## मिस्टर मनी (Mr. Money) - भाग ८: न्हावा शेवा बंदरावरील सापळा आणि विश्वासाचा खून
मुंबईच्या न्हावा शेवा बंदरावर रात्रीचे दोन वाजले होते. अरबी समुद्रावरून येणारा थंड, खारट वारा आणि धुक्याची दाट चादर यामुळे संपूर्ण बंदर गूढ काळोखात बुडाले होते. हजारो मोठमोठे मालवाहू कंटेनर्स एकमेकांवर रचलेले होते, जे एखाद्या महाकाय चक्रव्यूहासारखे दिसत होते. मिस्टर मनीच्या साम्राज्यातील आतापर्यंतची सर्वात मोठी आंतरराष्ट्रीय शिपमेंट या बंदरावरील जेटी क्रमांक ४ वर उतरणार होती. यामध्ये तब्बल दोन हजार कोटी रुपयांची अत्याधुनिक शस्त्रे आणि ड्रग्जचा साठा होता.
बंदराच्या काही अंतरावर, एका काळोख्या कंटेनरच्या आडोशाला भारताच्या सर्वोच्च गुप्तहेर संघटनेचे (RAW/IB) वीसपेक्षा जास्त कमांडोज अत्याधुनिक शस्त्रांसह दबा धरून बसले होते. त्यांचे नेतृत्व स्वतः गुप्तहेर विभागाचे वरिष्ठ अधिकारी करत होते. या संपूर्ण ऑपरेशनचे नियंत्रण करत होती मुखी. मुखी एका गुप्त वेशात, काळ्या रंगाचा कमांडो जॅकेट घालून, हातात ऑटोमॅटिक गन घेऊन एका कोपऱ्यात उभी होती. तिने तिच्या वायरलेस कम्युनिकेटरवरून सर्व पोझिशन्स तपासल्या.
"सर, मनीच्या माणसांची पहिली बोट समुद्रात दिसली आहे. कंटेनर जेटीवर उतरताच आपण त्यांच्यावर झडप घालणार आहोत. मिस्टर मनी स्वतः या डीलवर लक्ष ठेवण्यासाठी इथे येणार आहे," मुखीने अत्यंत गंभीर आणि व्यावसायिक आवाजात आपल्या मुख्यालयाला निरोप दिला. पण तिचा निरोप जितका खंबीर होता, तितकेच तिचे अंतःकरण आतून रडत होते. तिने ज्या मनीला मागच्या काही महिन्यांत जवळून पाहिले होते, त्याचे तिच्यावर असलेले निष्पाप प्रेम आणि विश्वास आज ती स्वतःच्या हाताने धुळीस मिळवणार होती. देशाच्या कर्तव्यासाठी तिला तिच्या भावनांचा बळी द्यावा लागत होता.
तेवढ्यात समुद्रातून एक महाकाय मालवाहू जहाज जेटी क्रमांक ४ च्या दिशेने सरकले. जहाजावरील दिवे बंद होते. जहाज जेटीला लागताच, तिथून मनीचे जवळजवळ पन्नास सशस्त्र कमांडोज आणि रक्षक बाहेर आले. त्यांच्या हालचालींवर लक्ष ठेवण्यासाठी तिथल्या क्रेनच्या वर मनीची स्वतःची स्नायपर स्क्वॉड आधीच तैनात होती.
अचानक, जहाजाच्या मुख्य डेकवरून एक आकृती अत्यंत दिमाखात खाली उतरली. लांब काळ्या रंगाचा कोट, पांढरा शर्ट, शार्प जॉलाईन आणि ते संमोहन करणारे निळे डोळे... तो मिस्टर मनी होता! त्याच्या सोबत नेहमीप्रमाणे सात फूट उंच विक्रम आणि त्याचा पी.ए. रोहित होते. मनीच्या येण्याने बंदरावरील तणाव अधिकच वाढला.
मनीने बंदरावर येताच आपल्या घड्याळाकडे पाहिले. "रोहित, माल उतरवायला सुरुवात करा. आपल्याकडे फक्त ४० मिनिटं आहेत. त्यानंतर कस्टम आणि कोस्ट गार्डची गस्त सुरू होईल," मनीचा तो धीरगंभीर आवाज हवेत घुमला.
