भाग १: फाईल क्रमांक BT-001मुंबई. रात्रीचे १०:४५.दक्षिण मुंबईतील एका भव्य सरकारी इमारतीचा पाचवा मजला पूर्णपणे शांततेत बुडाला होता. दिवसभर कंत्राटदार आणि फाईल्सच्या ढिगाऱ्यांनी गजबजणारं हे ऑफिस आता एखाद्या भुताटकीच्या वाड्यासारखं भासत होतं. कॉरिडॉरमधील बहुतेक दिवे बंद झाले होते, फक्त कोपऱ्यातल्या एका केबिनमधून संगणकाच्या स्क्रीनचा मंद निळा प्रकाश बाहेर पडत होता.त्या केबिनच्या दारावर एका पाटीवर लिहिलं होतं—'आर्यन देशमुख – वरिष्ठ डॉक्युमेंट Controller'.आर्यनने खुर्चीत मागे टेकून बसत आपल्या चष्म्याचा काच पुसला. डोळ्यांवर प्रचंड ताण आला होता. वय वर्षे ४१, कपाळावर अनुभवाच्या काही आठी रेषा आणि डोळ्यांत कामाची कमालीची अचूकता. गेल्या दहा वर्षांत त्याने अनेक मोठ्या कंपन्यांमध्ये आणि सरकारी प्रकल्पांमध्ये 'Building Information ...अजून वाचा

आर्यनच्या मानेवरचा घाम आता पुरता गोठला होता. खोलीतल्या काळोखापेक्षा त्याच्या मनातला अंधार अधिक गडद झाला होता. स्क्रीनवर चमकणारी ती अक्षरे—तुझ्या मागे पाहू नकोस—त्याला एका जागी खिळवून ठेवाण्याचा प्रयत्न करत होती. त्याच्या पाठीशी उभी असलेली आकृती इतकी जवळ होती की, तिच्या कपड्यांचा पुसटसा आवाजही आर्यनच्या कानावर पडत होता.त्याच्या मध्यमवर्गीय, साध्या मेंदूने त्याला ओरडून सांगितलं की शांतपणे शरण यावं. पण त्याच्यातल्या डॉक्युमेंट कंट्रोलरच्या तांत्रिक मेंदूने एक गोष्ट ओळखली. सिस्टीम लॉक झाली असली तरी यूपीएसवर चालणाऱ्या मॉनिटरच्या खालच्या बाजूला एक बारीक हिरवा दिवा लुकलुकत होता. याचा अर्थ, कॉम्प्युटरचा डेटा ट्रान्सफर अजूनही बॅकग्राउंडला सुरू होता. फाईल जरी बंद झाली असली, तरी तो ५० ...अजून वाचा

रात्रीचे १२:३० वाजले होते. पावसाच्या जोरदार सरींमुळे वातावरणात कमालीचा गारवा होता, पण आर्यनच्या मनात मात्र भीतीची मोठी लाट उसळत कल्याणला असलेल्या त्याच्या कुटुंबाचा विचार करून त्याचे हात थरथरत होते. ११:१५ ला तो दिग्विजयच्या तावडीतून कसातरी निसटला होता, पण आता पुढे काय? जर तो पोलिसांच्या हाती लागला, तर दिग्विजय त्याला खोट्या केसमध्ये अडकवेल आणि जर सिंघानियाच्या गुंडांच्या हाती लागला, तर त्याचा थेट मृत्यू होता. त्याने फोनवरचा तो पत्ता पुन्हा एकदा वाचला. 'कॅफे ब्लॅकबोर्ड'—शहरभरापासून लांब असलेल्या एका छोट्या उपनगरातील हे ठिकाण. आर्यनने ट्रॅकच्या बाजूने धावतानाच कंबरेत अडकवलेली आपली आयडी कार्डची लॅनियार्ड काढून फेकून दिली. आता तो एक कॉर्पोरेट कर्मचारी नव्हता, ...अजून वाचा

