चंदने अचानक पाण्याचा ह्यो भडका मारून नैनाचे तोंड पूर्णपणे ओले केले. गाढ झोपेत असलेल्या नैनाला एकदम दचका बसून जाग आली. डोळे चोळत तिने विचारले, "चंद! तू हे काय केलंस?"
"दुसरं काय करणार मी? मी तुला माझा प्रोजेक्ट पूर्ण करण्याचे काम दिले होते, आणि तू मात्र हवेतच राजवाडे बांधत बसलीस! एवढ्या रात्री तू कोणाचे स्वप्न पाहत होतीस? जर तुझ्या डोक्यात एवढी स्वप्ने घर करून बसली असतील, तर एकदा आरशात जाऊन स्वतःचे तोंड पाहा—तुझी स्वप्ने आपोआप पळून जातील," चंदने अत्यंत कठोर आणि उपरोधिक सुरात सुनावले.
चंदच्या या टोचणाऱ्या शब्दांमुळे नैनाच्या मनात पुन्हा एकदा खोल निराशा दाटून आली. "आता गप्प बसून काय बघत आहेस? जा, जाऊन कपडे बदल! आणि मला उद्या सकाळपर्यंत हा प्रोजेक्ट पूर्ण हवा आहे, समजले का?" चंदने तिला सक्त हुकूम दिला आणि पुन्हा एकदा आपल्या मोबाईलवर स्क्रोल करू लागली.
नैना कपडे बदलण्यासाठी बाथरूममध्ये गेली. आरशात तिचे लक्ष जाताच, काही क्षणांसाठी रेयांशचा चेहरा तिच्या डोळ्यांसमोर तारकांसारखा चमकला, पण लगेचच चंदचे ते क्रूर शब्द तिच्या कानात घुमू लागले.
नैना स्वतःशीच पुटपुटली, "चंद बरोबरच बोलते आहे शेवटी. तो कुठे आणि मी कुठे? माझ्यासारख्या सावळ्या आणि साध्या मुलीला कोण बरं आवडू शकेल?"
ती खोलीत परतली आणि शांतपणे कामाला लागली. रात्रभर जागून तिने चंदचा प्रोजेक्ट पूर्ण केला आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी लवकर उठून तिने नेहमीप्रमाणे आपली घरातील कामे सुरू केली.
दुपारी दोघीही महाविद्यालयात पोहोचल्या. कॉलेजच्या आवारात पाऊल ठेवताच रेयांश तिच्या दिशेने आला. त्याच्या हातात एक लालभडक गुलाब होता. नैना स्तब्ध झाली आणि एकटक त्याच्याकडे पाहू लागली.
रेयांशने तिच्यासमोर एका गुडघ्यावर बसत अत्यंत प्रेमाने म्हटले, "हॅलो, मिस कोयल, कृपया हा गुलाब स्वीकारा."
नैनाचे मन आनंदाने फुलले, तिचे हृदय जोरात धडकू लागले आणि तिचे डोळे लाजेने जमिनीवर टेकले. चंद तिथून निघून थेट तिच्या वर्गात निघून गेली. रेयांशने हलकेच नैनाचा हात आपल्या हातात घेतला, ज्यामुळे तिची हृदयाची गती आणखीनच वाढली.
त्याने प्रेमाने विचारले, "काय झाले? तू इतकी बाभळीसारखी का घाबरलीस?"
"मी... मी..." नैना अडखळली, तिने पटकन आपला हात मागे घेतला आणि नजर खाली वाकवली, तिला त्याच्या डोळ्यात पाहण्याची हिंमत होत नव्हती.
रेयांश तिच्या आणखी जवळ आला. नैना एका खुर्चीवर बसली होती, आणि रेयांशने तिच्या दोन्ही बाजूला आपले हात टेकवून तिला वाकून पाहिले. तिच्या थेट डोळ्यात पाहत तो म्हणाला, "तुला माहिती आहे का, तुझे नाव 'नैना' नक्कीच या तुझ्या सुंदर डोळ्यांना पाहूनच ठेवले असणार! ठीक आहे, तू इथेच थांब—मी आपल्यासाठी खायला काहीतरी घेऊन येतो."
असे म्हणून तो कॅन्टीनच्या दिशेने निघून गेला. नैना मात्र अजूनही आपल्या हातांकडे पाहत तिथेच बसून राहिली. ती मनातल्या मनात विचार करू लागली, 'मला तो इतका सुंदर असूनही कुरूप का समजत नाही? जेव्हा तो माझ्या इत yax जवळ येतो, तेव्हा माझ्या मनात ही हलचल का निर्माण होते? आणि त्याच्या सहवासात आल्यावर मला नेमके काय होते?'
काही वेळाने, रेयांश आणि नैना कॉलेजच्या ग्रंथालयात बसले होते. रेयांश कुठूनतरी एक सुंदर प्रेमकथा असलेली कादंबरी घेऊन आला.
