दुसऱ्या दिवशी सकाळी ठीक पावणेनऊ वाजले होते. दक्षिण मुंबईतील मिस्टर मनीच्या त्या महाकाय, गगनचुंबी इमारतीच्या मुख्य काचेच्या प्रवेशद्वारासमोर एक पांढरी टॅक्सी येऊन थांबली. त्या टॅक्सीमधून तन्वी खाली उतरली. तिने हलक्या निळ्या रंगाचा एक साधा कुर्तात आणि पांढरी लेगिंग्स घातली होती. तिचे केस पाठीवर मोकळे सुटलेले होते आणि चेहऱ्यावर कोणताही मेकअप नव्हता. तिच्या त्या साधेपणामध्ये एक वेगळाच राजबिंडा स्वाभिमान दिसत होता.
तिने समोर पाहिल्यास ती ७० मजली महाकाय इमारत आभाळाला भिडल्यासारखी वाटत होती. इमारतीच्या चारी बाजूंनी काळ्या सूटमध्ये सज्ज असलेले आणि कानावर कम्युनिकेटर लावलेले मनीचे वैयक्तिक रक्षक कडक पहारा देत होते. तन्वीने एक दीर्घ श्वास घेतला. काल रात्रीपर्यंत ती एका साध्या खाजगी रुग्णालयात काम करणारी मध्यमवर्गीय मुलगी होती आणि आज ती थेट मुंबईच्या सर्वात मोठ्या आणि भयानक माणसाची पर्सनल असिस्टंट (P.A.) म्हणून जॉईन होणार होती. तिच्या मनात भीती नक्कीच होती, पण त्याहूनही जास्त जिद्द होती.
ती जशी मुख्य लॉबीमध्ये पोहोचली, तसा सात फूट उंच विक्रम आधीच तिथे उभा होता. त्याच्या अक्राळविक्राळ शरीराकडे पाहून सामान्यांची गाळण उडाली असती, पण तन्वी अजिबात डगमगली नाही.
"गुड मॉर्निंग, सर," तन्वीने शांतपणे म्हटले.
विक्रमच्या त्या भावनाविरहित चेहऱ्यावर एक हलकीशी रेष उमटली. "गुड मॉर्निंग, मॅडम. भाई तुमची वरच्या ६५ व्या मजल्यावर वाट पाहत आहेत. माझ्यासोबत या," विक्रमने तिला व्हीआयपी लिफ्टच्या दिशेने नेले.
लिफ्ट अत्यंत वेगाने वर सरकत होती. काही सेकंदांतच तन्वी मिस्टर मनीच्या मुख्य साम्राज्याच्या कंट्रोल रूममध्ये पोहोचली. लिफ्टचे दार उघडताच तिच्या समोर एक अथांग आणि आधुनिक केबिन आले. चारी बाजूंनी काचेच्या मोठ्या खिडक्या होत्या, जिथून संपूर्ण मुंबई शहर आणि अथांग अरबी समुद्र पायाशी असल्यासारखा भासत होता. खोलीच्या मध्यभागी असलेल्या अवाढव्य काळ्या लेदरच्या खुर्चीवर मिस्टर मनी म्हणजेच रुद्रवीर महाडिक बसला होता.
त्याने काळ्या रंगाचा थ्री-पीस सूट परिधान केला होता. त्याची ती तीक्ष्ण जॉलाईन, त्याचे ते संमोहन करणारे निळे डोळे आणि त्याच्या चेहऱ्यावरील ती भयानक शांतता केबिनमधील वातावरण अधिकच गंभीर करत होती. त्याच्या कपाळावर कालच्या हल्ल्याची एक छोटी पांढरी पट्टी बांधलेली होती.
तन्वी संथ पावलांनी चालत त्याच्या टेबलसमोर उभी राहिली. मनीने लॅपटॉपवरून नजर वर केली. त्याचे निळे डोळे तन्वीच्या साध्या पण करारी चेहऱ्यावर रोखले गेले. मुखीच्या गद्दारीनंतर मनीच्या मनात मुलींबद्दल पराकोटीचा द्वेष आणि तिरस्कार निर्माण झाला होता. त्याला वाटायचे की सर्व मुली केवळ पैशासाठी आणि स्वार्थासाठी चेहऱ्यावर खोटा मुखवटा चढवून येतात. तन्वीने त्याचा जीव वाचवला होता, तरीही मनीच्या मनातील तो संशय पूर्णपणे मिटला नव्हता.
"ठीक नऊ वाजता पोहोचलीयेस. वेळेची पक्की आहेस तर," मनीचा तो खोल आणि धीरगंभीर आवाज खोलीत घुमला.
"मी नेहमी वेळेवरच काम करते, मिस्टर मनी," तन्वीने थेट त्याच्या डोळ्यात पाहत उत्तर दिले.
