रनवेवरील तो भयंकर थरार आता शांत झाला होता. निळ्या आणि लाल रंगांच्या दिव्यांनी नवी मुंबई आंतरराष्ट्रीय विमानतळाचा तो अवाढव्य परिसर उजळून निघाला होता. सशस्त्र पोलिसांनी 'द आर्किटेक्ट' आणि त्याच्या गुंडांच्या मुसक्या आवळल्या होत्या. आर्किटेक्टच्या हातात आता जड लोखंडी बेड्या होत्या.
आर्यनने भावनाला घट्ट कवटाळून धरले होते. आरोही त्याच्या खांद्यावर डोके ठेवून शांत झाली होती. मृत्यूच्या दाढेतून परत आल्याचा तो क्षण होता. किआरा एका रुग्णवाहिकेजवळ बसून स्वतःच्या हाताला लागलेला मार तपासत होती. कबीर खान मात्र दूर उभा राहून आर्किटेक्टकडे एकटक पाहत होता.
कबीरच्या तीक्ष्ण नजरेतून एक गोष्ट सुटली नव्हती—हातात बेड्या असूनही आणि आपला अब्जावधींचा डेटा नष्ट होऊनही, आर्किटेक्टच्या चेहऱ्यावर भीतीचा लवलेशही नव्हता. उलट, त्याच्या ओठांवर एक अतिशय थंड आणि कुत्सित हास्य होते.
तेवढ्यात पोलिसांच्या गराड्यातून एक धिप्पाड आणि रुबाबदार व्यक्ती पुढे आली. ते महाराष्ट्र एटीएसचे (ATS - Anti-Terrorism Squad) प्रमुख, आयजी (IG) सूर्यकांत कदम होते. कदम हे त्यांच्या कडक शिस्तीसाठी आणि एनकाउंटर्ससाठी संपूर्ण देशात प्रसिद्ध होते.
"इन्स्पेक्टर कबीर खान!" आयजी कदम यांनी कबीरच्या जवळ येत कडक सॅल्युट केला. "तुला आणि तुझ्या या टीमला मानावा लागेल. तुम्ही जे काम केलंय, ते कोणत्याही आर्मी ऑपरेशनपेक्षा कमी नाही. आज तुम्ही देशाची अर्थव्यवस्था वाचवली आहे."
कबीरने सॅल्युट परत केला. "धन्यवाद सर. पण हा गुन्हेगार, 'द आर्किटेक्ट', खूप धोकादायक आहे. याचा ताबा लगेच सेंट्रल इंटेलिजन्सकडे (IB) द्यायला हवा."
"नक्कीच," आयजी कदम म्हणाले. "पण आधी आपण सर्वांनी इथून सुरक्षित ठिकाणी जायला हवे. मीडियाला या ऑपरेशनचा सुगावा लागला आहे. आपण सर्वांना दक्षिण मुंबईतील 'एटीएसच्या अंडरग्राउंड सेफ हाऊस'मध्ये (ATS Safe House) घेऊन जात आहोत. तिथे तुमच्या कुटुंबाला सुरक्षित ठेवता येईल आणि आपल्याला या आर्किटेक्टची प्राथमिक चौकशी करता येईल."
कबीरने होकार दिला. काही वेळातच पोलिसांचा तो मोठा ताफा आर्यन, त्याचे कुटुंब, किआरा आणि आर्किटेक्टला घेऊन दक्षिण मुंबईच्या दिशेने रवाना झाला.
रात्रीचे ३ वाजले होते. एटीएसचे ते सेफ हाऊस एका जुन्या सरकारी इमारतीच्या खाली, बंकरसारखे बांधलेले होते. तिथे बाहेरच्या जगाचा कोणताही संपर्क नव्हता आणि सुरक्षा अतिशय कडेकोट होती.
भावना आणि आरोहीला एका सुरक्षित 'व्हीआयपी गेस्ट रूम'मध्ये विश्रांतीसाठी ठेवण्यात आले होते. तिथे त्यांच्यासोबत दोन महिला पोलीस अधिकारी होत्या.
दुसरीकडे, लेव्हल-२ वरील 'हाय-सिक्युरिटी इंटेरोगेशन रूम'मध्ये (High-Security Interrogation Room) आर्किटेक्टला एका लोखंडी खुर्चीवर बसवण्यात आले होते. त्याचे हात टेबलाला बांधलेले होते. त्याच्या समोर आर्यन, किआरा, कबीर आणि आयजी सूर्यकांत कदम उभे होते. खोलीबाहेर एटीएसचे दोन कමාන්डोज पहारा देत होते.
"तू हरला आहेस, आर्किटेक्ट," आर्यनने शांत पण ठाम आवाजात म्हटले. "तुझा डेटा नष्ट झालाय आणि आता तू भारताच्या सर्वात सुरक्षित तुरुंगात सडणार आहेस."
