भाग :- घरचा शत्रू
500 चा आकडा ऐकायला सोपा वाटतो, पण करायला नर्क होता.
मी दिवसाला 20 दुकानांना भेटत होतो. सकाळी 6 ला घरातून निघायचो, रात्री 11 ला यायचो. माझे चप्पल फाटले होते, पण मला कळतही नव्हतं.
राम म्हणाला, "भाऊ, तू आता माणूस राहिला नाहीस, मशीन झालास."
मी म्हणालो, "मशीनच व्हायचं आहे, माणूस राहिलो तर भाऊसाहेब सारखा होईन."
21 व्या दिवशी आमच्याकडे 483 दुकानं झाली होती. फक्त 17 बाकी.
त्या रात्री ऑफिसमध्ये पार्टी होती. अण्णांनी सगळ्यांसाठी जेवण आणलं होतं. भाऊसाहेब पण होता, पण तो कोपऱ्यात बसला होता. तो जेवला नाही.
मी त्याच्याजवळ गेलो. म्हणालो, "भाऊसाहेब, जेवण घ्या."
तो म्हणाला, "मला भूक नाही. तुला भूक लागली असेल, तू खा. तू आता CEO आहेस."
त्याच्या आवाजात विष होतं.
मी दुर्लक्ष केलं.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी ऑफिसला आलो तर कुलूप उघडं होतं. आत गेलो तर माझं टेबल रिकामं होतं. माझ्या टेबलावर असलेली 500 दुकानांची लिस्ट गायब होती. लॅपटॉप गायब होता. दुकानदारांच्या उधारीची वही गायब होती.
मी ओरडलो, "राम!"
राम पळत आला. म्हणाला, "भाऊ, काय झालं?"
मी म्हणालो, "सगळं गायब आहे."
तेवढ्यात अण्णा आले. त्यांनी सगळं बघितलं. ते काहीच बोलले नाहीत. त्यांनी फक्त भाऊसाहेबच्या टेबलाकडे बघितलं. त्याचं टेबल पण रिकामं होतं.
अण्णा म्हणाले, "भाऊसाहेब रात्रीच गेला."
मी म्हणालो, "कुठे?"
अण्णा म्हणाले, "त्याने काल रात्री राजीनामा मेल केला आहे. आणि त्याने नवीन कंपनी काढली आहे - 'बाह्यमन प्रायव्हेट लिमिटेड'. आपल्या कंपनीच्या नावासारखंच."
माझं डोकं सुन्न झालं.
अण्णा म्हणाले, "आणि तो आपली 500 दुकानांची लिस्ट, आपल्या दुकानदारांचा डेटा घेऊन गेला आहे. त्याने सकाळी सगळ्या दुकानदारांना मेसेज केला आहे - 'मी अंतर्मन सोडली आहे, आता माझ्या नवीन कंपनीतून माल घ्या, 10% स्वस्त देईन'."
मला वाटलं जमीन फाटली आणि मी खाली गेलो.
21 दिवसांची मेहनत. 483 दुकानं. रात्रंदिवस फिरणं. सगळं एका रात्रीत संपलं.
राम म्हणाला, "भाऊ, आता काय करायचं? आपण पोलिस कंप्लेंट करूया."
मी म्हणालो, "नाही."
अण्णा म्हणाले, "का नाही?"
मी म्हणालो, "कारण भाऊसाहेबला तेच पाहिजे आहे. आपण भांडलो की दुकानदारांना वाटेल अंतर्मन मध्ये भांडणं आहेत, ते दोन्ही कंपन्यांना सोडून देतील."
अण्णा म्हणाले, "मग?"
मी म्हणालो, "मला एक दिवस द्या."
मी त्या दिवशी घरी गेलो नाही. मी थेट शिंदे काकांच्या दुकानावर गेलो.
शिंदे काका म्हणाले, "अरे जय, तुझ्या जुन्या पार्टनरचा मेसेज आला, 10% स्वस्त देणार म्हणे."
मी म्हणालो, "काका, घेणार का त्याच्याकडून?"
काका म्हणाले, "10% स्वस्त मिळत असेल तर का नाही? धंदा आहे."
मी म्हणालो, "बरोबर आहे काका. घ्या. पण एक विचार करा - जो माणूस 5 वर्ष ज्या कंपनीत होता, तिची लिस्ट चोरून पळाला, तो तुम्हाला 10% स्वस्त देऊन किती दिवस टिकेल? आज 10% स्वस्त देईल, उद्या मालात भेसळ करेल."
काका शांत झाले.
मी म्हणालो, "मी तुम्हाला 10% स्वस्त नाही देणार. मी तुम्हाला तेच भाव देणार. पण मी एक गोष्ट देणार जी तो नाही देणार - मी रोज तुमच्या दुकानावर येणार. तुमचा माल संपला का, तुम्हाला काय लागलं, हे बघायला. तो देणार का?"
काकांनी माझ्याकडे बघितलं. म्हणाले, "तू वेडा आहेस."
मी म्हणालो, "हो, वेडा आहे. म्हणूनच 483 दुकानं जोडली."
मी तिथून निघालो. असंच मी त्या दिवशी 50 दुकानदारांना भेटलो. मी कोणालाही "माझ्याकडूनच घ्या" असं म्हटलं नाही. मी फक्त एवढंच म्हटलं - "जो तुमची चोरी करतो, तो तुमची काय काळजी घेणार?"
रात्री 11 वाजता अण्णांचा फोन आला.
अण्णा म्हणाले, "जय, किती दुकानं राहिली?"
मी म्हणालो, "माहित नाही अण्णा."
अण्णा म्हणाले, "483 पैकी 470 दुकानदारांनी रिप्लाय दिला आहे - 'आम्ही अंतर्मन सोडणार नाही'. भाऊसाहेबकडे फक्त 13 दुकानं गेली आहेत."
मी फोन हातात धरूनच रडायला लागलो.
अण्णा म्हणाले, "रडू नकोस. उद्या ऑफिसला ये. तुला नवीन लिस्ट बनवायची आहे - 500 ची नाही, 1000 दुकानांची."
मी दुसऱ्या दिवशी बोर्डवर 9 वा नियम लिहिला.
नियम 9: दुकानं लिस्टने येत नाहीत, नात्याने येतात. लिस्ट चोरता येते, नातं नाही.
क्रमशः ---
