अलिबागचा तो अथांग, अवाढव्य आणि समुद्राच्या किनाऱ्यावर वसलेला आलिशान फार्महाऊस. रात्रीचे ठीक बारा वाजले होते. समुद्राच्या अथांग लाटांचा आवाज आणि सोसाट्याचा वारा वातावरणात एक वेगळीच शांतता निर्माण करत होता. या फार्महाऊसच्या चारी बाजूंनी जफर खान आणि शेट्टी भाईचे तब्बल शंभरहून अधिक सशस्त्र सुरक्षा रक्षक अत्याधुनिक रायफल्स आणि बंदुका घेऊन कडक पहारा देत होते. फार्महाऊसच्या आतल्या एका मोठ्या, सुसज्ज हॉलमध्ये जफर खान आणि शेट्टी भाई सोफ्यावर पाय पसरून बसले होते. हवेत महागड्या विदेशी दारूचा सुवास आणि सिगारेटचा धूर पसरला होता. भास्कर भाईच्या मृत्यूनंतर त्याचे साम्राज्य कसे बळकावायचे, याच्या आनंदाची मोठी पार्टी तिथे सुरू होती.
"अरे शेट्टी! भास्कर तर गेला, पण तो 'मनी' नावाचा बावीस वर्षांचा पोरगा स्वतःला राजा समजतोय रे! त्या लहानग्याला काय माहीत, अंडरवर्ल्ड काय असतं ते," जफर खान सोन्याचे कडे असलेला आपला हात हवेत उडवत मोठ्याने हसला.
"बरोबर बोललास जफर. त्या पोराला तर आपण उद्या सकाळीच मुंबईतून लाथ मारून हाकलून लावू. त्याची सगळी मालमत्ता, त्याचे कॅसिनो आणि त्याचे अड्डे उद्यापासून आपले होतील," शेट्टी भाईने आपल्या दारूचा ग्लास जफरच्या ग्लासला भिडवला. दोघेही अट्टाहासाने हसत होते.
पण त्यांना माहीत नव्हते की, या फार्महाऊसपासून अगदी दोन किलोमीटर दूर, समुद्राच्या अंधारात मनीची एक मोठी स्पीड-बोट उभी होती. त्या बोटीच्या आत मनी आपल्या ब्लॅक कमांडो युनिफॉर्ममध्ये शांतपणे बसला होता. त्याच्या एका बाजूला विक्रम आणि रोहित सज्ज होते, तर दुसऱ्या बाजूला त्याच्या हॅकर टीमचा प्रमुख आपल्या लॅपटॉपवर वेगाने बोटे चालवत होता.
"भाई, अलिबाग फार्महाऊसच्या मुख्य वीज ग्रीडचा अॅक्सेस मला मिळाला आहे. तिथली सुरक्षा यंत्रणा, सीसीटीव्ही कॅमेरे आणि सॅटेलाईट जॅमर्स आता माझ्या नियंत्रणात आहेत. मी त्यांचा बॅकअप जनरेटरही लॉक केला आहे," हॅकर प्रमुख मनीकडे पाहून म्हणाला.
मनीने आपल्या हातातील घड्याळाकडे पाहिले. रात्रीचे १२ वाजून १५ मिनिटे झाली होती. मनीच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखीच एक भयानक, थंड शांतता होती. त्याने आपल्या कानावर लावलेल्या ब्लूटूथ कम्युनिकेटरवर हलकासा हात ठेवला.
"स्नायपर स्क्वॉड... पोझिशन घ्या. कमांडोज... मूव्ह इन!" मनीचा तो करारी आवाज कमांडोच्या कानात घुमला.
आदेश मिळताच, फार्महाऊसच्या सभोवतालच्या उंच झाडांवर आणि टेकड्यांवर दबा धरून बसलेल्या मनीच्या 'पावरफुल स्नायपर स्क्वॉड'ने आपापल्या अत्याधुनिक स्नायपर रायफल्सचे लक्ष्य निश्चित केले. त्यांच्या बंदुकांना 'सायलेन्सर' लावलेले होते.
तेवढ्यात, हॅकरने लॅपटॉपवर एक की दाबली आणि संपूर्ण फार्महाऊसची वीज एका सेकंदात गुल झाली! अथांग फार्महाऊस अचानक गडद काळोखाच्या चादरीत हरवून गेले. जफर आणि शेट्टीचे बॉडीगार्ड्स अचानक झालेल्या या अंधाराने सावध झाले. त्यांनी आपापल्या गन काढल्या आणि टॉर्च चालू करण्याचा प्रयत्न केला.