आर्किटेक्टने मान वर केली आणि तो मोठ्याने हसू लागला. त्याचा तो हसण्याचा आवाज त्या बंद खोलीत भयानक वाटत होता.
"तू स्वतःला खूप शहाणा समजतोस ना आर्यन?" आर्किटेक्ट हसतच म्हणाला. "तुला वाटतं तू सिस्टीम हॅक केलीस? मूर्खा, तू फक्त एक फाईल करप्ट केलीस. 'द कलेक्टर्स'चा खरा डेटा भारतात नाहीच आहे. तो सिंगापूर आणि दुबईच्या 'क्वांटम सर्व्हर्स'वर सुरक्षित आहे. तुम्ही फक्त माझा वेळ वाया घालवलात."
कबीरने रागाने पुढे होऊन आर्किटेक्टच्या कॉलरला पकडले. "बकवास बंद कर! तुझा खेळ संपलाय."
"इन्स्पेक्टर खान, शांत व्हा," आयजी कदम यांनी कबीरच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि त्याला मागे केले.
कदम साहेबांनी खिशातील एक रिमोट काढला आणि खोलीत असलेले 'सीसीटीव्ही कॅमेरे' (CCTV Cameras) आणि 'ऑडिओ रेकॉर्डिंग' बंद केले.
किआराच्या कपाळावर आठ्या पडल्या. "सर, तुम्ही रेकॉर्डिंग का बंद केलंत? ही तर अधिकृत चौकशी आहे ना?"
आयजी कदम काहीच बोलले नाहीत. त्यांनी अतिशय शांतपणे आपल्या कमरेची 'सर्व्हिस रिव्हॉल्व्हर' काढली. पण त्यांनी ती बंदूक आर्किटेक्टवर रोखली नाही.
पुढच्याच सेकंदाला, 'ठाईक! ठाईक!' असे दोन आवाज झाले.
आर्यन आणि किआराच्या काळजाचा ठोका चुकला. आयजी कदम यांनी खोलीबाहेर पहारा देणाऱ्या त्यांच्याच दोन निष्ठावान कमांडोजवर गोळ्या झाडल्या होत्या! ते दोघेही रक्ताच्या थारोळ्यात खाली कोसळले.
कबीरने झटक्याने आपली बंदूक काढण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याआधीच कदम साहेबांनी आपली रिव्हॉल्व्हर कबीरच्या कपाळावर रोखली.
"हात वरती कर कबीर, आणि बंदूक खाली टाक. नाहीतर तुझा मेंदू याच भिंतीवर उडवेन," कदम साहेबांचा आवाज आता पूर्णपणे बदलला होता. तो एका पोलीस अधिकाऱ्याचा आवाज नव्हता, तर एका गुन्हेगाराचा होता.
कबीरने दातओठ खात आपली रिकामी झालेली बंदूक जमिनीवर टाकली.
आर्यन आणि किआराला काय चालले आहे तेच समजत नव्हते. सिस्टीमचा रक्षक, राज्याचा सर्वात मोठा एटीएस प्रमुख, चक्क एका आंतरराष्ट्रीय दहशतवाद्याला मदत करत होता!
आर्किटेक्टच्या चेहऱ्यावरील हसू आता अधिकच गडद झाले. "मी तुला काय म्हटलं होतं आर्यन? तू सिस्टीमच्या बाहेरील एक छोटासा किडा आहेस. आणि मी? मी स्वतः सिस्टीम आहे!"
आयजी कदम साहेबांनी आपल्या खिशातील चावीने आर्किटेक्टच्या बेड्या उघडल्या. आर्किटेक्टने आपले हात चोळत कबीरकडे पाहिले.
"कदम साहेब, तुम्ही देशद्रोही निघालात?" कबीरचा आवाज संतापाने थरथरत होता. "तुम्ही खाकी वर्दीला कलंक लावलात!"
"अरे कबीर, देशभक्ती आणि प्रामाणिकपणा या फक्त गरीबांना विकल्या जाणाऱ्या संकल्पना आहेत," कदम हसून म्हणाले. "द कलेक्टर्सनी मला माझ्या स्विस बँक अकाउंटमध्ये पाचशे कोटी रुपये ट्रान्सफर केले आहेत. या पैशांसाठी मी एकदा नाही, शंभर वेळा वर्दीला आग लावेन."
