चांदने तिच्याबद्दल बोलताच, आजूबाजूला जमलेली सर्व मुले-मुली नैनकडे पाहू लागली. "काय? तू काय बोलतेयस हे?" समोर उभी असलेली एक मुलगी वैतागून म्हणाली.
"हो, मी अगदी खरं सांगतेय. ही माझी मोलकरीण आहे आणि माझ्या प्रत्येक हुकुमाचे पालन करते. ही इथे कॉलेजमध्ये शिकायला आलेली नाही, तर माझी कामे करण्यासाठी आली आहे," चांदने आत्मविश्वासाने उत्तर दिले.
हे सगळे काही वेळ शांतपणे ऐकत असलेला रियांश पुढे आला आणि म्हणाला, "म्हणजे तुझ्या म्हणण्याचा अर्थ असा आहे की, ही मुलगी आपण सांगू ते सगळे ऐकेल? कसलाही विरोध न करता?"
"हो," चांदने ठामपणे सांगितले.
"व्यवचार विचार करून बोल, मिस चांदणी. जर असं झालं नाही, तर या कॉलेजमध्ये जगणं तुझ्यासाठी खूप कठीण होऊन जाईल," रियांशने तिच्या डोळ्यात पाहत एक कठोर इशारा दिला.
"नाही, असं काहीही होणार नाही, तुम्ही काळजी करू नका. मी तुम्हाला वचन देते," चांदने त्याला खात्री दिली.
त्यानंतर ती नैनजवळ गेली. "तू तिथे काय बोलत होतीस?" नैनने अगदी भोळेपणाने विचारले.
"पाहिलंस का चांद? ती सगळी मुले, आणि विशेषतः समोर बसलेला तो मुलगा, तो आमचा सिनियर आहे. तुला दिसला नाही का तो कशाप्रकारे नवीन विद्यार्थ्यांची रॅगिंग घेत आहे?" चांद म्हणाली. एका आज्ञाधारक नोकराप्रमाणे नैनने मान डुलवली.
"तर ऐक," चांद पुढे म्हणाली, "त्यांना माझ्यावर त्रासाचा बडगा उगारण्यापासून रोवण्यासाठी त्यांची एक अट आहे. पुढचे दहा दिवस तुला त्या रियांष खन्नाच्या प्रत्येक हुकुमाचे, जशी तू माझी आज्ञा पाळतेस तशीच अंमलबजावणी करावी लागेल. तो जे सांगेल ते प्रत्येक काम तुला करावं लागेल. फक्त दहा दिवसांसाठी."
नैन फक्त तिच्या चेहऱ्याकडे पाहतच राहिली. ती कोणती वस्तू किंवा खेळणी होती का, जी चांदने विचार न करता दुसऱ्याच्या स्वाधीन केली होती? तरीही तिने चांदला काहीही बोलले नाही; कारण तिला तो अधिकारच नव्हता. तिने खाली मान घातली आणि चांदने ती तिची सहमती असल्याचे गृहीत धरले.
नैनचा हात धरून चांद रियांश आणि त्याच्या मित्रांकडे चालत गेली.
नैनला पाहताच त्या सर्वांच्या चेहऱ्यावरील हास्य नाहीसे झाले. तिचे जुने मळके कपडे आणि सावळा रंग पाहून काही मुलींनी तोंडे वाकडी केली.
"तुम्ही हिच्याबद्दल बोलत होता का? इह, ही किती कुरूप आहे यार," त्या आपसात कुत्सितपणे कुजबुजू लागल्या.
त्यांचे ते कठोर शब्द नैनच्या कानावर पडले, पण तिने कोणतीही प्रतिक्रिया दिली नाही. अशा प्रकारचे टोमणे तिच्यासाठी रोजचेच झाले होते. नैन मान खाली घालून गप्प उभी राहिली.
परंतु, या सगळ्या गोंधळात एका गोष्टीकडे कोणाचेच लक्ष गेले नाही, ते म्हणजे रियांश सलग नैनकडेच पाहत होता. नैनचे केस खूप लांब आणि दाट होते, आणि आज घाईघाईत ती ते बांधायला विसरली होती. तिच्या चेहऱ्यावर वारंवार येणाऱ्या केसांच्या बटा ती सारख्या मागे सारत होती. तिचे मोठे, बोलके डोळे, तिचा साधेपणा आणि तिचा निष्पाप चेहरा रियांशचे संपूर्ण लक्ष वेधून घेत होता.
या सर्वांपासून पूर्णपणे अनभिज्ञ असलेली नैन अजूनही मान खाली घालून उभी होती. तिला कल्पनाही नव्हती की, कॉलेजमधील ज्या देखण्या आणि लोकप्रिय तरुणावर अर्ध्याहून अधिक मुली फिदा होत्या, तो तरुण तिला चोरून न्याहळत होता.
