मिस्टर मनी - भाग 9
न्हावा शेवा बंदरावरील त्या रक्तरंजित रात्रीनंतर मिस्टर मनीच्या साम्राज्याला मोठा धक्का बसला होता. दोन हजार कोटी रुपयांचा माल जप्त झाला होता, अनेक विश्वासू रक्षक मारले गेले होते, पण या आर्थिक नुकसानीपेक्षा मनीच्या मनाला झालेली जखम जास्त खोल आणि भयानक होती. ज्या 'मुखी'वर त्याने स्वतःच्या प्राणापेक्षा जास्त विश्वास ठेवला होता, तिनेच त्याचे साम्राज्य पोलिसांच्या पायाशी आणून ठेवले होते. मनीच्या डोक्यातील शांतता आता एका महाविनाशक वादळात बदलली होती.
तो दक्षिण मुंबईतील आपल्या अभेद्य किल्ल्यात, म्हणजेच त्या गगनचुंबी इमारतीच्या मुख्य कंट्रोल रूममध्ये बसला होता. केबिनमधील वातावरण अत्यंत थंड आणि तणावपूर्ण होते. खोलीत फक्त एकाच गोष्टीचा आवाज येत होता—लॅपटॉपच्या कीबोर्डवर वेगाने चालणाऱ्या हॅकर्सच्या बोटांचा आवाज. मनी आपल्या काळ्या लेदरच्या खुर्चीवर ताठ बसला होता. त्याने काळ्या रंगाचा सिल्क शर्ट घातला होता, ज्याचे वरचे दोन बटण उघडे होते. त्याचे ८ अॅब्सचे शरीर ताणले गेले होते आणि कपाळावरील नसा रागाने थरथरत होत्या. त्याचे ते निळे डोळे आता बर्फासारखे थंड आणि हिंस्त्र दिसत होते.
त्याच्या समोर अभिनव, रोहित आणि विक्रम मान खाली घालून उभे होते. अभिनवच्या चेहऱ्यावरचा तो नेहमीचा खेळकरपणा आणि हसू पूर्णपणे गायब झाले होते. मनीला या अवतारात त्याने आजवर कधीच पाहिले नव्हते.
"रोहित... आपली हॅकर टीम काय करतीये?" मनीचा आवाज एवढा खोल आणि शांत होता की खोलीतील प्रत्येकाच्या पाठीचा कणा भीतीने थरथरला.
"भाई... हॅकर टीम मागच्या बारा तासांपासून मुंबईतील सर्व सीसीटीव्ही कॅमेरे, गुप्तहेर संघटनेचे खाजगी सर्व्हर्स आणि मुखीचे सर्व जुने मोबाईल लोकेशन्स ट्रॅक करण्याचा प्रयत्न करतीये. पण रॉ (RAW) ने तिची सुरक्षा खूप वाढवली आहे. ती सध्या एका गुप्त सेफ हाऊसमध्ये लपून बसली आहे," रोहितने भीतीने थरथरत माहिती दिली.
मनी खुर्चीवरून झटकन उभा राहिला. त्याने टेबलवर ठेवलेला काचेचा अॅशट्रे हाताने घट्ट पकडला आणि तो समोरच्या भिंतीवर इतक्या ताकदीने मारला की त्याचे शंभर तुकडे झाले.
"मला फालतू कारणं ऐकायची नाहीत, रोहित!" मनी गर्जला. त्याचा तो भयानक राग पाहून सात फूट उंच विक्रमही एक पाऊल मागे सरकला. "मुखीने माझ्या विश्वासाचा खून केलाय. तिने माझ्या पैशावर आणि माझ्या साम्राज्यावर हात टाकलाय. ती या देशाच्या कोणत्याही कोपऱ्यात, कोणत्याही सुरक्षित खोलीत लपली असली, तरी मला ती पुढच्या दोन तासांत माझ्या समोर जिवंत पाहिजे. जर हॅकर्सना तिचं लोकेशन मिळालं नाही, तर त्या सगळ्या हॅकर्सचे हात कापून समुद्रात फेकून द्या!"