त्याने पुस्तक तिच्या पुढे करत म्हटले, "हे घे, हे पुस्तक माझ्यासाठी मोठ्याने वाच."
नैना संकोचली. "सर... मला खरंच हे वाचावे लागेल का?"
रेयांशने खेळकरपणे एक भुवडी उंचावली आणि विचारले, "का? तुला वाचता येत नाही वाटतं?"
"मला वाचता येते... पण मी कधीही अशाप्रकारचे पुस्तक वाचलेले नाही."
त्यानंतर रेयांश तिला कॉलेजच्या टेरेसवर घेऊन गेला. तो तिच्याकडे पाहत म्हणाला, "इथे खूप शांतता असते, आणि मला ही जागा खूप आवडते."
टेरेसवर खरोखरच प्रसन्न वातावरण होते, आणि एक आल्हाददायक सुखद वारे नैनाला स्पर्श करून गेले.
रेयांशने पुस्तक तिच्या हातात देत आदेश दिला, "ठीक आहे, आता वाचायला सुरुवात कर."
नैना कादंबरी वाचू लागली आणि रेयांश अत्यंत तन्मयतेने ऐकत राहिला. वाचन करत असताना वाटेत एक अत्यंत सुंदर कविता आली:
'तुम्ही माझ्या इतके जवळ का येता?
तुम्ही मला इतके खास का वाटता?'
हे ऐकून रेयांशच्या चेहऱ्यावर एक गोड स्मित झळकले. तो म्हणाला, "वाह, किती सुंदर ओळी आहेत." तिच्या डोळ्यात खोलवर पाहत त्याने स्वतःच्या शब्दांत तीच कविता पुन्हा रचली:
'तुम्ही माझ्या इतके जवळ का येता?
तुम्ही मला इतके खास का वाटता?
जेव्हा मी डोळे बंद करतो, तेव्हा मला फक्त तूच दिसतेस,
माझ्या या स्वप्नांनी मला का वेडावून सोडले आहे?'
रेयांशने प्रत्येक शब्द अगदी थेट नैनाच्या डोळ्यात पाहून उच्चारला. नैनाचे हृदय इतक्या वेगाने धडकत होते की रेयांशला तिचा प्रत्येक ठोका स्पष्ट ऐकू येत होता.
त्याने आपुलकीने विचारले, "तुझे हृदय इतक्या जोरात का धडकत आहे?"
नैनाजवळ कोणतेही उत्तर नव्हते. ती पूर्णपणे भारावून गेली. घाबरून तिने तिथून जाण्यासाठी उचल घेतली, पण रेयांशने तिचा हात घट्ट पकडला. नैना जागीच खिळली.
तिने कसेबसे स्वतःला सावरत म्हटले, "स-सर, कृपया मला जाऊ द्या."
परंतु रेयांशचा तिला सोडण्याचा कोणताही इरादा नव्हता. तो शांतपणे म्हणाला, "जर माझ्या वागण्याने तुला त्रास होत असेल, तर सगळ्यांसमोर माझ्या कानशिलात लगावून निघून जा."
नैनाने एकदम वर पाहिले आणि तिची नजर त्याच्या नजरेला भिडली. रेयांश तिच्याकडे अत्यंत मायेने पाहत होता.
"काय झाले, मिस नैना? मार मला थोबाडीत आणि निघून जा."
"सर, मी तुम्हाला कसे मारू शकते..."
"का नाही मारू शकत? जर माझे वर्तन तुला आवडले नाही, तर इथून जाण्यापूर्वी मला माझी शिक्षा दे."
नैनाने एका शांत बाहुलीप्रमाणे आपले मान खाली घातली, तिचे डोळे जमिनीवर खिळले होते आणि तिने पूर्णपणे नजर टाळली. तिने विनवणी केली, "सर, कृपया माझा हात सोडा."
तिने असे म्हणताच रेयांशने तिचा हात सोडून दिला. पण नैना जशी वळून निघू लागली, तसा तो म्हणाला:
"माझं तुझ्यावर प्रेम आहे, मिस नैना."
नैनाला आपल्या कानांवर विश्वासच बसला नाही; तिला वाटले तिने काहीतरी चुकीचे ऐकले असावे. तिने हळूच मागे वळून पाहिले आणि ती अविश्वासाने रेयांशकडे बघतच राहिली.
"त-तुम्ही काय म्हणालात?"
रेयांश तिच्या समोर पुन्हा एकदा गुडघ्यावर बसला.
तो म्हणाला, "होय, माझं तुझ्यावर प्रेम आहे, मिस नैना. तू मला खूप आवडतेस."
नैना स्तब्ध उभी राहिली. कॉलेजमधील सर्वात आकर्षक मुलगा—ज्याला पाहण्यासाठी प्रत्येक मुलगी स्वप्ने पाहत होती—तो आज तिच्यासारख्या साध्या मुलीसमोर येऊन प्रेमाची कबुली देत होता. हे सर्व एखाद्या सुंदर स्वप्नासारखे वाटत होते, पण ते पूर्णपणे सत्य होते. रेयांश तिच्या उत्तराची वाट पाहत गुडघ्यावरच बसून राहिला.