पण टॉर्चचा प्रकाश पडण्यापूर्वीच हवेत सायलेन्सर लावलेल्या बंदुकीच्या गोळ्यांचे सुंभाट आवाज आले. फ्युत... फ्युत... फ्युत!
झाडांवरून मनीच्या स्नायपर्सनी अचूक 'हेडशॉट' घ्यायला सुरुवात केली होती. फार्महाऊसच्या मुख्य गेटवर उभे असलेले सहा रक्षक काही समजण्यापूर्वीच थेट डोक्यात गोळ्या लागून जमिनीवर कोसळले. रक्ताचे कारंजे उडाले, पण त्यांचा ओरडण्याचा आवाजही बाहेर गेला नाही. एकापाठोपाठ एक, अवघ्या दोन मिनिटांत बाहेर पहारा देणारे चाळीस रक्षक जागीच ढेर झाले.
त्याच वेळी, ब्लॅक युनिफॉर्म, बुलेटप्रूफ जॅकेट आणि नाईट-व्हिजन गॉगल्स (Night-Vision Goggles) घातलेले मनीचे शक्तिशाली कमांडोज भिंतीवरून उड्या मारून आत घुसले. त्यांच्या हालचाली एवढ्या वेगवान आणि अचूक होत्या की जणू काही लष्कराचे एखादे मोठे ऑपरेशन सुरू होते.
हॉलच्या आत जफर आणि शेट्टी घाबरून उभे राहिले. "शेट्टी, काय झालं हे? जनरेटर का चालू झाला नाही? वॉकी-टॉकीवर संपर्क करा!" जफर ओरडला.
पण वॉकी-टॉकी बंद पडले होते, मोबाईलचे नेटवर्क पूर्णपणे गायब झाले होते, कारण मनीच्या हॅकर्सनी संपूर्ण परिसर 'इलेक्ट्रॉनिकली ब्लॉक' केला होता.
तेवढ्यात हॉलचे मुख्य लाकडी दार एका मोठ्या धक्क्याने धडकन! उघडले. अंधारातून एक आकृती अत्यंत दिमाखात आणि शांतपणे आत आली. मागून आलेल्या कमांडोच्या हाय-पावर टॉर्चचा पांढरा तीक्ष्ण प्रकाश थेट त्या आकृतीवर पडला.
तो मनी होता! काळ्या रंगाचा आलिशान सूट, डोळ्यांवर काळा चष्मा, शरीराची ती अफाट ८ अॅब्सची पर्सनॅलिटी त्या कपड्यांमधूनही स्पष्ट जाणवत होती. त्याच्या उजव्या बाजूला सात फूट उंच विक्रम आपली अवाढव्य शरीरयष्टी घेऊन उभा होता, ज्याच्या हातात अवाढव्य मशीनगन होती.
"तू... मनी?!" शेट्टी भाईचा आवाज भीतीने पुरता थरथरला. त्याच्या हातातली दारूची बाटली जमिनीवर पडून फुटली.
मनी अत्यंत संथ गतीने चालत हॉलच्या मध्यभागी आला. तिथे जफर खानच्या समोरील एका मोठ्या सोफ्यावर तो राजासारखा ऐटीत बसला. त्याने आपला काळा चष्मा काढला. त्याचे ते निळे डोळे त्या अंधाऱ्या हॉलमध्ये एखाद्या हिंस्त्र वाघासारखे चमकत होते.
"जफर खान... शेट्टी भाई... वय झालंय तुमचं. मी ऐकलंय की तुम्ही दोघं मिळून माझ्या साम्राज्याची वाटणी करत होता?" मनीने अत्यंत शांत, धीरगंभीर आणि थंड आवाजात विचारले. त्याच्या स्वभावात कुठेही भीती किंवा घाई नव्हती.
"मनी... मनी भाई, आमच्याकडून चूक झाली. आम्हाला सोड. तुला काय पाहिजे? पैसा? आम्ही तुला आत्ताच्या आत्ता ५० करोड रुपये देतो. मुंबई सोडून निघून जातो," जफर खान आपले दोन्ही हात जोडून जमिनीवर गुडघ्यावर बसत गयावया करू लागला. शंभर रक्षकांचा तो डॉन आता एका बावीस वर्षांच्या तरुणासमोर भिकेला लागला होता.
