खाडीच्या त्या निर्मनुष्य आणि दलदलीच्या भागात आता एका भयानक थराराची सुरुवात झाली होती. आकाशात घिरट्या घालणाऱ्या त्या 'मिलिटरी ग्रेड सर्व्हेलन्स ड्रोन' (Military Grade Surveillance Drone) चा आवाज एखाद्या भुंग्यासारखा येत होता, आणि मुख्य रस्त्यावरून धुळीचे लोट उडवत येणाऱ्या त्या तीन काळ्या 'लँड रोव्हर' (Land Rover) गाड्या साक्षात मृत्यू घेऊन येत होत्या.
"आर्यन, लॅपटॉप घे आणि धाव! केबिनमध्ये जा!" कबीर खान खड्या आवाजात ओरडला. त्याने आपली 'टॅक्टिकल स्लिंग बॅग' (Tactical Sling Bag) उघडली आणि त्यातून एक 'कॉम्पॅक्ट सबमशीन गन' (Compact Submachine Gun) बाहेर काढली.
"पण सर, तुम्ही एकटे..." आर्यन म्हणाला, त्याच्या हातात लॅपटॉपची बॅग होती.
"माझी काळजी करू नकोस, मी क्राईम ब्रांचचा अधिकारी आहे, मला असल्या 'गनफाईट्स' (Gunfights) ची सवय आहे. तू आत जा आणि ते 'कोऑर्डिनेट्स' (Coordinates) डिकोड कर. आपल्याकडे पाच मिनिटांपेक्षा जास्त वेळ नाहीये," कबीरने आपल्या गनची मॅगझिन लोड करत सांगितले.
आर्यन जीवाच्या आकांताने त्या लाकडी केबिनकडे धावला. त्याने दरवाजा उघडला आणि आत शिरून तो आतून लॉक केला. आतमध्ये भावना आणि आरोही एका कोपऱ्यात भीतीने आक्रसून बसल्या होत्या. आरोही रडत होती आणि भावना तिचे तोंड दाबून तिला शांत करण्याचा प्रयत्न करत होती.
"भावना, घाबरू नकोस, कबीर सर बाहेर आहेत," आर्यनने तिला धीर देत जमिनीवर एक लाकडी टेबल ओढला आणि त्यावर आपला लॅपटॉप उघडला. त्याचे हात थरथरत होते. बाहेरून गाड्यांचे ब्रेक लागल्याचा आणि पाठोपाठ गोळ्यांचा 'तड-तड-तड' असा भयंकर आवाज येऊ लागला.
'द कलेक्टर्स'चे हिटमॅन तिथे पोहोचले होते. त्यांनी काळे 'टॅक्टिकल गिअर' (Tactical Gear) घातले होते आणि त्यांच्या हातात अत्याधुनिक रायफल्स होत्या.
कबीर एका जुन्या, गंजलेल्या बोटीच्या आडोशाला लपला होता. त्याने अचूक नेम धरून पहिल्या लँड रोव्हरच्या टायरवर आणि ड्रायव्हरच्या काचेवर गोळ्या झाडल्या. गाडीचा टायर फुटला आणि ती गाडी एका जुन्या लोखंडी कंटेनरवर जाऊन आदळली. पण दुसऱ्या आणि तिसऱ्या गाडीतून किमान आठ ते दहा सशस्त्र गुंड खाली उतरले आणि त्यांनी कबीरच्या दिशेने अंधाधुंद फायरिंग सुरू केली.
गोळ्या लाकडी केबिनच्या बाहेरच्या भिंतींवर आदळत होत्या. लाकडाचे तुकडे आतमध्ये उडत होते.
"आर्यन! ते आपल्याला मारून टाकतील!" भावना रडत ओरडली. तिने आरोहीला स्वतःच्या शरीराखाली लपवले होते.
"काही होणार नाही भावना! फक्त पाच मिनिटे दे मला," आर्यनने डोळे मिटून एक दीर्घ श्वास घेतला. त्याच्या मेंदूने आता बाहेरील गोळ्यांचा आवाज ब्लॉक केला होता. तो आता पूर्णपणे त्याच्या 'डिजिटल झोन' (Digital Zone) मध्ये होता.
त्याला किआराने दिलेले 'फॅमिली पॅरामीटर्स' (Family Parameters) डिकोड करायचे होते. पण १२८ जीबीच्या त्या 'रेविट' (Revit) फाईलमधील हजारो ऑब्जेक्ट्समधून एक चुकीचा पॅरामीटर शोधणे म्हणजे गवताच्या गंजीतून सुई शोधण्यासारखे होते. आर्यनने लॅपटॉप 'ऑफलाईन' (Offline) मोडवर टाकला जेणेकरून तो ड्रोन त्यांना हॅक करू शकणार नाही.
