयाची धडधड वाढत होती.
मी करतेय आर्यन, पण हा सरकारी सर्व्हर आहे, याचा स्पीड लिमिटेशन आहे... ५० टक्के...
अचानक, सर्व्हर रूममधील लाईट्स लाल रंगात बदलले. एका मोठ्या सायरनचा आवाज इमारतीत घुमू लागला. 'इंट्रुजन डिटेक्टेड! इंट्रुजन डिटेक्टेड!' (Intrusion Detected) असा संगणकीय आवाज येऊ लागला.
काय झालं? कबीरने बंदुकीला हात घालत विचारले.
सिस्टीम ॲडमिनने आपल्याला डिटेक्ट केलंय! कोणीतरी आपला अपलोड स्पीड ब्लॉक करत आहे, किआरा घाबरून म्हणाली.
कबीरने काचेच्या दरवाजातून बाहेर पाहिले. इमारतीच्या कॉरिडॉरमध्ये पोलीस कमांडोजचे बूट वाजण्याचा आवाज येऊ लागला होता. डीसीपी राणे स्वतः २० कमांडोज घेऊन लेव्हल-४ वर पोहोचले होते.
कबीर, दरवाजा आतून ब्लॉक कर! किआरा ओरडली. मला अजून पाच मिनिटे लागतील!
कबीरने एका मोठ्या लोखंडी कॅबिनेटला ढकलून दरवाजासमोर लावले. बाहेरून कमांडोज दरवाजा तोडण्याचा प्रयत्न करू लागले.
अपलोड ७० टक्के... किआराचे डोळे स्क्रीनवर खिळले होते.
बाहेरून डीसीपी राणेचा आवाज आला, कबीर! तू खूप मोठी चूक करत आहेस. दरवाजा उघड, नाहीतर आम्ही दरवाजा उडवून देऊ!
कबीरने आपल्या रिव्हॉल्व्हरचे सेफ्टी कॅच काढले. आर्यन, जर हा दरवाजा तुटला, तर लॅपटॉप सोडून मागच्या एअर डक्टमधून पळून जा. मी यांना इथेच थोपवून धरतो.
अपलोड ८५ टक्के... ८६ टक्के...
दरवाजाच्या काचेवर बाहेरून जोरदार प्रहार होऊ लागले. काचेला तडे जात होते. कोणत्याही क्षणी दरवाजा तुटणार होता. आर्यन, किआरा आणि कबीर आता पूर्णपणे चक्रव्यूहात अडकले होते.
