कबीरच्या शॉटगनमधून सुटलेल्या गोळ्यांनी नवी मुंबई आंतरराष्ट्रीय विमानतळाच्या त्या रिकाम्या टर्मिनलमध्ये एकच हाहाकार उडवून दिला. वरच्या बाल्कनीतून कबीरने अत्यंत अचूक नेम धरत खाली उभ्या असलेल्या दोन 'मर्सिनरीज'ना (Mercenaries) एका झटक्यात जमिनीवर पाडले. गोळीबाराचा तो कानठळ्या बसवणारा आवाज काँक्रीटच्या त्या अवाढव्य सांगाड्यात घुमू लागला.
"कव्हर घ्या!" द आर्किटेक्टचे उरलेले गुंड ओरडले आणि त्यांनी मिळेल त्या पिलरचा आडोसा घेत वरच्या दिशेने अंधाधुंद फायरिंग सुरू केली.
आर्यन कन्सोलजवळ पूर्णपणे उघड्यावर होता. गोळ्या त्याच्या डोक्यावरून आणि कानांजवळून सूं-सूं करत जात होत्या. त्याने क्षणाचाही विलंब न लावता एका मोठ्या सिमेंटच्या ब्लॉकमागे झेप घेतली. सिमेंटचे तुकडे उडून त्याच्या अंगावर पडत होते, पण त्याचे लक्ष त्या कन्सोलच्या स्क्रीनवर होते.
स्क्रीनवर अजूनही ती लाल रंगाची भयंकर कवटी (Skull) चमकत होती आणि खाली मेसेज होता: 'डेटा वाईप १००% कम्प्लीट.'
द आर्किटेक्टचे अब्जावधी डॉलर्सचे साम्राज्य, त्याचा तो 'ग्लोबल एक्सटॉर्शन डेटा' कायमचा मातीत मिळाला होता!
आर्किटेक्ट वेड्यासारखा ओरडत होता. त्याचे ते शांत, थंड रूप आता एका हिंस्त्र श्वापदात बदलले होते. "माझा डेटा! तू माझा पूर्ण डेटा नष्ट केलास! मी तुला जिवंत सोडणार नाही, देशमुख!"
त्याने जमिनीवर पडलेली एका गुंडाची रायफल उचलली आणि तो आर्यन लपलेल्या पिलरच्या दिशेने वेगाने येऊ लागला.
पण तेवढ्यात टर्मिनलच्या खालच्या बाजूला लपलेल्या किआराने आपली चाल खेळली. तिने आपल्या टॅब्लेटवरून टर्मिनलच्या 'टेम्पररी कन्स्ट्रक्शन पॉवर ग्रिड' (Temporary Construction Power Grid) मध्ये प्रवेश मिळवला होता. तिथे विमानतळाचे काम रात्रभर चालण्यासाठी शेकडो उच्च क्षमतेचे (High-Voltage) हॅलोजन फ्लडलाईट्स लावलेले होते. किआराने त्या सर्व लाईट्सचा व्होल्टेज एकाच वेळी सर्वोच्च पातळीवर नेला आणि ते आर्यनच्या आणि गुंडांच्या डोळ्यांवर फ्लॅश केले.
एका भयंकर आणि डोळे दिपवणाऱ्या प्रकाशाने संपूर्ण टर्मिनल उजळून निघाले. आर्किटेक्ट आणि त्याचे गुंड अचानक आलेल्या त्या प्रखर प्रकाशामुळे पूर्णपणे आंधळे झाले. त्यांनी डोळ्यांवर हात ठेवले.
"आर्यन, वर ये लवकर!" कबीरने बाल्कनीतून एक जाड इलेक्ट्रिकल केबल खाली फेकली.
आर्यनने जिवाच्या आकांताने ती केबल पकडली. कबीरने आपल्या मजबूत हातांनी त्याला वेगाने वर ओढून घेतले. आर्यन बाल्कनीत पोहोचताच भावनाने त्याला घट्ट मिठी मारली. आरोही त्याच्या पायाला बिलगली होती.
"आर्यन! मला वाटलं मी तुला पुन्हा कधीच पाहू शकणार नाही," भावना हुंदके देत म्हणाली.
"मी आलोय ना भावना. आता आपल्याला फक्त इथून बाहेर पडायचं आहे," आर्यनने तिला धीर दिला. पण भावुक होण्याची ही वेळ नव्हती.