अचानक चांदच्या आवाजाने रियांषची तंद्री भंग पावली. आपण काय करत होतो याची जाणीव होताच त्याला स्वतःवरच आश्चर्य वाटले.
"तुला काय झालंय रियांश? तू तिच्याकडे का बघत होतास? तू या कॉलेजचा हिरो आहेस, प्रत्येक मुलगी तुझ्यावर मरते," त्याने स्वतःलाच मनातल्या मनात दम भरला. तरीही, स्वतःची समजूत काढूनही त्याचे डोळे पुन्हा पुन्हा नैनकडेच जात होते.
आपल्या भावनांवर नियंत्रण ठेवण्याचा प्रयत्न करत तो म्हणाला, "ठीक आहे, आजपासून पुढचे दहा दिवस तू माझ्यासोबत असशील. माझी सर्व कामे तूच करशील— जसे की माझ्यासाठी कॉफी आणणे, माझ्या वयाची पुस्तके सांभाळणे, कॅन्टीनमधून जेवण आणणे—मी जे काही सांगेन ते सर्व तुला करावे लागेल." असे म्हणत त्याने तिची नजर टाळली.
सर्वकाही ठरल्यानंतर चांदने आपली बॅग उचलली आणि ती आपल्या क्लासला निघून गेली, तर नैन नुसती ती जाताना पाहत उभी राहिली.
रियांशने तिच्यासमोर चुटकी वाजवली. "तुझी मैत्रीण निघून गेली आहे. आता माझ्यासोबत ये."
तो नैनला कॅन्टीनमध्ये घेऊन गेला आणि तिला खाण्यासाठी काहीतरी ऑर्डर करायला सांगितले. नैन बर्गर आणि कोल्डड्रिंक घेऊन परतली. "हे घ्या सर."
रियांशच्या कानोसा घेणाऱ्या संवेदनांमध्ये तिचा आवाज मधासारखा गोड वाटत होता. तो तिच्या आवाजात पूर्णपणे हरवून गेला.
नैनने जेव्हा वर पाहिले आणि रियांशला आपल्याकडे तसेच टक लावून पाहत असल्याचे पाहिले, तेव्हा तिला एक अनामिक जाणीव झाली. तिने अतिशय मऊ आवाजात विचारले, "सर... तुमचे जेवण," आणि ती टेबलच्या कडेला उभी राहिली.
तिची ती अवस्था पाहून रियांशने नकळत तिचा हात धरून तिला आपल्या शेजारी बसवले. नैन अविश्वासाने त्याच्याकडे पाहतच राहिली. तिच्या आईशिवाय आजवर कोणीही तिच्यावर असा हक्क गाजवला नव्हता. हे सर्व तिला एखाद्या स्वप्नासारखे वाटत होते आणि कोणत्यातरी अज्ञात कारणास्तव रियांशच्या स्पर्शाने तिचे हृदय वेगाने धडधडू लागले. तिला स्वतःलाच समजत नव्हते की हे काय चालले आहे.
ती काही बोलण्यापूर्वीच रियांशने विचारले, "तू सकाळपासून काही खाल्लं आहेस का?"
नैनचे डोळे नकळत त्याच्या डोळ्यांशी जुळले. तिने नकारार्थी मान हलवली. माझ्या आईशिवाय माझ्या खाण्यापिण्याची काळजी घेणारे या जगात कोण आहे? असा विचार तिने मनात केला.
यानंतर जे घडले त्याने नैन पूर्णपणे सुन्न झाली. रियांशने स्वतःच्या हाताने तिला जेवू घालण्याचा प्रयत्न केला. तिला त्याला नकार द्यावासाही वाटला नाही; आयुष्यात पहिल्यांदाच कोणीतरी तिला माणसासारखी वागणूक दिली होती. कोणीतरी खरोखरच तिची काळजी घेत होते. हा विचार मनात येताच तिच्या डोळ्यातून आनंदाश्रू वाहू लागले, जे थेट रियांशच्या हातावर येऊन पडले.
आयुष्यात पहिल्यांदाच नैनला आपण एक जिवंत, श्वास घेणारी माणूस असल्याची जाणीव झाली होती.
जेव्हा रियांशने तिच्या डोळ्यातून पाणी पाहिले, तेव्हा तो घाबरला. "अरे, काय झालं? मी काही चुकीचं बोललो का? बघ, जर मी तुझा काही अपमान केला असेल, तर मला मनापासून वाईट वाटतंय!" असे म्हणत त्याने चेष्टेने आपले कान धरले आणि तिची माफी मागू लागला.
रियांशच्या या बालिश आणि गोड कृतीवर नैन नकळत हसू लागली. तिच्या डोळ्यात पाह, रियांश अतिशय प्रेमाने म्हणाला, "मिस नैन, तुमचे डोळे खूपच सुंदर आहेत."
त्याच्या या शब्दांमुळे नैनच्या अंतरंगात एक अनामिक आनंद पसरला आणि काही क्षणांसाठी तीदेखील त्याच्या प्रेमाच्या डोहात हरवून गेली.
