क्लिनिकच्या त्या पांढऱ्याशुभ्र आयसीयू (ICU) खोलीत औषधांचा उग्र वास पसरला होता. बाहेर सकाळचे कोवळे ऊन पडू लागले होते. बेडवर मिस्टर मनी म्हणजेच रुद्रवीर महाडिक बेशुद्ध अवस्थेत पडला होता. त्याच्या अंगावर अनेक पट्ट्या बांधलेल्या होत्या. मॉनिटरचा तो संथ 'बीप... बीप...' आवाज खोलीतील शांतता भंग करत होता. हळूहळू मनीच्या शरीरात उष्णता जाणवू लागली. त्याच्या डोळ्यांच्या पापड्या हलल्या. त्याने अत्यंत कष्टाने आपले निळे डोळे उघडले.
समोरचे दृश्य सुरुवातीला त्याला अंधुक दिसले. त्याने डोके हलवण्याचा प्रयत्न केला, पण कपाळावर तीव्र वेदना झाली. त्याने पाहिले की त्याच्या हाताला सलाईन आणि रक्ताची नळी जोडलेली होती. जुन्या आठवणी त्याच्या मेंदूत विजेसारख्या चमचमल्या—तो रक्ताळलेला रस्ता, शत्रूंचे शूटर्स, आणि... एक मुलगी!
"भाई! तुम्ही शुद्धीवर आलात!" रोहितचा आनंदून गेलेला आवाज कानावर पडला.
मनीने नजर फिरवली. बेडच्या बाजूला रोहित आणि सात फूट उंच विक्रम अत्यंत काळजीने उभे होते. बाहेर संपूर्ण कॉरिडोरमध्ये मनीच्या कमांडोजनी कडक पहारा दिला होता.
"मी... मी कुठे आहे? आणि ते शूटर्स?" मनीचा आवाज खूप क्षीण आणि घोगरा आला होता.
"भाई, तुम्ही सायनच्या एका खाजगी क्लिनिकमध्ये आहात. शत्रूचे शूटर्स पळून गेले. काल रात्री तुमच्यावर खूप मोठा हल्ला झाला होता. जर योग्य वेळी मदत मिळाली नसती, तर..." रोहित बोलता बोलता थांबला.
मनीने आपल्या हातातील रक्ताच्या नळीकडे पाहिले. "मला रुग्णालयात कोणी आणलं? विक्रम तू?"
विक्रमने मान खाली घातली. "नाही भाई. काल रात्री आम्ही तुमच्यापर्यंत पोहोचण्यापूर्वीच एका मुलीने स्वतःचा जीव धोक्यात घालून त्या शूटर्सचा सामना केला. तिने तुमच्याच गोल्डन गनने त्यांच्यावर गोळ्या झाडल्या. शत्रू पळून गेल्यावर ती स्वतः गाडी चालवून तुम्हाला इथे घेऊन आली. तुमच्या शरीरातून खूप रक्त वाहून गेलं होतं, तिला हे समजताच तिने स्वतःचं रक्त देऊन तुमचा जीव वाचवला."
हे ऐकताच मनीच्या निळ्या डोळ्यांत अविश्वास आणि संताप एकत्र दाटून आला. मुखीच्या गद्दारीनंतर त्याचा मुलींवरून विश्वास पूर्णपणे उडाला होता. "मुलगी? पुन्हा एक मुलगी? रोहित, तुला समजतेय का तू काय बोलतोयस? ती नक्कीच त्या शत्रूंची कोणीतरी माणूस असेल. मला जाळ्यात अडकवण्यासाठी हा नवा प्लॅन असेल तिचा. कुठे आहे ती? तिला पकडून ठेवा आणि चौकशी करा!" मनी बेडवरून उठण्याचा प्रयत्न करू लागला.