"जी भाई!" रोहितने लगेच केबिनबाहेर धाव घेतली.
अभिनव हळूहळू मनीच्या जवळ आला. त्याने मनीच्या खांद्यावर हात ठेवण्याचा प्रयत्न केला, पण मनीने त्याला एका झटक्यात दूर ढकलले. "मनी... शांत हो यार. मला माहीत आहे तुझ्यावर काय बेतलंय. मीच तुला सारखं सांगायचो की लव्ह लाईफ सुरू कर, मुखीवर विश्वास ठेव. आय एम सॉरी मनी... हा सगळा माझ्यामुळे झाला," अभिनवचे डोळे भरून आले होते.
मनीने अभिनवकडे पाहिले. त्याच्या निळ्या डोळ्यात आता फक्त मुलींबद्दलचा पराकोटीचा द्वेष दिसत होता. "तुझी चूक नाहीये अभिनव. चूक माझी होती, की मी एका मुलीच्या त्या खोट्या निरागस चेहऱ्याला भुललो. आजवर मी पैशाला देव मानत होतो, पण एका क्षणासाठी माझं मन विचलित झालं. पण आज मी तुला सांगतोय... आजपासून माझ्या आयुष्यात कोणत्याही मुलीला जागा नसेल. सर्व मुली अशाच असतात—फक्त धोका देणाऱ्या आणि पाठीत खंजीर खुपसणाऱ्या. आता या जगात फक्त मिस्टर मनीचा क्रूर अवतार दिसेल."
तेवढ्यात रोहित धावत आत आला. "भाई! लोकेशन मिळालं! मुखी सध्या अलिबागच्या जवळ असलेल्या मुरुड जंजिराच्या एका जुन्या, निर्जन सरकारी क्वार्टरमध्ये लपली आहे. गुप्तहेर संघटना तिला आज रात्री एका गुप्त हेलिकॉप्टरने दिल्लीला हलवणार आहे. तिथं तिची सुरक्षा आणखी वाढवली जाईल."
मनीच्या चेहऱ्यावर एक भयानक, क्रूर स्माईल आली. त्याने बाजूला ठेवलेली आपली गोल्डन गन उचलली आणि ती लोड केली. "तिला दिल्लीला जाण्याची संधी मिळणार नाही. विक्रम, कमांडो टीम आणि स्नायपर स्क्वॉडला तयार कर. आज रात्री मुरुडच्या त्या सेफ हाऊसमध्ये फक्त रक्ताचा सडा पडेल."
रात्रीचे एक वाजले होते. मुरुडच्या त्या जुन्या, जंगलाने वेढलेल्या सरकारी बंगल्याबाहेर गुप्तहेर संघटनेचे (RAW) बारा सज्ज कमांडोज कडक पहारा देत होते. बंगल्याच्या आत एका छोट्या खोलीत मुखी बसली होती. तिने टेबलवर ठेवलेल्या मनीच्या एका फोटोकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यातून सतत अश्रू वाहत होते. तिने तिचे कर्तव्य पार पाडले होते, पण तिने स्वतःचे प्रेम गमावले होते. तिला माहीत होते की मनी तिला कधीच माफ करणार नाही.
तेवढ्यात, जंगलाच्या शांततेत सायलेन्सर लावलेल्या बंदुकीच्या गोळ्यांचे आवाज आले. फ्युत... फ्युत... फ्युत!
बंगल्याबाहेर पहारा देणारे गुप्तहेर संघटनेचे रक्षक काही समजण्यापूर्वीच थेट डोक्यात गोळ्या लागून जमिनीवर कोसळले. मनीच्या स्नायपर स्क्वॉडने झाडांवरून अवघ्या दोन मिनिटांत बाहेरील सर्व सुरक्षा उध्वस्त केली होती. त्यानंतर मनीचे कमांडोज मुख्य दरवाजा तोडून आत घुसले. आत उरलेल्या रक्षकांनी प्रतिहल्ला करण्याचा प्रयत्न केला, पण मनीच्या शक्तिशाली कमांडोजच्या आधुनिक शस्त्रांसमोर त्यांचा टिकाव लागला नाही. अवघ्या पाच मिनिटांत संपूर्ण बंगला रक्ताच्या थारोळ्यात माखला.