"हो भाई," रोहितने मान डोलावली आणि क्रेनच्या चालकाला इशारा केला. महाकाय क्रेनने जहाजातून पहिला लाल रंगाचा कंटेनर उचलला आणि तो जमिनीवर ठेवला.
"आताच! हल्ला करा!" मुखीचा आदेश तिच्या कमांडोजच्या कानात घुमला.
धडकन! एकाच वेळी चारही बाजूंनी गुप्तहेर संघटनेच्या कमांडोजनी फ्लॅश बँग (Flashbangs) आणि स्मोक ग्रेनेड्स (Smoke Grenades) बंदरावर फेकले. एका तीव्र प्रकाशाच्या आणि धुराच्या स्फोटाने संपूर्ण जेटी भरून गेली. मनीचे रक्षक काही समजण्यापूर्वीच चहुबाजूंनी गोळीबार सुरू झाला.
"पोलीस! कोणीही हालचाल करू नका! तुम्ही चारी बाजूंनी घेरले गेले आहात!" गुप्तहेर अधिकाऱ्याचा आवाज लाऊडस्पीकरवर घुमला.
पण मनी हा सामान्य गुंड नव्हता. अचानक झालेल्या या हल्ल्याने तो अजिबात विचलित झाला नाही. "विक्रम, पोझिशन घ्या! कमांडोज, फायर!" मनी अत्यंत शांतपणे ओरडला.
मनीच्या कमांडोजनी आणि झाडांवरून, क्रेनवरून त्याच्या 'पावरफुल स्नायपर स्क्वॉड'ने गुप्तहेर संघटनेच्या कमांडोजवर प्रतिहल्ला सुरू केला. न्हावा शेवा बंदराचे रूपांतर एका मोठ्या युद्धभूमीत झाले होते. एके-४७ आणि अत्याधुनिक रायफल्सच्या गोळ्यांच्या आवाजाने संपूर्ण परिसर हादरून गेला. गोळ्यांच्या ठिणग्या अंधारात चमचमत होत्या. मनीचे कमांडोज अत्यंत प्रशिक्षित असल्यामुळे त्यांनी गुप्तहेर संघटनेच्या संपूर्ण प्लॅनला तोडीस तोड उत्तर दिले.
या घनघोर युद्धात मनी स्वतः एका कंटेनरच्या आडोशाला उभा राहून आपल्या गोल्डन गनने अचूक नेम धरत शत्रूच्या कमांडोजचा वेध घेत होता. त्याचे लक्ष केवळ स्वतःचा जीव वाचवण्याकडे नव्हते, तर हा प्लॅन लीक कसा झाला, या विचाराने त्याचा मेंदू चक्रावून गेला होता. या आंतरराष्ट्रीय शिपमेंटचे कोड्स, लोकेशन्स आणि अचूक वेळ फक्त चारच लोकांना माहीत होती—स्वतः मनी, अभिनव, रोहित आणि... मुखी!
तेवढ्यात, धुराच्या दाट चादरामधून एक आकृती मनीच्या दिशेने बंदूक रोखून आली. मनीने चपळाईने आपली बंदूक तिच्यावर रोखली. तो ट्रिगर दाबणार, तेवढ्यात समोर आलेल्या टॉर्चच्या प्रकाशात त्याला त्या आकृतीचा चेहरा दिसला.
ती मुखी होती! तिच्या हातात बंदूक होती, पण तिचे डोळे आसवांनी भरलेले होते.
मनीचा हात क्षणभर हवेतच थांबला. त्याच्या संपूर्ण आयुष्यात पहिल्यांदाच त्याचे निळे डोळे भीतीने नाही, तर एका प्रचंड धक्क्याने मोठे झाले. ज्या मुलीला त्याने आपल्या हृदयात जागा दिली होती, ज्याच्यावर त्याने स्वतःच्या प्राणापेक्षा जास्त विश्वास ठेवला होता, ती आज त्याच्या समोर शत्रू बनून उभी होती.
"मुखी... तू?!" मनीच्या आवाजातील ती नेहमीची जरब कुठेतरी गायब झाली होती. तिथे फक्त एक अथांग दुःख होते.