"नाही भाई, तुम्ही चुकीचा विचार करताय," अचानक शांत बसलेला अभिनव केबिनचा दरवाजा उघडून आत येत म्हणाला. अभिनवच्या चेहऱ्यावर कमालीचे गांभीर्य होते. "मी तिची पूर्ण चौकशी केली आहे. तिचं नाव 'तन्वी' आहे. ती एका साध्या मध्यमवर्गीय कुटुंबातली आहे. रात्री एका हॉस्पिटलमध्ये पॅरामेडिकल स्टाफ म्हणून काम करते. काल ड्युटी संपवून घरी जाताना तिने तुला चिखलात पडलेलं पाहिलं. तिला तू कोण आहेस, तुझं साम्राज्य काय आहे, यातलं काहीच माहीत नाही. तिने फक्त एक माणूस म्हणून तुझा जीव वाचवला. आणि हा बघा तिचा रिपोर्ट, तिने स्वतःचं 'ओ-नेगेटिव्ह' रक्त तुला दिलंय. जर ती शत्रू असती, तर तिने तुला तिथेच मरण्यासाठी सोडलं असतं किंवा स्वतःचं रक्त देऊन तुला जिवंत केलं नसतं."
अभिनवने तो रिपोर्ट मनीच्या हातात दिला. मनीने त्या कागदाकडे पाहिले. त्याच्या अंगात सध्या जे रक्त वाहत होते, ते तन्वीचे होते. त्याच्या कठोर आणि मुलींचा द्वेष करणाऱ्या हृदयाला या गोष्टीने एक मोठा धक्का दिला. ज्या मुलींना तो स्वार्थी आणि धोकादायक समजत होता, त्याच जातीच्या एका मुलीने काल रात्री स्वतःचे रक्त देऊन त्याला मृत्यूच्या दारातून खेचून आणले होते.
"कुठे आहे ती आता?" मनीने विचारले. त्याचा आवाज आता थोडा शांत झाला होता.
"ती शेजारच्या खोलीत विश्रांती घेतेय. रात्रभर तिने तुला सांभाळलं आणि रक्त दिल्यामुळे तिला खूप अशक्तपणा आलाय," अभिनवने सांगितले.
मनीने आपल्या हाताची सलाईनची नळी झटकन काढून टाकली. "भाई, तुम्ही अजून पूर्ण बरे नाही झालात!" रोहित ओरडला. तर मनीने त्याला हाताने थांबवले. तो बेडवरून उठला. शरीरात वेदना होत होत्या, पण त्याचे मजबूत शरीर आणि त्याची प्रबळ इच्छाशक्ती त्याला थांबवून धरू शकत नव्हती. तो संथ पावलांनी केबिनबाहेर पडला. त्याच्या मागे अभिनव, रोहित आणि विक्रम चालत होते.
शेजारच्या खोलीचे दार उघडे होते. मनीने आत पाहिले. बेडवर तन्वी शांतपणे झोपली होती. तिचा चेहरा खूप गोड, निष्पाप आणि साधेपणाने भरलेला होता. तिचे केस कपाळावर विखुरलेले होते. तिने एक साधा सलवार-कमीज घातला होता. तिच्या हातात अजूनही सुई टोचल्याची पट्टी बांधलेली होती. तिच्या चेहऱ्यावर कोणताही खोटा मुखवटा नव्हता. मनी तिला काही वेळ शांतपणे पाहत राहिला.
तेवढ्यात तन्वीने डोळे उघडले. समोर एका उंच, अत्यंत हँडसम पण तितक्याच करारी आणि निळ्या डोळ्यांच्या माणसाला उभे राहिलेले पाहून ती दचकून बेडवर उठून बसली. काल रात्री रक्ताने माखलेला हाच तो माणूस होता.
"तुम्ही... तुम्ही बेडवरून का उठलात? तुम्हाला विश्रांतीची गरज आहे. गोळ्यांच्या जखमा अजून ताज्या आहेत तुमच्या," तन्वीने काळजीपोटी आणि काहीशा अधिकाराने त्याला दटावले. तिने हे विचारताना अजिबात विचार केला नाही की समोर मुंबईचा अंडरवर्ल्ड किंग उभा आहे.
मनी तिच्या बेडच्या जवळ आला. त्याची ती अथांग पर्सनॅलिटी तन्वीला थक्क करून गेली. मनीने तिच्या डोळ्यात थेट पाहिले. "माझं नाव मनी आहे. संपूर्ण मुंबई मला 'मिस्टर मनी' म्हणून ओळखते. काल रात्री तू ज्या लोकांवर हात टाकलास, ते आंतरराष्ट्रीय गुंड होते. तुला माहीत आहे का, तू किती मोठ्या धोक्यात स्वतःला टाकलं आहेस?"