तिची ती हरवलेली स्थिती लक्षात घेऊन रियांशने पुन्हा एकदा चुटकी वाजवली. "हॅलो मिस नैन! कुठे हरवलात तुम्ही?"
त्याच्या या खेळकर बोलण्यावर नैनने लाजत नजर खाली केली, जसे की तिने काहीतरी चुकीचे केल्याचे पकडले गेले होय. "नाही... असं... काही नाही."
तिला समजतच नव्हते की तिच्यासोबत नक्की काय चालले आहे किंवा तिला रियांशचे बोलणे इतके का आवडत आहे.
लवकरच कॉलेजचा दिवस संपला आणि चांद नैनला न्यायला आली. "सर, मी नैनला आता घरी घेऊन जाऊ शकते का? ती उद्या पुन्हा तुमच्यासोबत असेल," चांदने रियांशला विचारले.
नैन चांदसोबत चालू लागली, पण तिचे मन तिथेच थांबले होते. कोणत्यातरी अज्ञात ओढीने तिला पुन्हा रियांशच्या पाठीशी राहावेसे वाटत होते. तरीही आपल्या भावना दाबून ती चांदसोबत घराकडे रवाना झाली.
घरी पोहोचताच चांदने नैनला तिच्या कॉलेजचे प्रोजेक्टचे काम करायला सांगितले आणि ती स्वतः तिच्या मोबाईलमध्ये रमेल.
नैनने प्रोजेक्ट फाइलवर काम सुरू केले, पण तिचे अजिबात लक्ष लागत नव्हते. अचानक पानांवर तिला रियांशचा चेहरा दिसू लागला आणि तिचा हात नकळत त्या कागदावर फिरू लागला.
बेडवर पडून मोबाईल वापरत असलेल्या चांदचे लक्ष नैनकडे गेले. तिने मोबाईल बाजूला ठेवला, ती उठली आणि नैनजवळ चालत आली. तिने पाहिले की नैन चेहऱ्यावर एक गोड हसू ओढून कागदावर हळूवारपणे बोट फिरवत आहे.
चांद काही सेकंद तिला तसेच पाहत राहिली, आणि मग तिने जवळच ठेवलेला पाण्याचा पेला उचलला आणि थेट नैनच्या तोंडावर फेकून मारला. पाण्याचा तो थंडगार लोट नैनच्या अंगावर आदळताच ती भानावर आली.
"हे काय करतेयस चांद?" नैनने स्वतःला सावरत विचारले.
"तुझे लक्ष कुठे आहे नैन? मी तुला काम सांगितलंय आणि तू इथे काय दिवास्वप्न बघत आहेस?" चांदने संतापाने विचारले.
नैनने खाली मान घातली आणि ती पुन्हा एकदा आपले काम प्रामाणिकपणे पूर्ण करण्यासाठी जुंपली, परंतु तिचे मन मात्र त्या कॅन्टीनमध्ये आणि रियांशच्या त्या शब्दांभोवतीच घिरट्या घाबत होते. ती समजू शकत नव्हती की ही केवळ दहा दिवसांची सक्ती आहे की तिच्या आयुष्यात एका नवीन आणि अदभुत पर्वाची सुरुवात होत आहे. एका बाजूला कॉलेजमधील भीती आणि दुसऱ्या बाजूला रियांशची ती अनोखी काळजी, या कात्रीत नैनचे मन पूर्णपणे अडकले होते. ती दिवसभर घडलेल्या प्रत्येक गोष्टीचा पुन्हा एकदा आपल्या मनात आढावा घेऊ लागली, रियांशचा तो स्पर्श, त्याचे हसणे आणि तिची काळजी घेण्याची ती पद्धत तिच्या मनातून जात नव्हती.
दरम्यान, चांद पुन्हा आपल्या फोनमध्ये मग्न झाली, तिला नैनच्या मनात चाललेल्या या वादळाची सुतराम कल्पना नव्हती. नैनने आपले अश्रू लपवत प्रोजेक्टचे काम पूर्ण केले, पण तिचा तो दिवस तिच्या संपूर्ण आयुष्याला एक नवीन कलाटणी देणारा ठरला होता. पुढचे नऊ दिवस तिच्यासाठी कसे असतील, रियांशसोबतची ही भेट तिला कुठल्या नवीन वळणावर घेऊन जाईल, हे तिला ठाऊक नव्हते, पण एक गोष्ट निश्चित होती—नैनचे आयुष्य आता पूर्वीसारखे कधीच राहिले नव्हते. तिच्या या मुक आणि सहनशील जगात प्रेमाचा आणि आदराचा एक नवीन किरण प्रवेश करत होता, ज्याची तिला कधीच अपेक्षा नव्हती. ती खऱ्या अर्थाने आता एका नवीन प्रवासाच्या उंबरठ्यावर उभी ठाकली होती.