हा संपूर्ण प्रसंग एखाद्या परीकथेसारखा भासत होता. लहानपणी तिची आई तिला राजकुमार आणि परीकथांच्या गोष्टी सांगायची. तेव्हा नैना त्या गोष्टींना केवळ निव्वळ काल्पनिक समजायची. पण आज मात्र त्या जुन्या परीकथा खऱ्याखुऱ्या वाटू लागल्या.
तरीही तिचा घसा सुकला होता, तिला शब्दच सुचत नव्हते. तिला समजत नव्हते की काय उत्तर द्यावे, ती फक्त मान खाली घालून गप्प उभी राहिली.
रेयांशने अत्यंत प्रेमाने सांगितले, "नैना, जर तुझ्या मनात माझ्यासाठी किंचितही भावना असतील, तर आज संध्याकाळी आपले कॉलेजचे वार्षिक संमेलन (ॲन्युुअल फंक्शन) आहे. मला हवे आहे की तू माझ्यासाठी त्या समारंभाला यावेस, आणि मी तुझ्यासाठी खास पसंत केलेला ड्रेस घालून यावेस. आणि जर तू आली नाहीस, तर मी समजून घेईन की प्रेम माझ्या नशिबातच नाही."
असे म्हणून त्याने एक सुंदर भेटवस्तूचा बॉक्स तिच्या हातात दिला आणि तो तिथून निघून गेला. नैना तो जात असताना फक्त पाहत राहिली, तिच्या डोळ्यातून आनंदाचे अश्रू वाहू लागले—पण यावेळी ते अश्रू दुःखाचे नव्हते, तर अपार आनंदाचे होते.
कॉलेज संपल्यानंतर नैना सरळ घरी आली आणि थेट आपल्या खोलीत गेली. तिची आई अजून कामावरून परतली नव्हती, त्यामुळे तिने खोलीची कडी लावून घेतली आणि रेयांशने दिलेले ते पाकीट अत्यंत उत्सुकतेने उघडले. त्या सुंदर पॅकेजमध्ये एक अत्यंत आकर्षक असा लाल रंगाचा डिझायनर ड्रेस होता.
तिचे मन लाखो भावनांनी बहरून आले, ज्याने तिच्या अवघ्या जगाचे रूप एका सेकंदात बदलून टाकले. तिने खोलीतील रेडिओ सुरू केला, तो सुंदर ड्रेस आपल्या छातीशी धरला आणि गाण्याच्या तालावर आनंदाने नाचू लागली:
"मिले हो तुम हमको बडे नसीबों से,
चुराया है मैंने किस्मत की लकीरों से..."
याच वेळी तिची आई खोलीत आली. आईला पाहताच नैनाने तो ड्रेस पटकन लपवून टाकला.
आईने प्रेमाने विचारले, "अरे! काय झाले? माझी मुलगी आज खूपच खूश दिसत आहे! काय घडले गं आज?"
नैना सावरत म्हणाली, "काही नाही, आई! आज कॉलेजमध्ये खूपच छान दिवस होता, म्हणून."
आई चहा बनवू लागली, तेव्हा नैनाने काही क्षण विचार केला आणि थोडी हिंमत करून विचारले, "आई... आज संध्याकाळी कॉलेजमध्ये एक पार्टी आहे. जवळपास सगळेच विद्यार्थी तिथे जात आहेत... तर, मी सुद्धा जाऊ का?"
आईने तिच्याकडे एक गोड आणि मायेचे स्मितहास्य करत पाहिले. ती म्हणाली, "वेडी मुलगी, जर सर्व मुले जात आहेत, तर मी काही अशी जुलमी आई नाही जी माझ्या स्वतःच्या लेकीला रोखेल. शिवाय, तुझा संपूर्ण दिवस घरकामात आणि मेहनतीत जातो—बाहेर जाण्याने तुझ्या चेहऱ्यावर थोडा आनंद येईल."
हे ऐकताच नैनाने धावत जाऊन आपल्या आईला मिठी मारली. तिने मनातल्या मनात विचार केला, "आई... तुला त्या राजकुमार आणि परीकथांच्या गोष्टी आठवतात का ज्या तू मला लहानपणी सांगायचीस?"
आईने हसून म्हटले, "होय, त्या गोष्टी ज्यांना तू नेहमीच वेडेपणा किंवा थापा समजायचीस!"
नैनाने मनातल्या मनात पुटपुटले, "त्या गोष्टी पूर्णपणे खोट्या नव्हत्या..."
कारण आज मला सुद्धा त्या गोष्टींसारखाच एक खराखुरा राजकुमार मिळाला आहे, असे नैना आपल्या मनात म्हणाली. तिने आपल्या आईसमोर अजून तरी संपूर्ण सत्य उघड केले नव्हते, परंतु तिच्या मनातील तो आनंद तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होता.
