झपाटलेला वाडा - भाग 8: लेखकाची परतफेड
वाडा पडला होता. दोन मजली, शंभर वर्ष जुना भोसले वाडा दोन सेकंदात जमीनदोस्त झाला होता. जिथे वाडा होता तिथे आता फक्त मातीचा ढिगारा होता. गावकऱ्यांनी ठरवलं - इथे आठ झाडं लावू. आठ आत्म्यांच्या नावाने. सावित्री, भैरवनाथ, किसन, कमला, सुनिता, श्रुती, रघुनाथ, दत्ता. त्यांची आठवण.
आर्यन पुण्याला परत आला. त्याची तीच खोली. तेच टेबल. पण तो आता तो आर्यन राहिला नव्हता जो महिन्यापूर्वी गेला होता. आधी तो कल्पनेने भूतं लिहायचा. गुगल करून. आता त्याने खरं भूत पाहिलं होतं. त्यांच्या हाताला हात लावला होता. त्यांच्या चिता जाळल्या होत्या.
त्याने लॅपटॉप उघडला. नवीन फाईल. नाव टाईप केलं - झपाटलेला वाडा - सत्य कथा.
आणि लिहायला सुरुवात केली. पहिला शब्द लिहिताच त्याला तो ओलसर वास परत आला. त्या वाड्यातला.
पहिला भाग - पहिली रात्र. पैंजणाचा आवाज. सुनिताची हाक. त्याने काहीही कल्पना टाकली नाही. जे घडलं तेच लिहिलं. रक्त कसं गरम होतं, भिंत कशी थंड होती, सांगाड्याचा वास कसा होता. खरं लिहिलं.
तीन दिवस तो खोलीबाहेर आला नाही. जेवण खोलीत. आई दार ठोठावत होती, आर्यन काय झालं
आई मी खरी कादंबरी लिहितोय. जी वाचून लोक झोपणार नाहीत.
चौथ्या दिवशी प्रकाशकाला मेल केला. प्रकाशकाने दोन तासात फोन केला. आवाज थरथरत होता.
आर्यन... हे काय लिहिलंयस तू हे... हे वाचताना माझ्या ऑफिसमधला AC बंद पडल्यासारखा वाटला. इतकं खरं कसं लिहू शकतोस कुठून आणलीस कथा
कथा नाही सर, अनुभव आहे. मी महिनाभर त्या वाड्यात राहिलो.पूर्ण पाठव. आत्ताच्या आत्ता.आर्यनने आठ भाग पाठवले. आठ आत्म्यांच्या आठ मुक्ती. आठव्या भागात वाडा पडला. सावित्री मुक्त झाली. सोनं पुरलं.कादंबरी छापली गेली. नाव - झपाटलेला वाडा. कव्हरवर - काळी विहीर आणि एक लहान मुलगी.
पहिल्या दिवशी पाच हजार कॉपी संपल्या. दुसऱ्या दिवशी दहा हजार. तिसऱ्या दिवशी पुण्यातल्या सगळ्या स्टॉलवर एकच पुस्तक - झपाटलेला वाडा. पेपरमध्ये हेडलाईन - लेखकाने भुताच्या वाड्यात राहून लिहिली सत्य कथा. टीव्हीवर इंटरव्ह्यू. आर्यन स्टार झाला.
पण आर्यनला स्टार व्हायचं नव्हतं. त्याने त्या पुस्तकातून मिळालेला एक रुपया पण ठेवला नाही. सगळे पैसे माळशेत गावच्या शाळेला दिले. आणि त्या मैदानात जिथे वाडा होता तिथे आठ झाडं लावली. आंब्याची, वडाची. प्रत्येक झाडाला एका आत्म्याची छोटी पाटी.