त्याने वेगाने 'एक्सेल' (Excel) सॉफ्टवेअर उघडले. 'डेटा' (Data) टॅबवर जाऊन त्याने 'गेट डेटा' (Get Data) कमांड वापरली आणि त्या ५० जीबीच्या बॅकअप फाईलमधील सर्व कच्चा डेटा (Raw Data) एक्सेलमध्ये ओढून घेतला.
कबीर बाहेरून कडवी झुंज देत होता. त्याच्या सबमशीन गनच्या गोळ्या आता संपत आल्या होत्या. त्याने आपल्या बॅगेतून दोन 'स्मोक ग्रेनेड' (Smoke Grenade) काढले आणि गुंडांच्या दिशेने भिरकावले. काही सेकंदातच तिथे पांढऱ्या धुराचे साम्राज्य पसरले. गुंडांची 'लेझर साईट्स' (Laser Sights) त्या धुरामुळे गोंधळली, आणि कबीरने धुराचा फायदा घेत आणखी दोघांना टिपले.
पण तेवढ्यात एका गुंडाने कबीरच्या स्कॉर्पिओ गाडीच्या पेट्रोल टँकवर गोळ्या झाडल्या. एका प्रचंड स्फोटासह स्कॉर्पिओ हवेत उडाली आणि आगीचा एक मोठा लोळ उठला. स्फोटाच्या धक्क्याने कबीर मागे फेकला गेला आणि त्याच्या डोक्याला मार लागला.
आतमध्ये, आर्यनची बोटे कीबोर्डवर 'पॉवर क्वेरी' (Power Query) चे फॉर्म्युले टाईप करत होती.
"मला फक्त ते पॅरामीटर्स हवे आहेत, ज्यांचे व्हॅल्यूज नंबर किंवा टेक्स्ट नसून अक्षांश आणि रेखांश (Lat-Long) आहेत," आर्यन स्वतःशीच पुटपुटला. त्याने 'कंडिशनल फिल्टरिंग' (Conditional Filtering) लावले. स्क्रीनवर हजारो रकाण्यांमधून डेटा फिल्टर होऊ लागला.
१००% लोडिंग...
स्क्रीनवर फक्त एकच 'रो' (Row) शिल्लक राहिली. तो एक 'कस्टम पॅरामीटर' (Custom Parameter) होता, ज्याचे नाव होते: 'Offset_Z_Location'. आर्यनने तो कॉलम उघडला. तिथे दोन आकडे लपवले होते: 18.9634° N, 72.8461° E
आर्यनने लगेच ते कोऑर्डिनेट्स ऑफलाईन मॅपवर टाकले. मॅपचा पॉईंटर थेट दक्षिण मुंबईच्या पूर्व किनाऱ्यावर जाऊन थांबला.
"माझगाव डॉकयार्ड! (Mazagon Dockyard)" आर्यन आनंदाने ओरडला. "सर! मला लोकेशन मिळालंय! ते माझगाव डॉकयार्डचा जुना 'ड्राय डॉक नंबर ४' (Dry Dock No. 4) आहे!" आर्यनने केबिनच्या आतूनच बाहेर ओरडून सांगितले.
पण बाहेरून कबीरचा कोणताही आवाज आला नाही.
"सर?!" आर्यनने पुन्हा हाक मारली.
अचानक केबिनच्या दरवाजावर लाथांचे जोरदार प्रहार होऊ लागले. कोणीतरी दरवाजा तोडण्याचा प्रयत्न करत होते. भावनाने घाबरून किंचाळली.
दरवाजाचे बिजागरे तुटायला लागले होते. आर्यनने लॅपटॉप बॅगेत कोंबला आणि तो दरवाजाच्या दिशेने एक जड लोखंडी पाईप घेऊन उभा राहिला. दरवाजा एका भयंकर आवाजाने तुटून खाली पडला.
समोर एक काळे कपडे घातलेला आणि तोंडावर मास्क लावलेला धिप्पाड हिटमॅन उभा होता. त्याने आपली रायफल आर्यनच्या दिशेने रोखली. आर्यनने डोळे गच्च मिटले.
पण 'धडाम!' असा एक मोठा आवाज झाला आणि तो हिटमॅन पुढच्या क्षणी खाली कोसळला. त्याच्या मागे कबीर खान उभा होता. कबीरच्या कपाळावरून रक्त वाहत होते आणि त्याच्या हातात एक 'शॉटगन' (Shotgun) होती, जी त्याने त्या हिटमॅनकडूनच हिसकावून घेतली होती.
"आर्यन, इकडे ये!" कबीरने आत येत म्हटले. तो केबिनच्या मध्यभागी गेला आणि त्याने जमिनीवर असलेला एक जुना, लाकडी ट्रॅपडोअर (Trapdoor) ओढून उघडला. खाली थेट खाडीचे पाणी होते आणि तिथे एक काळ्या रंगाची 'स्पीडबोट' (Speedboat) बांधून ठेवली होती.
"माझ्या खबऱ्याने ही इमर्जन्सीसाठी ठेवली होती. पटापट खाली उतरा!" कबीर म्हणाला.