"हो, मिस्टर मनी... मी एक रॉ (RAW) एजंट आहे. माझं खरं नाव मुखीच आहे, पण माझी ओळख एक गुप्तहेर म्हणून आहे. मला तुझं हे बेकायदेशीर साम्राज्य संपवण्यासाठी पाठवण्यात आलं होतं. आय एम सॉरी मनी... पण देशाच्या कर्तव्यापुढे मी हतबल आहे. तुझ्या बंदुका खाली कर, तू चारी बाजूंनी घेरला गेला आहेस," मुखीचा आवाज रडवेला झाला होता, पण तिची बंदूक मनीच्या छातीवर स्थिर होती.
मनीने चहूबाजूला पाहिले. त्याचे साम्राज्य, त्याचा पैसा, त्याची सुरक्षा आज या एका मुलीच्या गद्दारीमुळे धोक्यात आली होती. त्याचा तो बालपणीचा जुना विचार त्याच्या मनात पुन्हा विजेसारखा चमचमला—या जगात माणसावर, नात्यांवर आणि मुलीवर कधीच विश्वास ठेवायचा नाही. फक्त पैसाच आपला असतो.
मनीच्या चेहऱ्यावरील ते दुःख एका सेकंदात गायब झाले. त्याची जागा एका अत्यंत क्रूर, भयानक आणि हिंस्त्र शांततेने घेतली. त्याचे निळे डोळे आता बर्फासारखे थंड झाले होते.
"विश्वास..." मनी अत्यंत धीम्या पण काळजाला चिरणाऱ्या आवाजात म्हणाला. "मुखी, मी माझ्या आयुष्यात फक्त एकाच मुलीवर विश्वास ठेवला... आणि तिनेच माझ्या पाठीत खंजर खुपसला. तू चुकीच्या माणसाशी खेळ केलास."
तेवढ्यात मागून विक्रम आपल्या अवाढव्य मशीनगनसह धावत आला. त्याने मुखीच्या दिशेने बंदूक रोखली, पण मनीने हात उंचावून विक्रमला थांबवले. "विक्रम, हिला कोणीही हात लावायचा नाही. रोहित, आपली हॅकर टीम आणि बॅकअप बोट कुठे आहे?"
"भाई, हॅकर्सनी बंदराची मुख्य सिस्टीम पूर्णपणे क्रॅक केली आहे. सर्व गेट्स लॉक झालेत. आपली बॅकअप स्पीड-बोट जेटीच्या मागच्या बाजूला तयार आहे!" रोहित ओरडला.
"चला!" मनीने आदेश दिला. मनीच्या कमांडोजनी गुप्तहेर संघटनेला एका मोठ्या गोळीबाराच्या जाळ्यात अडकवले. विक्रमने क्रेनच्या एका मोठ्या लोखंडी कंटेनरचे दोर कापले, ज्यामुळे तो अवाढव्य कंटेनर थेट गुप्तहेर संघटनेच्या कमांडोजच्या समोर येऊन पडला आणि त्यांचा रस्ता बंद झाला.
या गोंधळाचा फायदा घेऊन मनी, विक्रम आणि रोहित अत्यंत वेगाने बंदराच्या मागच्या बाजूला असलेल्या स्पीड-बोटमध्ये चढले.
मुखीने हे पाहिले. ती ओरडली, "मनी! थांब!" ती त्याच्या मागे धावली, पण तोपर्यंत मनीची बोट समुद्राच्या अथांग लाटांवर वेगाने धावू लागली होती.
समुद्राच्या मध्यभागी पोहोचल्यावर मनी बोटीच्या डेकवर उभा राहिला. दूरवर बंदरावर लागलेली आग आणि मुखीची आकृती त्याला दिसत होती. मनीने आपल्या खिशातून तीच जुनी, चिखलाने माखलेली ५०० रुपयांची नोट काढली. त्याने त्या नोटेकडे पाहिले आणि ती पुन्हा खिशात ठेवली.
त्याच्या दगडासारख्या हृदयात आता मुलींबद्दल उरलेली थोडीशी मायाही कायमची जळून खाक झाली होती. तो आता फक्त एक क्रूर सम्राट नव्हता, तर तो मुलींचा तिरस्कार करणारा एक भयानक कर्दनकाळ बनला होता. विश्वासाच्या या खुनाने मिस्टर मनीला आता एका अशा वळणावर आणले होते, जिथून परतण्याचा कोणताही रस्ता नव्हता.
------------------------------
To be Continued...
