मिस्टर मनी - भाग १०
मुखीच्या मृत्यूनंतर तब्बल एक वर्ष उलटून गेले होते. या एका वर्षात मिस्टर मनीचे हृदय पूर्णपणे दगड झाले होते. त्याच्या आयुष्यातून भावना, दया आणि कोमलता हे शब्द कायमचे पुसले गेले होते. तो आता २४ तास फक्त आणि फक्त पैशाचा विचार करायचा. आधीच अथांग असलेले त्याचे साम्राज्य आता अधिकच हिंस्र आणि अक्राळविक्राळ झाले होते. पण या साम्राज्याच्या वाढत्या विस्तारासोबतच त्याचे शत्रूही आंतरराष्ट्रीय स्तरावर वाढू लागले होते. जफर खान आणि शेट्टी भाईच्या अंतानंतर त्यांचे जे काही जुने साथीदार दुबई आणि मलेशियात लपून बसले होते, त्यांनी मिस्टर मनीला संपवण्यासाठी एक आंतरराष्ट्रीय स्तराचा भयानक कट रचला होता.
त्या रात्री मुंबईत नेहमीपेक्षा जास्त गडद काळोख होता. मनी दक्षिण मुंबईतील एका अत्यंत गुप्त अशा आंतरराष्ट्रीय बिझनेस मीटिंगवरून एकटाच आपल्या बुलेटप्रूफ काळ्या मर्सिडीज गाडीतून परतत होता. सुरक्षेच्या कारणास्तव त्याने आपला मार्ग बदलला होता आणि तो जुन्या, निर्जन अशा बंद पडलेल्या कॉटन मिलच्या रस्त्यावरून जात होता. त्याचा वैयक्तिक बॉडीगार्ड विक्रम आणि पी.ए. रोहित दुसऱ्या गाडीने मुख्य हायवेवरून निघाले होते. मनीला वाटले होते की हा रस्ता सुरक्षित आहे, पण शत्रूने त्याच्याच हॅकर टीममधील एका फितूर माणसाला विकत घेऊन मनीचे अचूक लाईव्ह लोकेशन मिळवले होते.
गाडी एका अत्यंत अंधाऱ्या आणि वळणदार रस्त्यावर आली असताना अचानक समोरून एक महाकाय, अठरा चाकांचा ट्रक हेडलाईट्स बंद करून वेगाने आला.
धडकन!
त्या ट्रकने मनीच्या मर्सिडीज गाडीला थेट समोरून जोरदार धडक दिली. गाडी बुलेटप्रूफ असल्यामुळे मनी जागीच ठार झाला नाही, पण धडकेचा वेग इतका प्रचंड होता की गाडी रस्त्यावरून घसरत जाऊन थेट एका मोठ्या खांबावर आदळली आणि पलटी झाली. गाडीच्या एअरबॅग्ज खुल्या झाल्या होत्या, पण मनीचे डोके स्टिअरिंगवर आदळल्यामुळे तो गंभीर जखमी झाला होता. त्याच्या कपाळातून आणि छातीतून रक्ताच्या धारा वाहू लागल्या होत्या.
तेवढ्यात, त्या अंधारातून तीन काळ्या रंगाच्या गाड्या वेगाने आल्या. त्यातून आंतरराष्ट्रीय माफियांचे दहा सशस्त्र शूटर्स बाहेर आले. त्यांच्या हातात अत्याधुनिक मशीनगन्स होत्या.
"त्या मर्सिडीजवर गोळीबार करा! तो मनी जिवंत सुटता कामा नये!" त्यांचा म्होरक्या ओरडला.
दहाही शूटर्सनी पलटी झालेल्या गाडीवर अंधाधुंध गोळीबार सुरू केला. शेकडो गोळ्यांनी गाडीची चाळण केली. मनी गाडीच्या आत गंभीर जखमी अवस्थेत पडला होता. त्याचे ८ अॅब्सचे मजबूत शरीर रक्ताने माखले होते. त्याचे ते निळे डोळे हळूहळू मिटू लागले होते. मरणाच्या दारात उभा असतानाही त्याने अत्यंत कष्टाने आपल्या हातातील गोल्डन गन उचलली आणि गाडीचे दार पायाने तोडून तो बाहेर आला.