खालून आर्किटेक्टचा रागीट आवाज आला. त्याचे डोळे आता प्रकाशाळले होते. "त्यांना चारही बाजूंनी घेरा! एकही जण इथून जिवंत बाहेर जाता कामा नये!"
"सर, इथून बाहेर कसं पडायचं?" आर्यनने कबीरकडे पाहत विचारले. "खाली पंधरा गुंड आहेत."
"आपण ज्या रस्त्याने आलो, तिथून जाता येणार नाही. ते आपल्याला खालीच घेरतील," कबीरने आजूबाजूला नजर फिरवली. "आपल्याला छतावरून किंवा मागच्या बाजूने म्हणजे 'रनवे'च्या (Runway) दिशेने जावे लागेल."
"रनवे! हो सर, टर्मिनल वनची ही बाल्कनी थेट 'एअरब्रिज'च्या (Airbridge) सांगाड्याला जोडलेली आहे. तिथून आपण थेट रनवेवर उतरू शकतो. आपली गाडी तिथून जवळच आहे," आर्यनला नकाशा आठवला.
"किआरा!" कबीरने आपल्या सॅटेलाईट कॉलरवरून आवाज दिला. "आम्ही रनवेच्या दिशेने निघालोय. तू 'बीएचएस' टनेलमधून बाहेर पड आणि जीपजवळ पोहोच!"
"कॉपी दॅट, सर!" किआराचा आवाज आला.
कबीरने भावना आणि आरोहीला आपल्या पाठीमागे ठेवले. आर्यनने लोखंडी पाईप हातात घेतला आणि ते बाल्कनीच्या मागच्या बाजूने, त्या अर्धवट बांधलेल्या एअरब्रिजच्या दिशेने धावू लागले.
गुंडांना त्यांचा बेत समजला. "ते रनवेकडे पळत आहेत! त्यांना थांबवा!"
गोळ्यांचा पाऊस त्यांच्या मागे सुरू झाला. कबीरने मागे वळून दोन 'स्मोक ग्रेनेड' (Smoke Grenades) फेकले, ज्यामुळे गुंडांची वाट अडवली गेली. ते एअरब्रिजच्या सांगाड्यातून खाली रनवेवर उतरले.
समोर हजारो मीटर लांब आणि रुंद पसरलेला काँक्रीटचा तो महाकाय आणि रिकामा रनवे होता. तिथे फक्त अंधार होता आणि दूरवर काही कन्स्ट्रक्शन मशिन्स उभ्या होत्या. पावसाच्या पाण्याने रनवेवर डबकी साचली होती.
ते धापा टाकत पळत होते. भावनाचा श्वास फुलला होता, पण ती आरोहीचा हात पकडून जिद्दीने धावत होती. आर्यनने आरोहीला उचलून आपल्या कडेवर घेतले जेणेकरून त्यांना वेगाने पळता येईल.
"गाडी फक्त पाचशे मीटर दूर आहे!" आर्यन ओरडला.
पण अचानक, त्यांच्या पाठीमागून दोन काळ्या रंगाच्या 'लँड रोव्हर' (Land Rover) गाड्या टर्मिनलच्या मागच्या गेटमधून बाहेर आल्या आणि त्या रनवेवर सुसाट वेगाने त्यांच्या दिशेने धावू लागल्या. गाड्यांचे प्रखर हेडलाईट्स त्यांच्या पाठीवर पडले.
"शिट! त्यांनी गाड्या काढल्यात!" कबीरने मागे पाहिले. रनवेवर लपण्यासाठी कोणतीही जागा नव्हती. ते पूर्णपणे उघड्यावर होते.
गाड्यांमधून गुंडांनी फायरिंग सुरू केली. गोळ्या काँक्रीटवर आदळून ठिणग्या उडवत होत्या.
"डावीकडे पळा! त्या क्रेनच्या मागे!" कबीरने एका मोठ्या पिवळ्या कन्स्ट्रक्शन क्रेनकडे बोट दाखवले.
ते सर्वजण क्रेनच्या प्रचंड मोठ्या चाकांमागे लपले. लँड रोव्हर गाड्या त्यांच्यापासून शंभर फुटांवर येऊन थांबल्या. गाड्यांचे दरवाजे उघडले आणि आर्किटेक्ट स्वतः बाहेर आला. त्याच्या हातात एक 'असाल्ट रायफल' (Assault Rifle) होती. त्याच्यासोबत दहा गुंड होते.