गावकरी म्हणाले, साहेब, तुम्ही आमच्या गावाला मुक्त केलं. वीस वर्ष कोणी त्या वाटेला जात नव्हतं, आता तिथे मुलं क्रिकेट खेळतात.एक संध्याकाळ आर्यन त्या मैदानात गेला. आठ झाडं वाऱ्याने हलत होती. त्याने डोळे बंद केले. आणि आवाज आला. आठ आवाज एकत्र.
धन्यवाद आर्यन... आम्ही खुश आहोत... तू आमची कथा जगाला सांगितलीस... आता आम्ही खरंच मुक्त झालो...
त्याने डोळे उघडले. समोर कोणीच नव्हतं. पण आठ झाडांखाली आठ दिवे लागले होते. तेलाचे दिवे. आपोआप. कोणी लावले नव्हते. वाऱ्यातही विझत नव्हते.हरिभाऊ हळूच म्हणाला, साहेब, त्यांनीच लावलेत. तुम्हाला धन्यवाद द्यायला.
आर्यन हसला. त्याला वाटलं, संपलं. माझं काम संपलं. कथा संपली.पण त्याच रात्री फोन वाजला. प्रकाशकाचा.आर्यन, दुसरं पुस्तक कधी देतोयस वाचक वेडे झालेत. दुसरा भाग मागतात.दुसरा भाग? पण वाडा तर पडला. कथा संपली.
पण सोन त्या तळघरातलं पाच हंडा सोनं त्याचं काय झालं ते अजूनही जमिनीत आहे ना त्यावर दुसरी कथा लिही. शापित सोन्याची कथा. लोकांना तेच हवंय. सोनंआर्यनच्या हातातला फोन थंड झाला. दत्ता म्हणाला होता - त्या पेटीला हात लावू नका, ते शापित आहे.
तो म्हणाला, नाही सर, मी दुसरा भाग नाही लिहिणार. सोनं तिथेच राहू द्या. ते शापित आहे. जो हात लावेल तो मरेल.
पण प्रकाशक ऐकणारा नव्हता. दुसऱ्या दिवशी पेपरमध्ये मोठी जाहिरात आली - झपाटलेल्या वाड्यात पाच हंडा सोनं लेखकाचा दावा माळशेत गावात गुप्त खजिनादुसऱ्या दिवशी सकाळी माळशेत गावात लोकांची गर्दी. पुण्याहून, मुंबईहून, नाशिकहून. हातात कुदळ, फावडे, टिकाव. सगळे त्या मैदानाकडे धावत होते. जिथे आठ झाडं होती.आर्यनला कळलं तेव्हा तो धावत गावात गेला. बघतो तर पन्नास लोक मैदान खणत होते. आठ झाडं तोडली होती.
थांबा खणू नका ते सोनं शापित आहे यासाठीच आधी आठ खून झाले आर्यन ओरडला.पण लोभ मोठा होता. एका माणसाचा फावडा लोखंडाला लागला. खण...
लागलं पेटी लागली सोनं सापडलं
सगळे धावले. पेटी बाहेर काढली. गंजलेली पेटी. कुलूप तुटलं. आत... पिवळं सोनं. चमकत होतं. पाच हंडा नाही, पण दोन हंडा तरी. मोहरा, बांगड्या, नाणी.
आणि मग सुरु झालं. माझं सोनं मी पाहिलं आधी मी खणलं भांडण. शिवीगाळ. आणि एका माणसाने रागाने फावडा उचलून दुसऱ्याच्या डोक्यात मारला. जागीच मेला. रक्त त्या सोन्यावर पडलं.
पोलीस आले. सोनं जप्त केलं. पण तोपर्यंत एक खून झाला होता. परत. त्याच जागी. त्याच सोन्यासाठी.आर्यनने रक्ताकडे पाहिलं. सोन्यावर पडलेलं रक्त. त्याला समजलं - शाप संपला नाही. वाडा पडला, पण लोभ नाही पडला. सोनं आहे तोपर्यंत खून होतच राहणार. आठ आत्मे गेले, पण नववा आत्मा तयार झाला होता.
क्रमश:
