भाग - सहा हजाराचे सात हजार -विश्वासाची परीक्षा
Sahaa Hajarache Saath Hajar - Vishwasachi Pariksha
सहा हजार खिशात आले आणि डोक्यात हवा गेली. असं तुम्हाला वाटलं असेल. पण झालं उलटं. सहा हजार आले आणि माझी झोपच उडाली.
कारण आता मला कळलं होतं, एका दुकानातून दोन हजार मिळतात. मग दहा दुकानातून वीस हजार मिळतील. हिशोब सोपा होता. पण काम सोपं नव्हतं.
मी रामला रोज बोलवू लागलो. आम्ही दोघे सकाळी 9 ला निघायचो. बीडच्या सगळ्या लहान दुकानात जायचो. मी दुकानदाराला बोलायचो, राम वहीत लिहायचा. कोणत्या वेळी गर्दी आहे, काय विकलं जात नाही.
एका महिन्यात आमच्याकडे सात दुकानं झाली. प्रत्येक दुकानातून महिन्याला दोन हजार. म्हणजे चौदा हजार फिक्स. माझ्या खिशात आता वीस हजार होते.
पण माणसं जशी जवळ येतात, तसा लोभ पण जवळ येतो.
एक दिवस असा आला. एक मोठं कापड दुकान. त्या मालकाने मला बोलावलं. म्हणाला "तुझं नाव ऐकलंय. माझं दुकान चालवून दे. पाच हजार महिना देईन."
मी रामला घेऊन गेलो. आम्ही तीन दिवस तिथे बसलो. सगळी माहिती काढली. त्या दुकानाचा खरा प्रॉब्लेम काय होता, कळला. त्याच्याकडे गर्दी होती, पण हिशोब नव्हता.
चौथ्या दिवशी मी मालकाला भेटायला गेलो. पण मालक म्हणाला "काल तुझा तो पोरगा आला होता. म्हणाला हे काम तो एकटा करेल, फक्त तीन हजारात."
माझ्या पायाखालची जमीन सरकली. राम? तो असं बोलेल?
मी लॉजवर आलो. राम बसला होता. मी काहीच बोललो नाही. मी फक्त त्याला विचारलं "राम, तू कापड दुकानात गेला होतास का?"
तो घाबरला. त्याचे हात थरथरू लागले. म्हणाला "हो भाऊ."
"का गेलास?"
तो खाली मान घालून म्हणाला "मला वाटलं, तुम्ही मला सोडून द्याल. तुम्ही मोठे झालात. मी परत खिडक्या पुसणार. म्हणून मी विचार केला, एक तरी दुकान माझं असावं."
त्या क्षणी मला त्या जुन्या मित्राची आठवण आली, ज्याने माझी आयडिया चोरली होती. मला वाटलं, राम पण तसाच निघाला.
मी त्याला ओरडू शकलो असतो. त्याला मारून बाहेर काढू शकलो असतो. पण मी तसं नाही केलं.
मी माझ्या भिंतीकडे बघितलं. तिथे नियम लिहिले होते. नियम 4 - सिस्टम म्हणजे माणसं.
मी रामला म्हणालो "राम, तुला भीती वाटली ना?"
तो रडू लागला. म्हणाला "हो भाऊ."
मी म्हणालो "भीती वाटणं चुकीचं नाही. चोरून जाणं चुकीचं आहे. तू मला सांगायचं होतंस. भाऊ, मला पण एक दुकान हवंय म्हणून."
मी खिशातून दोन हजार काढले. त्याला दिले. म्हणालो "उद्यापासून ते कापड दुकान तुझं. तू सांभाळ. महिन्याचे पाच हजार येतील, त्यातले तीन तुझे, दोन माझे."
त्याला विश्वासच बसेना. तो म्हणाला "भाऊ, मी तुम्हाला फसवलं तरी तुम्ही..."
मी म्हणालो "तू फसवलं नाहीस. तू घाबरलास. दोन्हीत फरक आहे. जो घाबरतो त्याला शिकवता येतं. जो फसवतो त्याला नाही."
त्या दिवशी राम पहिल्यांदा हसला नाही, तो रडला. पण तो रडण्यात विश्वास होता.
पुढच्या महिन्यात काय झालं माहितीये? त्या कापड दुकानाने पंधरा हजार कमावून दिले. कारण राम तिथे मालकासारखा बसला, नोकरासारखा नाही.
आणि माझ्या खिशात? वीसचे साठ हजार झाले होते. कसे? सात दुकानांचे चौदा, कापड दुकानाचे पंधरा, आणि आणखी पाच नवीन दुकानं. सगळं मिळून साठच्या वर.
मी भिंतीवर पाचवा नियम लिहिला.
नियम 5 - माणसाला पगार दिला की तो काम करतो. पण त्याला हिस्सा दिला की तो सिस्टम बनवतो.
त्या रात्री मी अंतर्मनातल्या आरशात बघितलं. तिथे आता मी एकटा नव्हतो. तिथे राम होता, आणि त्या कापड दुकानाचा मालक पण होता. सिस्टम हळूहळू तयार होत होती.
पण खरी परीक्षा अजून बाकी होती. कारण बीडमध्ये एक मोठा माणूस होता, ज्याला माझी ही सिस्टम नको होती.
क्रमशः...
पुढच्या भागात - तो मोठा माणूस कोण? आणि सहा हजाराचे साठ लाख कसे होतील?
