सर्व्हर रूमच्या मुख्य काचेच्या दरवाजावर पडणारे कमांडोजचे घाव आता अधिक तीव्र झाले होते. काचेला गेलेले तडे एखाद्या कोळ्याच्या जाळ्यासारखे पसरत होते. आतमध्ये लाल रंगाचे धोक्याचे दिवे (Warning Lights) फिरत होते आणि संगणकीय सायरनचा आवाज कानाचे पडदे फाडत होता.
अपलोड ८८ टक्के... ८९ टक्के... किआराचे डोळे स्क्रीनवर खिळले होते. तिच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले होते, पण तिची बोटे कीबोर्डवरून अजिबात हलत नव्हती.
कबीरने आपल्या रिव्हॉल्व्हरची पकड घट्ट केली. तो दरवाजासमोर लावलेल्या त्या मोठ्या लोखंडी कॅबिनेटच्या मागे उभा होता. आर्यन, एअर डक्ट कुठे आहे? लवकर शोध! कबीर ओरडला.
आर्यनने आपल्या आठवणीतील 'बीआयएम' (BIM) थ्रीडी मॉडेल डोळ्यांसमोर उभे केले. सर्व्हर रूममध्ये पाणी वापरता येत नाही, त्यामुळे तिथे आग विझवण्यासाठी 'गॅस सप्रेशन सिस्टीम' (Gas Suppression System) असते. या सिस्टीमचे मोठे पाईप्स आणि हवा खेळती ठेवणारे 'रिटर्न एअर डक्ट्स' (Return Air Ducts) नेहमी जमिनीखालून म्हणजे 'रेझ्ड फ्लोअरिंग' (Raised Flooring) च्या खालून जातात.
सर, जमिनीखाली! आर्यनने जमिनीवरील एका मोठ्या चौरसाकृती फरशीकडे बोट दाखवले. इथे खाली केबल ट्रे आणि मुख्य एअर डक्ट आहे, जो थेट इमारतीच्या मागच्या बाजूला उघडतो!
तेवढ्यात एका मोठ्या आवाजासह काचेचा दरवाजा पूर्णपणे फुटला आणि त्याचे तुकडे सर्व्हर रूममध्ये विखुरले गेले. डीसीपी राणे आणि त्याचे काळे गणवेश घातलेले सशस्त्र कमांडोज आत घुसले. त्यांनी आपल्या रायफल्स थेट कबीर आणि आर्यनच्या दिशेने रोखल्या.
शस्त्र खाली टाक कबीर! डीसीपी राणेचा आवाज सर्व्हर रूममध्ये घुमला. तू आणि तुझे हे साथीदार आता देशद्रोहाच्या आरोपाखाली अटकेत आहात. तुमचे हे नाटक आता संपले आहे.
कबीरने आपली बंदूक खाली केली नाही. तो अत्यंत शांतपणे म्हणाला, नाटक संपले नाही राणे साहेब, नाटक तर आता सुरू झाले आहे. तुम्ही ज्या विक्रम सिंघानियाची चाकरी करत आहात, त्याचे सगळे काळे धंदे आज संपूर्ण देशासमोर उघडे पडणार आहेत.
अपलोड ९७ टक्के... ९८ टक्के... किआरा कुजबुजली.
ते थांबव! राणेने एका कमांडोला किआराच्या दिशेने जाण्याचा इशारा केला.
कमांडो पुढे सरसावणार, तेवढ्यात आर्यन ओरडला, किआरा, आता! एफएम-२०० (FM-200) ट्रिगर कर!
किआराने क्षणाचाही विलंब न लावता लॅपटॉपवर एक शेवटची कमांड एंटर केली आणि एंटर बटन जोरात दाबले.
स्क्रीनवर मेसेज झळकला: 'अपलोड १००% कम्प्लीट. डेटा इज लाईव्ह!' (Upload 100% Complete. Data is Live!)
पुढच्याच सेकंदाला, किआराने सर्व्हर रूमची 'फायर सप्रेशन सिस्टीम' मॅन्युअली हॅक करून ऑन केली. छतावरील आणि जमिनीवरील शेकडो नोझल्समधून एका भयानक आवाजासह 'एफएम-२००' नावाचा दाट, पांढरा गॅस अत्यंत वेगाने बाहेर पडू लागला. हा गॅस आग विझवण्यासाठी ऑक्सिजनची पातळी कमी करतो. सेकंदातच संपूर्ण सर्व्हर रूममध्ये एक पांढरेधुटुक आणि दाट धुके पसरले. दृश्यमानता (Visibility) शून्य झाली. कोणालाही स्वतःचा हातही दिसत नव्हता.
गोळ्या चालवा! राणे अंधारात आणि धुक्यात ओरडला. कमांडोजनी अंधाधुंद फायरिंग सुरू केली, पण ते गॅसमुळे खोकू लागले होते.
कबीरने आधीच जमिनीवर लोळण घेतली होती. आर्यनने फ्लोरिंगची ती जड फरशी ओढून काढली आणि आतल्या अंधाऱ्या, थंड एअर डक्टमध्ये उडी मारली. इकडे या! आर्यनने आवाज दिला. किआरा आणि कबीरनेही त्या डक्टमध्ये उडी मारली आणि आर्यनने फरशी पुन्हा वरून बंद करून घेतली.
वरती सर्व्हर रूममध्ये गोंधळ उडाला होता, पण हे तिघे आता इमारतीच्या पोटातून, त्या अरुंद आणि धुळीने भरलेल्या डक्टमधून रांगत पार्किंगच्या दिशेने चालले होते.
इकडे, सकाळचे ५:३० वाजले होते. पावसाची संततधार सुरूच होती, पण मुंबईच्या आणि देशाच्या राजकीय आणि औद्योगिक वर्तुळात एक राजकीय भूकंप आला होता.
किआराने पाठवलेला तो ५० जीबी डेटा देशातील टॉप ५० न्यूज चॅनेल्सच्या मुख्य सर्व्हरवर, सीबीआयच्या (CBI) अधिकृत ईमेलवर आणि ट्विटरसारख्या सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्म्सवर एकाच वेळी धडकला होता.
सर्व न्यूज चॅनेल्सनी आपले नियमित कार्यक्रम थांबवून 'ब्रेकिंग न्यूज' सुरू केली होती. टीव्ही स्क्रीन्सवर 'ऑपरेशन ब्लॅक ताज: देशातील सर्वात मोठा महाघोटाळा' अशा मोठ्या हेडलाईन्स झळकत होत्या. आर्यनने सेव्ह केलेले रेविटचे ते ३डी मॉडेल्स आणि सॅप (SAP) सिस्टीममधील सिक्रेट परचेस ऑर्डर्स टीव्हीवर दाखवल्या जात होत्या.
"प्रेक्षकांनो, हा साधा बोगदा नसून जमिनीखाली सात मजले खोल असलेले एक बेकायदेशीर डेटा सेंटर आहे. यातून देशातील अनेक बडे नेते, उद्योगपती आणि अधिकाऱ्यांचे फोन टॅप केले जात होते," न्यूज अँकर घसा फोडून ओरडत होता. सोशल मीडियावर #BlackTaj आणि #ArrestSinghania ट्रेंड होऊ लागले होते.
दक्षिण मुंबईतील आपल्या पेंटहाऊसमध्ये विक्रम सिंघानिया—द घोस्ट—हातातील स्कॉचचा ग्लास जमिनीवर फेकून फोडत होता. त्याची संपूर्ण सिस्टीम, त्याचे साम्राज्य पत्त्यांच्या बंगल्यासारखे कोसळत होते. त्याचे अनेक मंत्री मित्र त्याला फोन करून धमक्या देत होते, तर काही त्याला देशाबाहेर पळून जाण्याचा सल्ला देत होते. दिग्विजय सावंतचा फोन लागत नव्हता, कारण तो भिवंडीच्या गोदामात बेशुद्ध पडला होता.
सिंघानियाने आपला सॅटेलाईट फोन उचलला आणि आपल्या खासगी सुरक्षा प्रमुखाला कॉल केला.
कॅप्टन, प्लॅन बी... नाही, 'प्रोटोकॉल झिरो' (Protocol Zero) ॲक्टिव्हेट करा. आत्ताच्या आत्ता!
सर, प्रोटोकॉल झिरो? पण तिथे अजूनही नाईट शिफ्टचे दोनशे मजूर बोगद्याचे काम करत आहेत. जर आपण ते केलं, तर...
मला कोणाशीही काहीही देणंघेणं नाही! सिंघानिया रागाने ओरडला. सीबीआय आणि पोलीस माझ्यापर्यंत पोहोचण्याआधी मला तो 'ब्लॅक ताज' आणि तो पूर्ण बोगदा मातीत मिसळलेला हवाय. तिथे जे काही हाय-ग्रेड एक्सप्लोझिव्ह्स (स्फोटके) आहेत, ते ट्रिगर करा. मला एकही सर्व्हर आणि एकही पुरावा साबूत नकोय!