"तुझा खेळ संपला आर्यन!" आर्किटेक्ट हसत म्हणाला. "तू माझा डेटा नष्ट केलास, आता मी तुझे पूर्ण जग नष्ट करणार. इन्स्पेक्टर, तुझी शॉटगन रिकामी झाली आहे हे मला माहीत आहे. आता बाहेर या, नाहीतर मी या क्रेनवर 'आरपीजी' (RPG) फायर करेन."
एका गुंडाने खांद्यावर 'रॉकेट लाँचर' (Rocket Launcher) ठेवले आणि तो नेम धरू लागला.
कबीरने आर्यनकडे पाहिले. कबीरची शॉटगन खरोखरच रिकामी होती. त्याच्याकडे आता फक्त एक चाकू उरला होता.
"आर्यन, मी त्यांच्यावर झेप घेतो. तू भावना आणि आरोहीला घेऊन पळ," कबीरने आपला मृत्यू स्वीकारला होता.
"नाही सर! आपण एकत्र आलोय, एकत्रच परत जाऊ," आर्यनने कबीरचा हात घट्ट पकडला.
तेवढ्यात, अचानक आकाशातून एक भयंकर आणि कानठळ्या बसवणारा आवाज येऊ लागला. तो आवाज कोणत्याही ड्रोनचा नव्हता, तो एका महाकाय हेलिकॉप्टरचा होता!
सर्वांनी वर पाहिले.
ढगांमधून एक अत्याधुनिक 'अपाचे अटॅक हेलिकॉप्टर' (Apache Attack Helicopter) खाली आले. त्या हेलिकॉप्टरच्या सर्चलाईटने (Searchlight) आर्किटेक्ट आणि त्याच्या गुंडांना एका प्रखर प्रकाशात पकडले.
हेलिकॉप्टरच्या लाऊडस्पीकरमधून एक कडक आणि परिचित आवाज घुमला: "शस्त्रे खाली टाका! तुम्ही चारही बाजूंनी घेरले गेले आहात. एकही हालचाल केलीत, तर तुम्हाला उडवून दिले जाईल!"
तो आवाज दुसरा तिसरा कोणाचा नसून मुंबईचे 'पोलीस कमिशनर' (Police Commissioner) स्वतः होते!
आर्यन आणि कबीर आश्चर्याने पाहत राहिले.
"हे कसे शक्य आहे? त्यांना लोकेशन कसे समजले?" आर्यन पुटपुटला.
तेवढ्यात कबीरच्या सॅटेलाईट फोनवर किआराचा आवाज आला. "सर! मी जेव्हा त्यांच्या सिस्टीमचे फायरवॉल जॅम केले, तेव्हा मी फक्त 'ट्रोजन हॉर्स'ला जागा करून दिली नाही, तर मी त्यांचे थेट लोकेशन (Live Coordinates) महाराष्ट्र पोलिसांच्या आणि एटीएस (ATS) च्या कंट्रोल रूमलाही पाठवले होते! फोर्स पोहोचली आहे!"
आर्किटेक्टला समजले की तो पूर्णपणे अडकला आहे. त्याने रागाने हेलिकॉप्टरच्या दिशेने रायफल रोखली. पण पुढच्याच सेकंदाला हेलिकॉप्टरमधून 'वॉर्निंग शॉट्स' (Warning Shots) फायर झाले. गोळ्या आर्किटेक्टच्या पायाजवळ काँक्रीटवर आदळल्या.
गुंडांनी ताबडतोब आपली शस्त्रे खाली टाकली आणि ते गुडघ्यावर बसले. आर्किटेक्ट मात्र तिथेच उभा होता. त्याचा चेहरा संतापाने लाल झाला होता.
रनवेच्या चारही बाजूंनी पोलिसांच्या आणि एटीएसच्या गाड्या सायरन वाजवत आत शिरल्या. त्यांनी आर्किटेक्ट आणि त्याच्या टीमला वेढा घातला.
कबीर, आर्यन, भावना आणि आरोही क्रेनच्या मागून बाहेर आले. त्यांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली. मृत्यूचा तो भयानक खेळ आता खऱ्या अर्थाने संपला होता!
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चा हा थरार तुम्हाला कसा वाटला? कथेचा ग्रँड फिनाले (अंतिम भाग) वाचण्यासाठी चॅनेलला नक्की Subscribe/Follow करा! तसेच, या कथेत काही चुकले असल्यास किंवा ही मालिका तुम्हाला कशी वाटली, हे Comment करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय माझ्या पुढील लेखनासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