मनी खुर्चीवरून उभा राहिला. त्याची ती ६ फुटांपेक्षा जास्त उंची आणि ८ अॅब्सची कडक पर्सनॅलिटी तन्वीला थक्क करून गेली. तो चालत तिच्या जवळ आला. त्याचा तो थंड श्वास तन्वीला जाणवू लागला. "हे बघ तन्वी, तू काल माझा जीव वाचवलास म्हणून तू आज इथे आहेस. पण एक गोष्ट लक्षात ठेव, हे माझं बिझनेस ऑफिस आहे. इथे भावनांना, रडण्याला किंवा साधेपणाच्या नाटकाला अजिबात जागा नाही. तुझी नोकरी खूप कठीण असेल. आंतरराष्ट्रीय व्यवहारांच्या फाईल्स सांभाळणं, माझ्या शेड्युल्सवर लक्ष ठेवणं आणि माझ्या पैशाच्या हिशोबाची गुप्तता राखणं हे तुझं काम असेल. जर एकही चूक झाली ना, तर मी जुने उपकार विसरून जायला एक सेकंदही लावणार नाही," मनीने तिला अत्यंत कडक आवाजात चेतावणी दिली.
तन्वीने किंचितही भीती न बाळगता तिची मान ताठ केली. "मला तुमच्या उपकारांची किंवा सहानुभूतीची अजिबात गरज नाहीये, मिस्टर मनी. मी इथे फक्त माझं काम चोख बजावण्यासाठी आले आहे. जर तुम्हाला माझ्या कामात एकही चूक आढळली, तर तुम्ही मला त्याच क्षणी नोकरीवरून काढून टाकू शकता. आणि राहिला प्रश्न साधेपणाचा... तर ते माझं नाटक नाही, ती माझी खरी ओळख आहे."
तिचे हे चोख आणि स्वाभिमानी उत्तर ऐकून मनीच्या मनाचा एक कोपरा नकळत सुखावला, पण त्याने चेहऱ्यावरची क्रूर शांतता कायम ठेवली. त्याने रोहितला केबिनमध्ये बोलावले. "रोहित, हिचे सर्व डॉक्युमेंट्स व्हेरिफाय कर आणि हिला तिची केबिन दाखवून दे. आजपासून सर्व आंतरराष्ट्रीय डील्सच्या फायली आधी हिच्या टेबलवरून माझ्याकडे आल्या पाहिजेत."
तन्वी रोहितसोबत केबिनबाहेर पडली. ती बाहेर येताच कोपऱ्यात उभा असलेला अभिनव हळूच मनीच्या केबिनमध्ये शिरला. अभिनवच्या चेहऱ्यावर नेहमीचे ते खोडकर हसू होते. त्याने मनीच्या टेबलवर हात ठेवून विचारले, "काय रे मनी! पहिली मीटिंग कशी झाली? पोरगी खूप कडक आणि स्वाभिमानी आहे ना? तुझ्या त्या मोठ्या मोठ्या धमक्यांनी ती अजिबात घाबरली नाही यार!"
मनीने पुन्हा लॅपटॉप उघडला. "अभिनव, मला कामाशी मोबदला पाहिजे. ती मुलगी आहे की काय, मला फरक पडत नाही. सर्व स्त्रिया शेवटी स्वार्थीच असतात. मी तिच्यावर कधीच पूर्ण विश्वास ठेवणार नाही."
"अरे मनी, तू अजूनही त्याच जुन्या आठवणीत जगतोयस. मुखी वेगळी होती आणि ही तन्वी पूर्णपणे वेगळी आहे. काल रात्री तिने स्वतःचं रक्त दिलंय तुला, हे विसरू नकोस. तुझ्या शरीरात सध्या तिचंच रक्त पळतंय. बघूया तुझा हा संशयी स्वभाव तिच्या साधेपणासमोर किती दिवस टिकतो," अभिनव डोळे मिचकावत म्हणाला आणि हसत हसत बाहेर निघून गेला.
पहिल्याच दिवशी तन्वीच्या समोर कामाचा मोठा डोंगर उभा होता. रोहितने तिच्या टेबलवर आंतरराष्ट्रीय कॅसिनो आणि दुबईच्या शेल कंपन्यांच्या शेकडो फाईल्स आणून ठेवल्या. तन्वीने कोणतीही तक्रार न करता काम सुरू केले. तिचा मेडिकल आणि पॅरामेडिकलचा बॅकग्राउंड असल्यामुळे तिला बिझनेसच्या काही टर्म्स समजत नव्हत्या, पण तिचे डोके कमालीचे तीक्ष्ण होते. तिने अवघ्या चार तासांत गुंतागुंतीच्या फाईल्सचा अभ्यास केला आणि त्यांचा सोपा गोषवारा (Summary) तयार केला.