इकडे, बीकेसी सायबर सेलच्या इमारतीबाहेरून एक जुनी डिलेव्हरी व्हॅन वेगाने बाहेर पडली. ही व्हॅन कबीरने आधीच एका खबऱ्याकडून पार्किंगमध्ये ठेवून घेतली होती. आर्यन गाडी चालवत होता, कबीर बाजूला बसला होता आणि किआरा मागे बसून आपल्या मोबाईलवर बातम्यांचे अपडेट्स पाहत होती.
आपण जिंकलो! किआरा आनंदाने म्हणाली. न्यूज चॅनेल्सवर सगळा डेटा आला आहे. सीबीआयने सिंघानियाच्या अटकेचे वॉरंट काढल्याची बातमी आताच फ्लॅश झाली आहे.
कबीरने एक सुटकेचा श्वास टाकला. आर्यनच्या डोळ्यातून आनंदाश्रू तरळले. त्याने भावना आणि आपल्या मुलीसाठी, तसेच देशासाठी एक मोठी लढाई जिंकली होती. आता तो आपल्या कुटुंबाकडे परतू शकणार होता.
पण अचानक किआराच्या मोबाईलवर एक रेड अलर्ट वाजला. तिच्या चेहऱ्यावरील आनंद एका क्षणात गायब झाला आणि तिचे डोळे भीतीने विस्फारले.
काय झालं किआरा? आर्यनने आरशातून पाहत विचारले.
किआराचा आवाज कापत होता. इन्स्पेक्टर... आर्यन... आपण जिंकलेलो नाहीये. मी 'ब्लॅक ताज'च्या मुख्य सिस्टीममध्ये एक ट्रॅकर सोडला होता. विक्रम सिंघानियाने आत्ताच 'प्रोटोकॉल झिरो' ॲक्टिव्हेट केला आहे.
प्रोटोकॉल झिरो? म्हणजे काय? कबीरने विचारले.
म्हणजे सेल्फ-डिस्ट्रक्शन (Self-Destruction). सिंघानिया तो पूर्ण बोगदा आणि त्याखालील सात मजली डेटा सेंटर स्फोटकांनी उडवून देणार आहे. जर तो सर्व्हर रूम भौतिकरित्या (Physically) नष्ट झाला, तर आपण इंटरनेटवर लीक केलेला डेटा कोर्टात सिद्ध करणे अशक्य होईल. सिंघानियाचे वकील हा सगळा डेटा बनावट (Fake) असल्याचे सिद्ध करतील आणि तो सहज सुटेल.
पण किआरा, तो बोगदा उडवणे म्हणजे तिथे काम करणाऱ्या शेकडो निष्पाप मजुरांचा जीव जाईल! आर्यनचा आवाज भीतीने चिरकला. तो स्वतः त्या प्रोजेक्टवर होता, त्याला माहीत होते की नाईट शिफ्टमध्ये तिथे कमीतकमी दोनशे कामगार असतात.
हो आर्यन. सिंघानियाला फक्त स्वतःला वाचवायचे आहे. स्फोटकांचे टायमर सुरू झाले आहेत. आपल्याकडे फक्त ४५ मिनिटे आहेत! किआरा म्हणाली.
कबीरने आपला जबडा घट्ट आवळला. त्याने आपली सर्व्हिस रिव्हॉल्व्हर पुन्हा एकदा लोड केली. आर्यन, गाडी थेट सिंघानियाच्या त्या बोगद्याच्या साईटवर घे. आता ही लढाई फक्त पुराव्यांची राहिली नाहीये, तर ती दोनशे निष्पाप जिवांची आहे.
एकीकडे देशाचा महाघोटाळा आणि दुसरीकडे आर्यनच्या कुटुंबाचा जीव—या लढाईत आता दोनशे निष्पाप मजुरांचा जीव पणाला लागला आहे. आर्यन, किआरा आणि कबीर खान ४५ मिनिटांत 'ब्लॅक ताज'मध्ये घुसून तो स्फोट कसा थांबवणार? द घोस्टच्या खासगी कमांडोजचा सामना ते कसे करतील? पुढील भागात काय होणार, याची उत्सुकता वाढली असेलच! या मालिकेच्या पुढील भागासाठी चॅनेलला फॉलो करा आणि कमेंट्समध्ये तुमची मते नक्की नोंदवा.