मनी मोठ्याने हसला नाही, तो फक्त किंचित मुसमुसला. त्याने रोहितकडे पाहिले. रोहितने आपल्या हातातील टॅबलेट जफर आणि शेट्टीच्या समोर धरला.
"५० करोड?" मनीच्या आवाजात तुच्छता होती. "जफर, ज्या क्षणी माझ्या स्पीड-बोटेने अलिबागच्या समुद्रात पाऊल ठेवलं, अगदी त्याच क्षणी माझ्या हॅकर टीमने तुमच्या दोघांच्या स्विस बँक खात्यांचे पासवर्ड्स क्रॅक केले. तुमचे गुप्त लॉकर्स, बेनामी संपत्ती आणि ड्रग्सचे सर्व पैसे मिळून एकूण १५०० करोड रुपये मी माझ्या वेगवेगळ्या आंतरराष्ट्रीय शेल कंपन्यांच्या खात्यात ट्रान्सफर केले आहेत. तुम्ही दोघंही आता अधिकृतपणे रस्त्यावर आले आहात. तुमच्या खिशात आता फुटकी कवडीही उरलेली नाही."
हे ऐकताच जफर खान आणि शेट्टी भाईच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्यांनी टॅबवरील शून्य झालेले बँक बॅलन्स पाहिले आणि त्यांचे चेहरे पांढरे पडले. मनीने त्यांना फक्त मारले नव्हते, तर त्यांचे अस्तित्वच संपवले होते.
"आता राहिला प्रश्न तुमच्या जिवंत राहण्याचा..." मनी सोफ्यावरून उभा राहिला. त्याने आपले कपडे झटकले. "तर माझ्या साम्राज्यात एका गोष्टीला कधीच माफी नसते... ती म्हणजे गद्दारी आणि शत्रूची जिवंत सुटका. जर मी तुम्हाला आज सोडलं, तर तुम्ही पुन्हा डोके वर काढाल. आणि माझ्याकडे फालतू गोष्टींसाठी वेळ नाही. मला फक्त पैसा कमवायचा आहे."
रोहितने मनीच्या हातात एक मखमली पिशवीतून काढलेली अत्याधुनिक, गोल्डन रंगाची सानुकूलित (Customized) गन दिली. मनीने बंदूक दोन्ही डॉनवर रोखली.
"अलविदा, भाईंनो!"
मनीच्या चेहऱ्यावर दया किंवा भावनेचा एक रेषही नव्हती. त्याने कोणत्याही विचाराशिवाय एकापाठोपाठ एक दोन गोळ्या झाडल्या.
धाय! धाय!
एक गोळी थेट जफर खानच्या कपाळाच्या मध्यभागी घुसली आणि दुसरी शेट्टी भाईच्या छातीवर लागली. दोन्ही मोठे डॉन एका सेकंदात रक्ताच्या थारोळ्यात जमिनीवर कोसळले. त्यांचा खेळ कायमचा संपला होता.
मनीने बंदूक रोहितकडे दिली, आपला काळा चष्मा पुन्हा डोळ्यांवर चढवला आणि वळून दरवाजाच्या दिशेने चालत सुटला. "विक्रम, हे फार्महाऊस पेटवून द्या. पोलिसांना समजलं पाहिजे की मुंबईत आता फक्त एकाच राजाची सत्ता चालते."
"जी भाई," विक्रमने मान डोलावली.
काही वेळातच ते आलिशान फार्महाऊस आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडले. आगीच्या ज्वाला आकाशाला भिडत होत्या. त्या आगीच्या प्रकाशात मनी आपल्या स्पीड-बोट कडे चालला होता. मुंबईचे संपूर्ण अंडरवर्ल्ड आता अधिकृतपणे त्याच्या पायाशी झुकले होते. त्याने आपले साम्राज्य एवढे मजबूत आणि आधुनिक केले होते की, आता त्याला थेट आव्हान देण्याची हिंमत संपूर्ण देशात कोणामध्येच नव्हती.
अशा प्रकारे, 'द ग्रेट गेम' संपवून मिस्टर मनी अंडरवर्ल्डचा अनभिषिक्त सम्राट बनला होता.
------------------------------
To be Continued....