आर्किटेक्टने कदम यांच्या खांद्यावर थाप मारली. "परफेक्ट. आता नवीन प्लॅन ऐका. उद्या सकाळच्या न्यूज चॅनेल्सवर एक मोठी ब्रेकिंग न्यूज येईल. 'इन्स्पेक्टर कबीर खान हाच देशातील सर्वात मोठा भ्रष्ट अधिकारी निघाला. त्याने आर्यन देशमुख आणि किआरा सेन या सायबर-दहशतवाद्यांच्या मदतीने नवी मुंबई विमानतळावर हल्ला केला आणि देशाचा मौल्यवान डेटा नष्ट करण्याचा प्रयत्न केला. या चकमकीत एटीएस प्रमुख कदम साहेबांनी कबीर खान आणि त्याच्या गँगला ठार मारले.' कशी वाटतेय ही स्टोरी?"
आर्यनच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्यांना वाचवण्यासाठी नाही, तर त्यांना या गुन्ह्यात अडकवून मारण्यासाठीच कदम साहेबांनी त्यांना या अंडरग्राउंड बंकरमध्ये आणले होते! आता ते देशाचे रक्षक नव्हते, तर 'मोस्ट वॉन्टेड' दहशतवादी बनणार होते!
"आणि माझ्या कुटुंबाचं काय?" आर्यनच्या डोळ्यांत आता भयंकर आग होती.
"तुझी बायको आणि मुलगी वरच्या खोलीत आहेत ना? त्यांनाही देशद्रोहाच्या आरोपाखाली याच बंकरमध्ये कायमचं पुरलं जाईल," आर्किटेक्टने अत्यंत शांतपणे सांगितले. "कदम, यांना तिघांनाही मारून टाका. मी निघतो. सिंगापूरला पोहोचल्यावर उरलेला पेमेंट ट्रान्सफर होईल."
आर्किटेक्ट खोलीच्या बाहेर पडला.
कदम साहेबांनी आपली रिव्हॉल्व्हर आर्यनच्या छातीवर रोखली. "गुडबाय, मिस्टर देशमुख."
कदम साहेब ट्रिगर दाबणार, तेवढ्यात कबीरने आपल्या उजव्या पायाने समोरचा तो जड लोखंडी टेबल पूर्ण ताकदीनिशी हवेत उडवला. टेबल थेट कदम साहेबांच्या अंगावर आदळला आणि त्यांच्या हातातील बंदूक खाली पडली.
"आर्यन! पळ!" कबीर ओरडला. त्याने झेप घेऊन कदम साहेबांना जमिनीवर पाडले आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर जोरदार ठोसे मारण्यास सुरुवात केली.
पण कदम साहेबही जुने खेळाडू होते. त्यांनी कबीरच्या पोटावर लाथ मारून त्याला दूर ढकलले आणि ते उठून उभे राहिले. त्यांनी जमिनीवर पडलेली बंदूक उचलण्याचा प्रयत्न केला.
तेवढ्यात किआराने आपल्या टॅब्लेटची जाड किनार कदम साहेबांच्या मानेवर जोरात मारली. ते वेदनेने ओरडले आणि पुन्हा खाली पडले.
"कबीर सर, लवकर!" आर्यनने दरवाजा उघडला.
ते तिघेही त्या इंटेरोगेशन रूममधून बाहेर आले. पण त्यांना बाहेर येताच संपूर्ण एटीएस मुख्यालयात लाल रंगाचे दिवे (Red Alarms) फिरू लागले आणि एक भयंकर सायरन वाजू लागला.
"अलर्ट! अलर्ट! इंटेरोगेशन रूम ब्रिच! ब्लॉक ऑल एक्झिट्स!" सिस्टीमचा यांत्रिक आवाज घुमू लागला.
आयजी कदम साहेबांनी अलार्म वाजवला होता! आता त्या अंडरग्राउंड बंकरमधील पन्नास सशस्त्र कमांडोज कबीर, आर्यन आणि किआराच्या मागावर होते.
"भावना! आपल्याला वरच्या मजल्यावर जावे लागेल!" आर्यन वेड्यासारखा जिन्याकडे धावला.
एकीकडे द कलेक्टर्सचा खरा कट आता आंतरराष्ट्रीय स्तरावर पोहोचला होता, आणि दुसरीकडे आर्यन, किआरा आणि कबीर आता स्वतःच्याच देशाच्या सिस्टीमचे शत्रू बनले होते. या कडेकोट बंदोबस्तात असलेल्या एटीएस बंकरमधून आर्यन आपल्या कुटुंबाला जिवंत बाहेर काढू शकेल का? की कदम साहेबांचे कमांडोज त्यांना तिथेच संपवतील?
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चा पुढील थरार आणि माझ्या अशाच नवनवीन रहस्यकथा वाचण्यासाठी प्रोफाईलला नक्की फॉलो करा! ही कथा तुम्हाला कशी वाटली किंवा यात काही सुधारायचे असल्यास कमेंट करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय माझ्या पुढील लेखनासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