पावसाचा जोर अजूनही कमी झाला नव्हता. रात्रीचे दीड वाजले होते आणि मुंबईचे रस्ते पूर्णपणे निर्मनुष्य झाले होते. आर्यन धापा एका जुन्या, बंद पडलेल्या इंडस्ट्रियल इस्टेटजवळ पोहोचला. किआराने पाठवलेले लोकेशन याच ठिकाणचे होते. इस्टेटच्या गेटवर एकही सुरक्षारक्षक नव्हता, फक्त आतमध्ये एका कोपर्‍यात एक काळ्या रंगाची महिंद्रा स्कॉर्पिओ उभी होती. गाडीचे इंजिन बंद होते आणि लाईट्सही विझलेले होते.आर्यनने आजूबाजूला नजर फिरवली. त्याचे अंग पावसाने पूर्णपणे भिजले होते. थंडीने आणि भीतीने त्याचे दात वाजत होते. त्याच्या डोक्यात फक्त एकच विचार होता, कल्याणला असलेली त्याची पत्नी भावना आणि त्याची लहान मुलगी सुरक्षित असतील ना? किआराने पोलिसांची गाडी तिथे पाठवली होती, पण सिंघानियाचे गुंड ...अजून वाचा

गोदामात पसरलेला तो अंधार साध्या रात्रीच्या अंधारासारखा नव्हता; तो मृत्यूच्या भयाने भरलेला होता. आर्यनने तयार केलेल्या ऑटो-रन स्क्रिप्टमुळे लॅपटॉपच्या अजूनही तो शंभर डेसिबलचा कानठळ्या बसवणारा सायरन वाजत होता. त्या आवाजामुळे कोणालाही कोणाची चाहूल लागत नव्हती. फक्त मधूनच बंदुकीतून उडणाऱ्या आगीच्या लोळांमुळे गोदामाचा काही भाग एका सेकंदासाठी उजळून निघत होता आणि पुन्हा गडद अंधारात बुडत होता.कबीर खान, ज्याने आपल्या कारकिर्दीत अनेक एन्काउंटर्स पाहिले होते, तो या परिस्थितीचा अचूक फायदा घेत होता. त्याने दिव्यावर गोळी झाडल्यानंतर तो एका जागी थांबला नव्हता. तो जमिनीवर लोळण घेत एका मोठ्या लोखंडी कंटेनरच्या मागे पोहोचला होता. दिग्विजयचे गुंड अंधारात सैरावैरा गोळ्या चालवत होते, पण कबीरने ...अजून वाचा

रात्रीचे ३:१५ वाजले होते. मुंबईच्या रस्त्यांवर पावसाचे पाणी गुडघ्यापर्यंत साचले होते. कबीर खानची काळी स्कॉर्पिओ दादरच्या पारशी कॉलनीतील एका आणि अंधाऱ्या गल्लीत येऊन थांबली. ही गल्ली जुन्या ब्रिटिशकालीन इमारतींसाठी ओळखली जायची, जिथे सहसा कोणाची ये-जा नसायची. कबीरने इंजिन बंद केले आणि गाडीचे हेडलाईट्स विझवले. आपण इथे का आलो आहोत? आर्यनने आजूबाजूला संशयाने पाहत विचारले. हे माझे सेफ हाऊस आहे, कबीरने गाडीचा दरवाजा उघडत सांगितले. माझे जुने बॉस, निवृत्त एसीपी शिर्के साहेब इथे राहतात. ते पोलीस दलातील मोजक्या प्रामाणिक लोकांपैकी एक आहेत. सिंघानियाचे हात इथपर्यंत पोहोचू शकणार नाहीत. भावना आणि मुलीला इथे ठेवणे सर्वात सुरक्षित राहील. सर्वजण गाडीतून खाली ...अजून वाचा

