"ए बैला! उठ पटकन, नाहीतर शाळेत जायला घाई घाई करशील!!"आईच्या ओरड्याने एक मुलगा आळस देऊन उठला. त्या ओरड्याचा खास फरक पडला नव्हता.आळशी बैलाने काय केलं असेल. तो बेडरूम मध्ये जाऊन पुन्हा झोपला. आईला मात्र वाटत होते कि गेला असेल तयारी करायला, पण बघते तर काय हा अजून इथे झोपलाय.आई मधला नीरज चोप्रा जागा झाला . तिने लगेच बाजूला जी तिची ऑर्थोपेडीक चप्पल घेतली, ह्ये असा निशाणा लावला थेट त्याच्या तोंडावर चापकन कानाखाली बसली.त्याच्या माराणे तो ताडकन जागा झाला. समोर त्याला काली माता चं दर्शन घडलं.. एका हातात झाडू, एका हातात लाटणं, एका हातात गरम गरम उलथनी आणि एका हातात ...अजून वाचा

ती पुन्हा त्याला शोधू लागली. तिची इच्छा होती एकदातरी त्याचे दर्शन घडावे. त्याचं नाव होतं शिव..यांच्या भूतकाळ्यातल्या कहानीची एक पाहूया..... ~वैदेही अगदी लहान असताना."अगं सुखदा..पटापट लंगडी घाल,नाहीतर आर्य कधीच पकडला जाणार नाही."ती ओरडून सांगत होती. आर्य तिचा बालपणीचा मित्र बरं का. ती दोघे जेव्हा ते या सोसायटीत राहायला आले तेव्हा पासून मित्र आहेत. म्हणू शकता कि सोसायटी जेव्हा सुरु झाली तेव्हा पासून आहेत हे. वैदेही तेव्हा सिनियर केजी मध्ये असावी,आणि सुखदा तिला चौथी-पाचवीत असताना भेटली.खरेतर आर्य मुळे या दोघांची ओळख झाली. आर्य आणि सुखदा दोघे एकाच शाळेत होते.त्यांच्या सोबत अजून तीन चार जन खेळत होते.त्यांचे नाव म्हटले तर दिशा, ...अजून वाचा

"हो चालेल कि, नक्की खेळू शकतो ️"ती लोकं खेळू लागली. शिव ला वैदेही ने तिच्या टीम मध्ये घेतले. त्या त्यांचे छान जमू लागले."छान खेळतेस गं तू ""थँक्स ‍↕️"पहिल्यांदा ते एका-मेकाशी बोलले होते. वैदेही उत्साहित झाली होती. सुरवातीला तिला वाटायचं कि का बोलू मी ह्याच्याशी, मी नाही बोलणार.पण आता जेव्हा प्रत्यक्षात त्यांच बोलणं झालं तेव्हा तिला ते बोलणं हवंहवं सं वाटत होता.काही सुरवाती अनपेक्षित पेक्षा देखील अनपेक्षित असतात.असेच ते लोकं खेळू लागले.या अगोदर तिला एका मुलावर क्रश होता. पण तो ही सोसायटी सोडून गेला होता. जे काही थोडंफार बोलणं व्हायचं ते देखील आता बंद झालं होतं.असच एक दिवशी खेळताना..या वेळेस ...अजून वाचा

"मला काय होतय!?? हेच तर प्रेम नाही ना ?!"पहला नशा पहला खुमार~~नया प्यार है नया इंतज़ार~कर लू मैं क्या हाल~ऐ दिल ए बेकरार~मेरे दिल ए बेकरार तू ही बता~पहला नशा पहला खुमार~~बरोबर वेळेला बॅकग्राऊंडमध्ये हे गाणं वाजलं. जणू ती तिच्यासाठी एक खुनच होती.ती त्या गाण्याच्या दिशेने बघू लागली.. हळूच तिने डोळे मिटले. समोर शिवची आकृती उभी ठाकली.ती आकृती हळूच मागे वळली. आता शिव चा चेहरा दिसत होता. त्याने तिच्याकडे बघून त्याची प्रसिद्ध attractive smile वैदेहीला दिली. वैदेहीचे मन त्यात न्हाऊन निघाले. हे प्रेम रुपी पीस अलगद तिच्या हृदयावरून फिरला असावा असं तिला वाटले.. त्यात मंद हवा तिच्या अंगाला स्पर्श ...अजून वाचा

"वैदेही, एवढी साधी राहू नकोस!कोणाला तुझा फायदा घेऊन देऊ नकोस"खोल आवाजात तो मनातच बोलला"Hmm.."तिने रिप्लाय केलं. तिला तेव्हा हे का..,असे उमगले नव्हते."मला जेवायला बोलावलंय, मी जाते "असं बोलून ती जेवायला निघून गेली. शिव मात्र इथे विचारात होता."खूपच भोळा स्वभाव आहे हिचा.. निर्मळ आहे खूप.मला फील होतय हे आतून.ह्या जगाला इतकं निर्मळ मन अजिबात deserve नाही करत..पण --असो, मी तिला तयार करेलच;आणि ह्या निर्मळ मनाला सांभाळणारा देखील आहेच तिच्या आयुष्यात." मंद हसत तो आपल्या कामात व्यस्त झाला.आता ह्या लोकांनी सकाळी वॉल्क ला जायचे ठरवले होते. सगळ्या कोण? तर फक्त वैदेही, पायल, यधण्या आणि कधी कधी असली तर दिशा आणि सिद्धी.सगळे ...अजून वाचा

असच ते लोकं दररोज सायकलिंग ला जात असत. एक दिवस आर्य ने देखील त्यांना बघितले होते. तो देखील येऊ वैदेहीने काही वाईट वाटून घेतले नाही. उलटून आनंदाने त्याचे स्वागत केले.श्रुष्टि देखील त्यांच्यात सामील झाली.वळण इथे येते.जेव्हा केव्हा ती यायची तेव्हा तेव्हा शिव तिची मस्ती करत असे.या मस्तीला वैदेही 'त्यांच्यात जवळीक वाढेल ' याचा अलार्म समजायची. शिव देखील थोडेफार वैदेहीकडे दुर्लक्ष करायचा. याचे तिला वाईट वाटू लागले;पण त्याने नंतर तिला त्या मस्तीत सामील केले म्हणून तिचे मन स्थिरावले.******शिवजयंती जवळ येत चालली होती. त्यांच्या सोसायटी मध्ये पहिल्यांदाच हा सोहळा साजरा होणार होता. सगळीकडे तयारीची लगबग सुरु होती.इथे मैत्रिणींच्या कट्ट्यात 'ए तू ...अजून वाचा