आर्यनने आधी भावना आणि आरोहीला खाली उतरवले आणि मग तो स्वतः उतरला. कबीर सर्वात शेवटी उतरला. त्याने ट्रॅपडोअर आतून बंद करून घेतला आणि स्पीडबोटचे इंजिन चालू केले.
इंजिनने एका मोठ्या डरकाळीसह वेग घेतला आणि ती बोट त्या दलदलीच्या पाण्यातून खाडीच्या मुख्य प्रवाहाकडे वेगाने सुसाट सुटली.
वरती केबिनमध्ये उरलेले गुंड घुसले, पण त्यांना फक्त तुटलेली फरशी दिसली. त्यांनी ट्रॅपडोअर उघडून बोटीच्या दिशेने फायरिंग सुरू केली, पण बोट तोपर्यंत गोळ्यांच्या टप्प्याबाहेर गेली होती.
"आपण वाचलो!" आर्यन धापा टाकत म्हणाला. भावनाने डोळे मिटून देवाचे आभार मानले.
पण त्यांचा आनंद फार काळ टिकला नाही. खाडीच्या वर आकाशात तो 'मिलिटरी ड्रोन' पुन्हा दिसला. त्याने स्पीडबोटला लॉक केले होते आणि तो वेगाने खाली झेपावत होता.
"तो ड्रोन आपल्याला ट्रॅक करत राहील, सर!" आर्यन ओरडला.
कबीरने बोट ऑटो-पायलटवर (Auto-Pilot) टाकली. तो उठून उभा राहिला, त्याने ती शॉटगन खांद्याला लावली, आणि अचूक नेम धरून त्या ड्रोनवर फायर केले. ड्रोनचे तुकडे झाले आणि तो खाडीच्या पाण्यात धडामकन कोसळला.
आता ते पूर्णपणे सुरक्षित होते.
"तू मघाशी काय म्हणालास आर्यन? लोकेशन काय आहे?" कबीरने स्टिअरिंग पुन्हा हातात घेत विचारले.
"माझगाव डॉकयार्ड, ड्राय डॉक नंबर ४. तो एक जुना आणि बंद पडलेला नेव्हीचा (Navy) एरिया आहे. तिथे जहाजांची दुरुस्ती केली जायची. किआराने तोच पत्ता दिला आहे. मला १०० टक्के खात्री आहे की 'द आर्किटेक्ट'चे मुख्य सर्व्हर्स तिथेच आहेत, आणि किआरालाही त्यांनी तिथेच बंदी बनवून ठेवले असेल," आर्यनने खात्रीने सांगितले.
"गुड. आपण तिथेच चाललो आहोत," कबीरने बोटीचा वेग आणखी वाढवला. "पण आर्यन, आता आपण थेट मृत्यूच्या गुहेत प्रवेश करणार आहोत. तिथे साधे गुंड नसतील, तिथे 'द कलेक्टर्स'ची मुख्य सिक्युरिटी असेल."
"मला पर्वा नाही सर. आता ही लढाई किआराला वाचवण्याची आणि या सिंडिकेटला कायमचे नष्ट करण्याची आहे," आर्यनच्या डोळ्यांत आता भीती नव्हती, तर एक भयानक जिद्द होती.
तो आपल्या बॅगेतील लॅपटॉप काढणार, तेवढ्यात लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर अचानक एक निळा प्रकाश चमकू लागला. आर्यनने लॅपटॉप उघडला. लॅपटॉप 'ऑफलाईन' असूनही, त्याची स्क्रीन आपोआप सुरू झाली होती.
स्क्रीनवर एक काळा बॅकग्राउंड आला आणि त्यावर लाल रंगात एक मेसेज टाईप होऊ लागला:
"वेलकम टू द गेम, आर्यन देशमुख. मला माहीत होते तू हा कोड डिकोड करशील. मी तुझीच वाट पाहत आहे. - द आर्किटेक्ट."
आर्यनच्या अंगावर सरसरून काटा आला. याचा अर्थ किआराने तो कोड आर्यनला वाचवण्यासाठी नाही, तर 'द आर्किटेक्ट'ने स्वतः आर्यनला तिथे खेचून आणण्यासाठी तो सापळा (Digital Trap) रचला होता! त्यांचा लॅपटॉप आधीपासूनच हॅक झाला होता.
एकीकडे किआराचे अपहरण, दुसरीकडे 'द आर्किटेक्ट'चा हा भयानक डिजिटल सापळा! माझगाव डॉकयार्डमध्ये आर्यन आणि कबीरसाठी कोणता मृत्यूचा खेळ वाढून ठेवला आहे? भावना आणि आरोहीचे काय होणार?
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चा पुढील थरार आणि माझ्या अशाच नवनवीन रहस्यकथा वाचण्यासाठी प्रोफाईलला नक्की फॉलो करा! ही कथा तुम्हाला कशी वाटली किंवा यात काही सुधारायचे असल्यास कमेंट करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय माझ्या पुढील लेखनासाठी खूप महत्त्वाचा आहे