मुखी खोलीतून बाहेर येण्याचा प्रयत्न करत होती, तेवढ्यात खोलीचे लाकडी दार एका मोठ्या धक्क्याने तुटले. अंधारातून मिस्टर मनी आत आला. काळा कोट, हातात गोल्डन गन आणि डोळ्यात मृत्यूची शांतता. त्याच्या मागे विक्रम उभा होता.
मुखीने मनीला पाहिले, पण ती या वेळी घाबरली नाही. तिने तिची बंदूक खाली ठेवली. तिचे डोळे आसवांनी भरलेले होते. "मनी... तू आलास. मला माहीत होतं तू मला शोधून काढशील," ती अत्यंत हळव्या आवाजात म्हणाली.
मनी तिच्या जवळ आला. त्याच्या चेहऱ्यावर दयेचा किंवा भावनेचा एक रेषही नव्हती. त्याने बंदूक थेट मुखीच्या कपाळावर रोखली.
"मनी... मला मारण्यापूर्वी फक्त एकच गोष्ट ऐक. मी एक गुप्तहेर म्हणून तुझ्या साम्राज्यात आले होते, पण तुझ्यासोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण, तुझ्यावर केलेलं प्रेम हे सगळं खरं होतं. मी देशाच्या कर्तव्यासाठी तुला धोका दिला, पण माझ्या मनात तुझ्याबद्दल कोणतीही खोट नव्हती. मला माफ कर मनी..." मुखीने आपले डोळे बंद केले.
मनीने तिच्या डोळ्यात पाहिले, पण आता त्याचे हृदय दगड झाले होते. मुलींच्या शब्दांवर, त्यांच्या अश्रूंवर त्याचा आता तीळमात्रही विश्वास उरला नव्हता. "सर्व मुली अशाच असतात... मधाळ शब्दांनी वार करणाऱ्या. माझ्या साम्राज्यात गद्दारीची फक्त एकच शिक्षा आहे," मनीचा आवाज अत्यंत थंड होता.
त्याच्या चेहऱ्यावर कोणतीही दया न दाखवता, मनीने ट्रिगर दाबला.
धाय!
गोल्डन गनमधून निघालेली गोळी थेट मुखीच्या कपाळाच्या मध्यभागी घुसली. तिच्या डोळ्यातून रक्ताची धार वाहू लागली आणि ती जागीच जमिनीवर कोसळली. तिचे प्राण एका सेकंदात हवेत विरून गेले. मिस्टर मनीने स्वतःच्या हाताने आपल्या पहिल्या प्रेमाचा अंत केला होता.
त्याने बंदूक रोहितकडे दिली आणि मागे न वळता बंगल्याबाहेर चालत सुटला. "विक्रम, हा बंगला पेटवून द्या. आज रात्रीनंतर या जगात रुद्रवीर किंवा मनीच्या मनातील भावना पूर्णपणे संपल्या आहेत. आता फक्त मुलींचा द्वेष आणि पैशाची भूक उरली आहे."
मुखीच्या मृत्यूनंतर मनीच्या मनावर एक कायमचा काळा डाग पडला. तो आता मुलींचा प्रचंड तिरस्कार करू लागला होता. त्याच्या साम्राज्यात कोणत्याही स्त्रीला प्रवेश नव्हता. तो आणखी शांत, क्रूर आणि एकटा झाला होता. पण नशिबाचा खेळ अजून संपला नव्हता. त्याच्या या अंधाऱ्या आणि तिरस्काराने भरलेल्या आयुष्यात लवकरच एका अशा मुलीची एन्ट्री होणार होती, जी त्याचा जीव वाचवणार होती आणि त्याच्या नशिबाची नवी पानं लिहिणार होती.
------------------------------
To be Continued...