तो जमिनीवर कोसळला. शत्रूच्या शूटर्सनी त्याला घेरले. मनीने जमिनीवर पडूनच तीन अचूक गोळ्या झाडल्या, ज्यामुळे समोरचे तीन शूटर्स जागीच ठार झाले. पण बाकीच्या शूटर्सनी मनीच्या पाठीवर आणि पायावर गोळ्या झाडल्या. मनी रक्ताच्या थारोळ्यात चिखलात पडला.
"खेळ संपला, मिस्टर मनी! आज तुझा हा पैशाचा माज या चिखलात मिटणार," तो मुख्य शूटर हसला आणि त्याने आपली बंदूक थेट मनीच्या डोक्यावर रोखली. तो ट्रिगर दाबणार, अगदी त्याच मायक्रोसेकंदाला एक चमत्कार घडला.
अंधाऱ्या रस्त्यावरून एक पांढऱ्या रंगाची जुनी कार वेगाने आली. चालकाने कोणतीही भीती न बाळगता ती कार थेट त्या शूटर्सच्या अंगावर घातली. दोन शूटर्स गाडीच्या धडकेने हवेत उडून लांब पडले. गाडीतून एक तरुण मुलगी अत्यंत वेगाने बाहेर आली. तिच्या हातात एक मोठा, लोखंडी जॅक होता.
ती मुलगी दुसरी कोणी नव्हती, तर 'तन्वी' होती! तन्वी ही स्वभावाने अत्यंत स्वाभिमानी, धाडसी आणि मनाची अतिशय शुद्ध असलेली मुलगी होती. ती एका साध्या मध्यमवर्गीय कुटुंबातील होती आणि रात्रीच्या वेळी एका खाजगी हॉस्पिटलमध्ये पॅरामेडिकल स्टाफ म्हणून काम करून घर चालवायची. आज ड्युटी संपवून ती घरी परतत असताना तिने हा गोळीबार पाहिला होता. एका निष्पाप माणसाला (तिला माहीत नव्हते की तो मिस्टर मनी आहे) एवढे लोक मिळून मारत आहेत, हे पाहून तिच्यातील धाडस जागे झाले होते.
तन्वीने कोणतीही घाई न करता, पूर्ण ताकदीनिशी तो लोखंडी जॅक त्या मुख्य शूटरच्या हातावर मारला. कडाड! एका आवाजासोबत शूटरची बंदूक हातामधून सुटून दूर पडली. तन्वीने मनीच्या जमिनीवर पडलेल्या गोल्डन गनकडे पाहिले, ती गन तिने उचलली. तिने कधी बंदूक चालवली नव्हती, पण स्वसंरक्षणासाठी तिने हवेत दोन गोळ्या झाडल्या. गोळीबाराच्या आवाजाने आणि एका मुलीचे हे रणरागिणी रूप पाहून उरलेले शूटर्स पुरते घाबरले. त्यांना वाटले की मनीची बॅकअप टीम आली आहे. त्यांनी आपल्या जखमी साथीदारांना गाडीत टाकले आणि ते तिथून वेगाने पळून गेले.
शूटर्स गेल्यानंतर तन्वीने हातातली बंदूक खाली ठेवली. तिचा श्वास जोरात चालला होता. ती धावत जमिनीवर पडलेल्या मनीच्या जवळ गेली. मनी पूर्णपणे रक्ताच्या थारोळ्यात माखला होता. त्याचे गोरे शरीर आता लाल झाले होते, त्याचे कापलेले ओठ आणि ते मिटत चाललेले निळे डोळे पाहून तन्वीचे हृदय हेलावले.
"सर! सर, डोळे उघडा! तुम्हाला ऐकू येतंय का?" तन्वीने मनीचे डोके आपल्या मांडीवर घेतले. तिने आपल्या स्कार्फने मनीच्या कपाळातून वाहणारे रक्त दाबून धरले.
मनीने अत्यंत कष्टाने आपले निळे डोळे किंचित उघडले. अंधाऱ्या रात्री विजांच्या प्रकाशात त्याला तन्वीचा चेहरा दिसला. तिच्या चेहऱ्यावर कोणतीही गद्दारी नव्हती, कोणताही खोटा आव नव्हता; तिथे फक्त एका माणसाचा जीव वाचवण्याची प्रामाणिक धडपड आणि भीती होती. पण मनीच्या मेंदूवर मुखीच्या गद्दारीचा एवढा मोठा डाग होता की, याही परिस्थितीत त्याच्या मनात आले—ही सुद्धा कोणीतरी शत्रूची माणसू असेल, मला मारायला आली असेल.