तन्वीने आपली नजर हटवली नाही. ती स्वाभिमानाने म्हणाली, "मला तुम्ही कोण आहात याच्याशी काही देणं-घेणं नाही. मिस्टर मनी असाल तुम्ही तुमच्या दुनियेत. काल रात्री माझ्या समोर एक माणूस मरत होता, आणि एक मेडिकल स्टाफ म्हणून कोणाचा तरी जीव वाचवणं हे माझं कर्तव्य आहे. मी तेच केलं. जर तुमच्या जागी दुसरं कोणी असतं, तरी मी हेच केलं असतं."
तिचे हे बिनधास्त आणि प्रामाणिक उत्तर ऐकून मनीच्या चेहऱ्यावर एक हलकीशी रेष उमटली. तिला पैशाचा किंवा त्याच्या नावाचा अजिबात लोभ नव्हता, हे त्याला समजले.
"मिस्टर मनी कोणाचंही कर्ज ठेवत नाही," मनी अत्यंत गंभीर आवाजात म्हणाला. "तू माझा जीव वाचवलास. त्या बदल्यात मी तुला हवं ते देऊ शकतो. पैसा, घर, गाडी... बोल काय पाहिजे तुला?"
तन्वी बेडवरून खाली उतरली. तिने आपल्या चपला पायात घातल्या आणि मनीच्या समोर येऊन उभी राहिली. तिची उंची मनीच्या छातीपर्यंत येत होती. "मला तुमच्या पैशाची अजिबात गरज नाहीये. मी स्वकष्टाने कमवते आणि त्यात मी आनंदी आहे. मला माझ्या रक्ताची किंमत पैशात नकोय. कृपा करून माझ्या धाडसाचा अपमान करू नका," तन्वी करारी आवाजात म्हणाली आणि तिने जाण्यासाठी आपली पर्स उचलली.
मनी थक्क झाला. आजवर त्याने सुंदर मुलींना पैशासाठी त्याच्या पाया पडताना पाहिले होते, पण ही मुलगी कोट्यवधी रुपयांची ऑफर एका क्षणात लाथडत होती.
"थांब," मनीचा तो हुकमी आवाज खोलीत घुमला. तन्वीचे पाय जागच्या जागी थांबले.
मनीने रोहितकडे पाहिले. "रोहित, हिची नोकरी आत्ताच्या आत्ता सुटली पाहिजे. आजपासून तन्वी माझी वैयक्तिक पी.ए. (Personal Assistant) म्हणून काम करेल. हिचा पगार जुन्या नोकरीपेक्षा दहापट जास्त असेल."
तन्वी मागे वळली. तिचा चेहरा रागाने लाल झाला होता. "मी म्हटलं ना, मला तुमच्या पैशाची गरज नाही! मी तुमची पी.ए. का बनू?"
मनी तिच्या अगदी जवळ आला. त्याचा तो थंड श्वास तन्वीला जाणवू लागला. "कारण काल रात्री तू त्या शूटर्सना मारण्याचा प्रयत्न केलास. ते लोक तुला सोडणार नाहीत. ते तुला आणि तुझ्या कुटुंबाला शोधून संपवतील. जर तुला जिवंत राहायचं असेल, तर तुला माझ्या सुरक्षेत राहावं लागेल. आणि माझ्या साम्राज्यात फुकट कोणालाही जागा मिळत नाही. तुला काम करावं लागेल. उद्या सकाळी नऊ वाजता माझ्या मुख्य ऑफिसमध्ये हजर राहा. रोहित, हिला घरी सोडण्याची व्यवस्था कर."
मनी वळला आणि तिथून निघून गेला. तन्वी त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत राहिली. तिच्या मनात एकाच वेळी राग आणि एक वेगळीच सुरक्षिततेची भावना निर्माण झाली होती. दुसरीकडे, अभिनवच्या चेहऱ्यावर एक मोठी आणि खोडकर स्माईल आली होती. तो मनीच्या मागे जात स्वतःशीच पुटपुटला, "वा रे देवा! रक्ताचं ट्रान्सफर तर झालंय, आता हृदयाचं ट्रान्सफर कधी होतंय तेच बघायचं!"
मिस्टर मनीच्या आयुष्यात तन्वीची ही अधिकृत एन्ट्री झाली होती, जी त्याच्या साम्राज्याला आणि त्याच्या संपूर्ण आयुष्याला एका नव्या वळणावर घेऊन जाणार होती.
------------------------------
To be Continued...