सर्व्हर रूमच्या मुख्य काचेच्या दरवाजावर पडणारे कमांडोजचे घाव आता अधिक तीव्र झाले होते. काचेला गेलेले तडे एखाद्या कोळ्याच्या जाळ्यासारखे होते. आतमध्ये लाल रंगाचे धोक्याचे दिवे (Warning Lights) फिरत होते आणि संगणकीय सायरनचा आवाज कानाचे पडदे फाडत होता. अपलोड ८८ टक्के... ८९ टक्के... किआराचे डोळे स्क्रीनवर खिळले होते. तिच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले होते, पण तिची बोटे कीबोर्डवरून अजिबात हलत नव्हती. कबीरने आपल्या रिव्हॉल्व्हरची पकड घट्ट केली. तो दरवाजासमोर लावलेल्या त्या मोठ्या लोखंडी कॅबिनेटच्या मागे उभा होता. आर्यन, एअर डक्ट कुठे आहे? लवकर शोध! कबीर ओरडला. आर्यनने आपल्या आठवणीतील 'बीआयएम' (BIM) थ्रीडी मॉडेल डोळ्यांसमोर उभे केले. सर्व्हर रूममध्ये ...अजून वाचा

पावसाचा जोर आता जीवघेणा झाला होता. मुंबईच्या कोस्टल रोडच्या त्या अर्धवट बांधलेल्या बोगद्याकडे जाणारा रस्ता म्हणजे चिखल आणि पाण्याचा झाला होता. आर्यन ती जुनी डिलिव्हरी व्हॅन वेगाने चालवत होता. व्हॅनचे टायर्स अनेकदा घसरत होते, पण आर्यनने स्टिअरिंग घट्ट धरून ठेवले होते. त्याच्या डोळ्यांसमोर फक्त तो 'बीआयएम' (BIM) मधला नकाशा आणि तिथे काम करणारे ते दोनशे निष्पाप मजूर येत होते. कबीर बाजूच्या सीटवर बसून आपल्या 'सर्व्हिस रिव्हॉल्व्हर' (Service Revolver) मधील गोळ्या तपासात होता. त्याचा चेहरा कमालीचा गंभीर होता. "किआरा, टायमर काय सांगतोय?" कबीरने मागच्या सीटवर बसलेल्या किआराकडे न पाहताच विचारले. किआरा आपल्या 'रग्डाईज्ड लॅपटॉप' (Ruggedized Laptop) वर, जो तिने ...अजून वाचा

कबीर खानने झाडलेली पहिली गोळी कॅप्टन जोसेफला लागली नाही, तर ती त्याच्या बाजूला असलेल्या एका मोठ्या 'फायर एक्स्टिंग्विशर' (Fire च्या लाल सिलेंडरला लागली. एका प्रचंड स्फोटासह तो सिलेंडर फुटला आणि त्यातून बाहेर पडलेल्या पांढऱ्या केमिकल पावडरने आणि गॅसने संपूर्ण कॉरिडॉरमध्ये एक दाट धुक्याची भिंत तयार केली. "आर्यन, किआरा, आता पळा!" कबीर त्या धुक्याआडून जीवाच्या आकांताने ओरडला. कॅप्टन जोसेफ आणि त्याच्या मर्चिनरीजनी (Mercenaries) आपल्या 'एम-४ कारबाईन्स' (M-4 Carbines) मधून अंधाधुंद गोळीबार सुरू केला. बंदुकीच्या नळ्यांमधून उडणाऱ्या आगीच्या ठिणग्या त्या पांढऱ्या धुक्यात एखाद्या भयानक दिवाळीसारख्या दिसत होत्या. गोळ्या भिंतींना आणि काचेच्या दरवाज्यांना लागून फुटत होत्या. आर्यनने किआराचा हात पकडला आणि ...अजून वाचा

'ऑपरेशन ब्लॅक ताज' यशस्वी होऊन आता बरोबर एक आठवडा उलटला होता. पावसाळ्याने आता मुंबईतून निरोप घेतला होता आणि हवेत उबदारपणा आला होता. विक्रम सिंघानिया आणि डीसीपी राणे आर्थर रोड जेलमध्ये होते. संपूर्ण देशातील मीडिया अद्यापही 'ब्लॅक ताज'च्या महाघोटाळ्याच्या बातम्यांनी भरलेला होता. सीबीआय (CBI) रोज नवनवीन खुलासे करत होती. आर्यन देशमुख आता त्याच्या कल्याणच्या फ्लॅटवर परतला होता. त्याने आपली 'सिंघानिया इन्फ्रास्ट्रक्चर'मधील नोकरी सोडली होती. देशासाठी एवढे मोठे काम करूनही, कबीर खानच्या सांगण्यावरून आर्यन आणि किआराची नावे या प्रकरणातून पूर्णपणे गुप्त ठेवण्यात आली होती. आर्यन आता एका साध्या बीआयएम (BIM) कन्सल्टन्सीसाठी घरूनच 'फ्रीलान्स' काम करत होता. सकाळचे ९ वाजले होते. आर्यन ...अजून वाचा