दुपारच्या वेळी मनीने एका मोठ्या रशियन क्लायंटच्या फाईलची मागणी केली. तन्वी ती फाईल घेऊन मनीच्या केबिनमध्ये गेली. मनी काही शेअर्सचे आकडे पाहत कॉफी पीत होता.
"सर, ही रशियन कॅसिनो डीलची फाईल आहे. मी यातले सर्व जुने तोटे आणि पुढच्या महिन्यातील नफ्याचे आकडे हायलाईट केले आहेत. रशियन माफिया आपल्याकडून ३० टक्के वाटा मागत आहेत, पण जर आपण हा मार्ग बदलला, तर आपल्याला तो वाटा फक्त १५ टक्क्यांवर आणता येईल," तन्वीने फाईल टेबलवर ठेवत अत्यंत व्यावसायिक पद्धतीने समजावून सांगितले.
मनीने फाईल उघडली. तन्वीने केलेले ते अचूक वर्गीकरण आणि तिची हुशारी पाहून मनी मनातून प्रचंड चकित झाला. एका साध्या मेडिकल फील्डमधील मुलीने अंडरवर्ल्डच्या बिझनेसचे आकडे एवढ्या अचूकपणे मांडले होते, जे रोहितलाही अनेकदा जमले नव्हते.
मनीने तिच्याकडे पाहिले. तन्वी शांतपणे उभी होती. तिच्या चेहऱ्यावर कोणताही खोटा आव नव्हता. मनीने कॉफीचा घोट घेतला आणि म्हणाला, "गुड जॉब. मला वाटलं नव्हतं की तू पहिल्याच दिवशी हे करू शकशील."
"थँक्यू, सर," तन्वी म्हणाली आणि ती मागे वळणार, तेवढ्यात तिचे लक्ष मनीच्या टेबलवर असलेल्या कॉफीच्या कपाकडे गेले. मनी काल रात्रीच्या गोळ्यांच्या जखमांमुळे अजूनही अशक्त होता, आणि तो कडक ब्लॅक कॉफी पीत होता, जी त्याच्या आरोग्यासाठी हानिकारक होती.
तन्वी थांबली. "मिस्टर मनी, एक पर्सनल अॅडव्हाइस देऊ?"
मनीने नजर वर केली. "काय?"
"तुम्हाला काल रात्री तीन गोळ्या लागल्या आहेत. तुमच्या शरीरातून खूप रक्त गेलंय आणि नवीन रक्त अजून शरीरात पूर्णपणे सेट झालेलं नाही. अशा वेळी ही कडक ब्लॅक कॉफी पिणं तुमच्या हार्ट रेटसाठी आणि जखमा भरण्यासाठी अत्यंत चुकीचं आहे. आजपासून तुमच्या केबिनमध्ये फक्त ग्रीन टी किंवा हळदीचं दूध येईल, मी रोहितला तसे आदेश दिलेत," तन्वीने एका डॉक्टरच्या किंवा हक्काच्या माणसाच्या अधिकाराने सांगितले.
मनी थक्क झाला. संपूर्ण मुंबईत मिस्टर मनीला तो काय खातो, काय पितो यावर टोकण्याची हिंमत आजवर कोणाचीच झाली नव्हती. विक्रम आणि रोहितही त्याच्या समोर बोलायला थरथरायचे. पण ही मुलगी थेट त्याच्या जीवनशैलीवर हुकूम चालवत होती.
"तन्वी! तू माझी पी.ए. आहेस, माझी डॉक्टर नाही. मी काय प्यायचं हे मी ठरवणार," मनीने आवाज थोडा कडक केला.
तन्वी अजिबात घाबरली नाही. ती किंचित हसली—तिचे ते सुंदर हसू पाहून मनीच्या दगडासारख्या हृदयात क्षणभर एक हलकीशी उष्णता जाणवली. "सर, तुम्ही जिवंत राहाल, तरच मला माझा पगार मिळेल. त्यामुळे तुमच्या आरोग्याची काळजी घेणंही आता माझ्या कामाचाच एक भाग आहे. सो, नो कॉफी फ्रॉम टुडे."
तन्वी वळली आणि दिमाखात केबिनबाहेर निघून गेली. मनी हातातला कॉफीचा कप पाहतच राहिला. त्याच्या त्या मुलींचा तिरस्कार करणाऱ्या मनाला आज पहिल्यांदाच एका मुलीच्या काळजीपोटी आलेल्या रागवण्याचा सामना करावा लागला होता. त्याच्या कोरड्या आणि अथांग साम्राज्यात तन्वीने आपल्या साधेपणाने आणि अधिकाराने पहिली पायरी यशस्वीपणे पार पाडली होती.
------------------------------
To be Continued...