"मुलगी... सर्व मुली... सारख्याच..." मनी अत्यंत क्षीण आवाजात पुटपुटला आणि तो पूर्णपणे बेशुद्ध झाला. त्याचे शरीर अगदी थंड पडले.
तन्वी घाबरली. तिने मनीची नाडी तपासली, ती अत्यंत संथ गतीने चालत होती. "मला यांना आत्ताच इथून हलवावं लागेल, नाहीतर हे वाचणार नाहीत," तन्वीने स्वतःशीच म्हटले.
तन्वी ही स्वभावाने खूप मजबूत होती. तिने मनीच्या त्या अवाढव्य आणि जड शरीराला आपल्या पूर्ण ताकदीनिशी ओढत स्वतःच्या कारच्या मागच्या सीटवर झोपवले. तिने गाडी चालू केली आणि ती मुख्य रस्त्याच्या दिशेने वेगाने निघाली. तिला कोणत्याही मोठ्या सरकारी हॉस्पिटलमध्ये जाणे सुरक्षित वाटत नव्हते, कारण तिला समजले होते की हा माणूस कोणीतरी खूप मोठा आहे आणि त्याच्या मागे लागलेले लोक पुन्हा हल्ला करू शकतात.
तिने गाडी थेट सायनच्या एका दुर्गम भागात असलेल्या आपल्या एका ओळखीच्या डॉक्टरांच्या खाजगी आणि बंद असलेल्या क्लिनिककडे वळवली. वाटेत तिने आपल्या मोबाईलवरून रोहितच्या नंबरवर (जो मनीच्या गाडीतील पडलेल्या फाईलवर तिने पाहिला होता) कॉल केला.
तिकडे रोहित आणि विक्रम मनीचे लोकेशन गायब झाल्यामुळे आधीच प्रचंड घाबरले होते आणि त्याचा शोध घेत होते.
"हॅलो! कोण बोलतंय?" रोहितने अत्यंत तणावात विचारले.
"तुमचे सर... मिस्टर मनी, त्यांच्यावर हल्ला झालाय. ते खूप गंभीर जखमी आहेत. मी त्यांना वाचवून सायनच्या 'लाईफ केअर' क्लिनिकमध्ये घेऊन जात आहे. तुमच्याकडे फक्त २० मिनिटं आहेत, तुमच्या टीमसह तिथे पोहोच," तन्वीने अत्यंत खंबीर आवाजात सांगितले आणि फोन कट केला.
क्लिनिकमध्ये पोहोचताच तन्वीने डॉक्टरांच्या मदतीने मनीला ऑपरेशन थिएटरमध्ये घेतले. तिने स्वतः त्याचे बुलेटप्रूफ जॅकेट काढले, त्याच्या शरीरावरील गोळ्यांच्या जखमा साफ केल्या आणि रक्ताची धार थांबवण्यासाठी तातडीने प्रथमोपचार सुरू केले. मनीच्या शरीरातून खूप रक्त वाहून गेले होते, त्याला ओ-नेगेटिव्ह (O-Negative) रक्ताची तातडीने गरज होती, जे क्लिनिकमध्ये उपलब्ध नव्हते.
"डॉक्टर, माझं रक्त ओ-नेगेटिव्ह आहे. तुम्ही माझं रक्त यांना द्या, पण यांचा जीव वाचला पाहिजे," तन्वीने अजिबात विचार न करता आपला हात पुढे केला.
जेव्हा विक्रम आणि रोहित आपल्या संपूर्ण कमांडो फोर्ससह क्लिनिकबाहेर पोहोचले, तेव्हा त्यांनी पाहिले की ऑपरेशन थिएटरच्या आत तन्वी बेडवर झोपली आहे आणि तिच्या शरीरातील रक्त एका नळीद्वारे बेशुद्ध पडलेल्या मिस्टर मनीच्या शरीरात ट्रान्सफर होत आहे.
मिस्टर मनीच्या त्या कठोर, अंधाऱ्या आणि मुलींचा तिरस्कार करणाऱ्या आयुष्यात तन्वीने केवळ त्याचा जीव वाचवला नव्हता, तर स्वतःचे रक्त देऊन त्याला एक नवीन आयुष्य दिले होते. या रक्ताच्या नात्याने आता मनीच्या नशिबाची एक अत्यंत रोमँटिक, अॅक्शन पॅक्ड आणि रंजक कहाणी सुरू होणार होती.
------------------------------
To be Continued...