कल्याणच्या गजबजलेल्या रस्त्यांवरून आर्यनची गाडी सुसाट धावत होती. सकाळची वेळ असल्याने रस्त्यावर ऑफिसला जाणाऱ्या लोकांची आणि स्कूल बसची वर्दळ पण आर्यनचे लक्ष फक्त गाडीच्या 'रियर-व्ह्यू मिरर' (Rear-View Mirror) वर होते. त्याच्या बिल्डिंगच्या गेटमध्ये शिरलेली ती विना नंबर प्लेटची काळी मर्सिडीज कार आता त्याच्या मागे येत होती का, हे तो सतत तपासत होता. मागच्या सीटवर बसलेली भावना प्रचंड घाबरलेली होती. तिने आपल्या पाच वर्षांच्या मुलीला—आरोहीला—घट्ट आपल्या कुशीत घेतले होते. "आर्यन, आपण कुठे चाललोय? पोलिसांकडे जाऊया ना!" भावनाने कापऱ्या आवाजात विचारले. "नाही भावना, आत्ता कोणत्याही पोलीस स्टेशनवर विश्वास ठेवता येणार नाही," आर्यनने स्टिअरिंग व्हीलवरची पकड घट्ट करत म्हटले. "कबीर सरांनी सांगितले ...अजून वाचा

खाडीच्या त्या निर्मनुष्य आणि दलदलीच्या भागात आता एका भयानक थराराची सुरुवात झाली होती. आकाशात घिरट्या घालणाऱ्या त्या 'मिलिटरी ग्रेड ड्रोन' (Military Grade Surveillance Drone) चा आवाज एखाद्या भुंग्यासारखा येत होता, आणि मुख्य रस्त्यावरून धुळीचे लोट उडवत येणाऱ्या त्या तीन काळ्या 'लँड रोव्हर' (Land Rover) गाड्या साक्षात मृत्यू घेऊन येत होत्या. "आर्यन, लॅपटॉप घे आणि धाव! केबिनमध्ये जा!" कबीर खान खड्या आवाजात ओरडला. त्याने आपली 'टॅक्टिकल स्लिंग बॅग' (Tactical Sling Bag) उघडली आणि त्यातून एक 'कॉम्पॅक्ट सबमशीन गन' (Compact Submachine Gun) बाहेर काढली. "पण सर, तुम्ही एकटे..." आर्यन म्हणाला, त्याच्या हातात लॅपटॉपची बॅग होती. "माझी काळजी करू नकोस, मी क्राईम ...अजून वाचा

लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर चमकणारा तो लाल रंगाचा मेसेज—"वेलकम टू द गेम, आर्यन देशमुख..."—पाहून आर्यनच्या नसांमधील रक्त गोठले. 'द आर्किटेक्ट' (The साध्या हॅकर्सपैकी नव्हता; तो डिजिटल जगाचा एक असा शिकारी होता, ज्याने आर्यनला स्वतःच्याच जाळ्यात बरोबर ओढले होते. "सर, तो आपल्याला ट्रॅक करत आहे!" आर्यनने क्षणाचाही विलंब न लावता लॅपटॉपची बॅटरी आणि पॉवर केबल खेचून काढली. स्क्रीन काळी पडली, पण तो निरोप आर्यनच्या डोक्यात कायमचा कोरला गेला होता. कबीरने बोटीचा वेग थोडा कमी केला आणि तो आर्यनकडे वळला. "याचा अर्थ किआराने तो मेसेज आपल्याला वाचवण्यासाठी नाही, तर 'द आर्किटेक्ट'ने मुद्दाम तिच्या आयडीवरून तो सोडला होता. त्याला तू तिथे हवा आहेस, आर्यन." ...अजून वाचा